ankara

buyudugum sehir. gitmek istiyorum. bu kadar ankara bana fazla geldi. yesil yok resmen sehirde.

Kuğulu'da ufaktan yapraklar dökülmeye başlamış.
Zaten gidilecek başka yeri olmayan bir şehir düşünün.

boktan.

kaçın, kurtulun.

sağanak devam eden şehir, küçük küçük gölcükler meydana gelmiş durumda. bugün dışarı çıkılmaması gereken şehir.

Şehri sevmeye bilirsiniz ancak denizsiz şehir mı olur diyen gerizekalılar Şili de yasayabilir.

havanın baya güneşli olduğu şehir. güneşlenirken kremlenmeyi unutmayın.

Aşırı siren sesi var. Kocatepe'den yoğun bir biçimde dinliyoruz. Bilgisi olan var mıdır acaba?

sözlükte oldukça fazla kişinin memleketi olan şehir. bir çok ankaralı istila etmiş burayı.

bir haftalik konya maceramdan sonra bir geceligine geldigim sehir. ankarayi bilmem de insanin evi gibisi yok. bir de ben yarin kizilaydan ulusta ki gari bulabilcek miyim merak konusu. belki tarif etmek isteyenler olur.

esrarengiz bir şehirdir. hiç çözemedim umarım bir gün çözerim.

bazen yokluğu hissedilen yakınken uzaklaşmak istenilen şehir.

Her şey o atakulenin tepesine çıkınca anlaşıldı...

Her yolun olduğu şehirdir. Sabahları kültür satan kitapçıların ve mekanların önünde geceleri travestiler aşık atar. bilindik sokakları geceleri kartvizitlerle sulanır. Bu kartvizitler üzerinde envai çeşit fotoğraf olmakla beraber fantezi çeşitleri itina ile sıralanır. Şehrin takım elbiselileri, beyleri ve hanımları bu kartvizitler üzerinde rahatsız olmadan dolaşır. Bu şehir; gece ve gündüz arası iki ayrı formda biçimlenir. Her telden adamı ve her telin adamına hitap eden mekanı vardır. Pavyonu, gazinosu, randevu evleri, kitapçıları, kitap kafeleri, kütüphaneleri, mezarlıkları, ölüleri, dirileri ve niceleri bu şehirde kendi zümresine has bir mekan bulur.

Atatürk'ün şehri.

kara, kuru, sıkıcı ve sinir bozucu bir şehir ankara. yaşamımın ilk gününden beri burada yaşıyorum. ne yaptıysam sevemedim ankara'yı. yüreğimin bir yerlerinde hep ''istanbul'' vardı. o kadar sevdim ki istanbul'u; evimi, odamı istanbul'a çevirdim. odama girenin kendini istanbul'da hissetmemesine imkan yok.

öte yandan şairin dediği gibi; ''Bir ankaralı için istanbul başkasının çocuğu gibidir. gülünce seversin, ağlayınca bırakıp kaçmak istersin.'' elbette ki istanbul'a gittiğimde ''ah benim güzel ankaram vah benim ankaram'' şeklinde saçmalamadım ama istanbul, izmir ve antalya haricinde hep ''Ankara!'' dedim.

gri şehir. içinde bir sürü hatıra saklı güzel şehrim. şu an dolu yağmaya başladı herkes sığınaklara.

köydür net.

Aklakara diye okudum.
(bkz: yaran yanlış okumalar)

Şu anda ayrıldığım, sevmediğim ama özleyeceğim şehirim. Görüşürüz angara.

nedensiz sevdiğim, her gittiğimde sonbahara denk gelen, ankara üniversitesi hukuk fakültesinde anılarım olan, türkiye voleybol federasyonu spor lisesinde ki sınavı hayatımı değiştiren benim için yeri ayrı olan şehirdir.

güzeldir.
candır.
sevilesidir.

herhangi bir anadolu sığırı tarafından sevilmeyecek şehir. size medeniyet fazla amk.

milli mücadelenin kalbi ülkemizin başkentidir içinde istanbul gibi binbir çeşit insan vardır.

eski sevgilim icin canakkaleden ankaraya kac kez gunubirlik görmeye gitmistim allah bilir. ankara benim icin huzunden baska bir sey hissettiremez bana.. behzat ç. izledigim zaman yuregim burkulur anilar gelir gozumun onune. sindirmeye calisirim ankara dendigi vakit.

içinfe var olunca tansiyonumu düşüren güzel şehir.
Sevmeyen sevdiği yerlere gitsin. *

Burada mekan ile akıl doğru orantılı olarak şekilleniyordu insan kendi zihin yapısını bir şekilde odasına, birey olmak için yarattığı evine de yansıtıyordu. Aynı durum şehirler ve insanlar için de geçerliydi. Benim içimi ise Ankara'dan başka bir şehir yansıtamıyordu. Gece 22:00'a kadar resmi olan bu şehir yine aynı gece 22:00 sularından sonra ise kapılarını yalnızca fedailerine açıyordu. Şehir, beyaz yakalıların ve geçim derdine düşmüş memurların kaçıp saklandığı o saatlerde egzoz patlatan insanları, benzin kokusunu ve motor seslerini kucaklardı. Envai çeşit serserinin keyfi hizmetlerine tahsis ettiği arabaları, motosikletleri kucaklardı. Yüksek devirlerde tork üreten zihinlerin sırf eğlenmek için elciği bir başkasına devrettiği de bir gerçekti. Gerçekten, Ankara'da mekan ile akıl beraber şekil alıyordu.