127 hours

izlenmeye değer olduğunu söyleyebilirim rahatlıkla. detaya girmeyeceğim.

filmi izledikten sonra aklımda şöyle bir soru işareti oluştu: 'acaba beni de bir yerde bekleyen bir kaya veya başka bir musibet var mıdır?' *

şu argümanlariyla gönlümü fetheden; evet bunu başaran güzel film,

--spoiler--
Düşündüm.
Parçalar bir araya
gelmeye başladı Benim yüzümden oldu.

Yaptığım seçimlerim yüzünden.
Bunları ben seçtim.
Bu kaya hayatım boyunca beni bekliyormuş.
Varoluşundan beri daha bir meteorken milyarlarca yıl önce uzayda buraya düşmeyi bekliyormuş.
Tam buraya.
Hayatım boyunca buraya sürüklenmişim. Doğduğum an...aldığım her nefes...yaptığım her şey beni buraya...evrendeki bu çatlağa sürüklemiş.
--spoiler--

beğenmediğim bayıldığım filmdir. yok lan öyle değil, cidden bayıldım izlerken.

sürükleyici, her şeye rağmen hayatın ne kadar güzel olduğunu bir kez daha anlamış bulunmaktayız.

güzel film. mutlaka izlenmeli diyemiyorsun ama gerçek hikaye olması çekici kıldığı için izlenir.

gerçek bir hikaye olması filmi daha dikkat çekici hale getiriyor. ulan ben orda olsam ne halt ederdim, o kanyonda kalsam ne yer ne içer nasıl yaşardım diye tırnak yedirtiyor. demek ki yaşam güdüsü ne kadar zorda kalırsa kalsın insanoğlunda mutlaka debelenmek ve harekete geçmek için kurgulanmış. hayattan bıkmış olanların özellikle izlemesi tavsiye edilir.

(bkz: gene olsun gene izlerim)

milli dağcı " Fatih Serdaroğlu" ile izlenicek en son film. adamın yüzü bembeyaz oldu izlerken.

kadercilik.

pek anımsayamadığım fakat aklımda kaldığı kadarıyla;

"dünya oluştuğundan bu yana benim kaderim bu kaya ile karşılaşmak ve bunları yaşamak" şeklinde bir final ile biten gerçek hikaye filmi.

abimiz zamanında olayın hasını yaşamış zaar.

izlerken sık sık susyacağınız ve aklınıza subliminal mesajların da kazıdığı markalardaki içecekleri sokuşturan kurnaz yapımı bir filmdir.

ha biz türkler filmlere "ulan adam kolunu kesecek işte, ne gerek var seyretmeye" niyetiyle yaklaştığımızdan kella olayın sanatsal boyutunu kaçırmaktayız.

ama aron kardeşim o dağa bayıra vuracağına kendini yolda karşılaştığı manitalarla takılsaydı, akşam da partiye gitseydi çok daha eğlenceli bir gün olurda...

neyse netice itibariyle ben sözlük yorumlarını okuyarak film seyretme olayını noktalamış bir olarak filmi izleyin ya da izlemeyin demiyorum ama...

izlenebilir güzel film, insan depresyondayken her boka ağlamaklı oluyor, kendi çocukluğu aklına geldiğinde insanı çocukluğuna götürüyor bi de scooby doo çıktığında insanı korkutuyor law abiding citizen de de aynısı olmuştu film çok güzel ama bu güzel filmler biterken sonlarını neden bi çırpıda geçiştiriveriyorlar diye izleyici de soru işareti bırakıyor.zaten orası da tam olsa en iyi film ödülünü alırdı heralde.

filmi henüz dün sinemada izlemişken, annem hd görüntü kalitesi ile filmi bir kaç hafta önce online izlediğini söyleyince içim buruldu...
filmle ilgili ilk ayrıntım tabii ki bu, lakin dönelim filme aron ralston'un hayatı james franco tarafından canlandırılıyor ve gerçekten güzel bir şölen çıkıyor izleyici için ortaya, filmin en güzel yanı yaşanmış bir hayat hikayesi olması ve görüntü kalitesi ve çekimler o kadar iyi ki sanki aron kaya ve siz de oradaymışsınız gibi geliyor insana.
aronun orada yaşadığı korkuyu, telaşı, hayatta kalma savaşını kendi derinlerinizde hissediyor ve diyorsunuz ki oha ne kadar cesur!

filmi ister izleyin ister izlemeyin beni bağlamaz* ama francoyu tebrik etmek lazım. tebrikler franco. *
edit: aynı zamanda 6 dalda oscar adayı olmuştur film.

Baş rolü oynayan aktöre çok büyük bir görev düşen ve onunda bunu en iyi şekilde yerine getirdiği filmdir.

Öncelikle filmi izlerken o durumda psikolojik olarak sizde etkileniyorsunuz. Sağ kolunuzun sıkışması orada, sonra o koldan ümidi kesmek . Ve dahası.

Bize verilmek istenen mesajlardan birisi de sanıyorum şudur:
"asla pes etme" adamın kolu kayanın altında sıkışıyor ama hala yılmadan yaşama devam etme mücadelesine giriyor.

