ankara

Burada mekan ile akıl doğru orantılı olarak şekilleniyordu insan kendi zihin yapısını bir şekilde odasına, birey olmak için yarattığı evine de yansıtıyordu. Aynı durum şehirler ve insanlar için de geçerliydi. Benim içimi ise Ankara'dan başka bir şehir yansıtamıyordu. Gece 22:00'a kadar resmi olan bu şehir yine aynı gece 22:00 sularından sonra ise kapılarını yalnızca fedailerine açıyordu. Şehir, beyaz yakalıların ve geçim derdine düşmüş memurların kaçıp saklandığı o saatlerde egzoz patlatan insanları, benzin kokusunu ve motor seslerini kucaklardı. Envai çeşit serserinin keyfi hizmetlerine tahsis ettiği arabaları, motosikletleri kucaklardı. Yüksek devirlerde tork üreten zihinlerin sırf eğlenmek için elciği bir başkasına devrettiği de bir gerçekti. Gerçekten, Ankara'da mekan ile akıl beraber şekil alıyordu.