Ve orada kaldığı süre içerisinde hayatında olanı biteni düşünüyor, yaptığı hataları, olumsuz durumları. Nasıl iyi bir hale getirebilirim diye çözüm üretiyor ve sık sık hayaller görüyor.

butun ınsanların hayatında zannedersem fılmdekı gıbı bır kaya mevcut olsa gerek. ızleyın ızlettırın.

hd izlenmesi gereken film. yoksa tadı çıkmıyor.

Tek bir insanla beni kendine hayran bırakan filmdir. O nasıl bir oyunculuktur öyle? O kol kesme sahnesi nasıl bir sahnedir? Testerenin en kanlı sahnelerini bile gözünü kırpmadan izleyen ben, gözlerimi kapattım ve allaaam bitsin bu acı dedim izlerken.
(bkz: James Franco)

geç de olsa izleme imkanı bulduğum film. o nasıl kol kesmeydi öyle..

--spoiler--

genç bir dağcı olan aron, utah yakınlarında büyük bir kaya parçasının arasına sıkışır. hayatı için bir çeşit tuzağa dönüşen bu olayda aron, soğukkanlı olması gereken şoke edici bir çözüm yolu bulur.

--spoiler--

durgun bir filmdir. bir buried değildir.

james franco'nun fevkalade bir oyunculuk sergilediği, övgüyü hak eden film.

sonuçta film çok az mekanda geçiyordu. konu olarak geniş bir yelpazesi yoktu. ama yine de, çok etkileyici bir filmdi. bu da, yapımı başarılı yapan unsur.

10/8

izleyicilerin zaman kaybına sebep olan flimdir.

(bkz: boöhüu)

çok durgun gitmesine rağmen izlenmesi gereken bir film.

Zaman kaybı bir film maliyetide ucuza gelmiştir çünkü filmin yüzde 75 lık bolumu bir çukarda bir oyuncu ile geçiyor.

trainspotting ile düzeni yeren danny boyle bu filmde tükürdüğünü yalamıştır birazcık. ama film iyi filmdir.

2.5 kere izlediğim film* çok önce izledim, sonra hatırlamaya çalıştım geçenlerde üzerinden geçtim zorunlu olarak. en sonunda yazabildim.

90 dk.da dar mekan ve tek karakter sınırlaması olmasına rağmen; hikayeyi yaşamıştım izlerken. öyle ki, filmin çoğu yerinde ''çaresizliğin tanımı''nı yaptırıyor film.

Gürültülü, karmaşık şehir hayatından doğaya sığınmak bazen en iyi kaçış yolu olarak görünür. insanoğlu huzuru doğada aramaya başlar. Gündelik yaşamın macera aşkıyla; baş edilecek, her daim yaşam kompenantlarını barındıracak bir yer değildir doğa ne de olsa. Ne zaman elimizi kolumuzu bağlar, sağır dilsiz eyler -geç olsa da- anlarız; doğanın ''tebessümle'' karşılanacak seyirlik bir macera olmadığını.

En iyi ders; ''Bir not dahi bırakmadan çıkılan yolda vahşi doğanın çaresizliğiyle ölümü hatırlatması ve geride bırakılan her şeye özlem duyulmasıyla'' verilmiş bence filmde. Bu da, ölüme ramak kala hatırlanma duygusunun silinmiş çizgilerdeki ironisidir heralde.

Hayata sorguların ve geçmişle orantılı hayıflanma, yalnızlık, cesaret ve doruklarda yaşanan tam bir yüzleşme. Gerçek yaşamdan alıntı olması da, filmin sonunu tahmin etme kuvvetini sekteye uğratıyor.

Filmin başında bir türlü açık verilmeyen Aron’un karakteri bu kerteden sonra tamamlama sekansını oluşturmaya başlıyor ve iç hesaplaşmalara giriyor hikaye.. Mahsur kaldığı süre içinde yaşadıklarını gözden geçirmeye bir hayli zaman buluyo aron. Ailesine haber vermeden evden uzaklaşması ve vurdumduymazlığı sonucu bu halde olduğunu ''hak edilmiş bir bedel'' olarak düşünüyo.

danny boyle'un ahlakçı tavrı, zaten ailesine karşı bölye düşünmesinden de anlaşılıyor.

babamın neredeyse sürekli yapmaya cesaret edip her seferinde de kıl payı kurtulduğu durumlardan birini anlatan film.

o denli korkutucu.

ölümcül bir zorlukla karşı karşıya kalan bir insanın psikolojisini iyi anlattığını düşündüğüm filmdir.

--spoiler--
bu filmi iyi yapan, iyi oyunculuk veya kurgudan ziyade zekice düşünülmüş ince ayrıntılardır. kurulan hayaller, görülen halüsinasyonlar, verilen tepkiler oldukça iyi düşünülmüştür. örneğin susuzluk anında aron'un bir partideki içecekleri hayal etmesi veya kendini özgürlüğe tamamen kavuşturacak ve kayadan inmesini sağlayacak zemine çakılmış kancayı öpmesi gibi. ayrıntıların gerçekliğinin en büyük sebebi muhtemel olarak, senaryonun gerçek bir hikaye tarafından destekleniyor olmasıdır.
--spoiler--

insan psikolojisine meraklı biri için ayrıca ilgi çekici olabilecek filmdir.