ankara

ankara'nın o havası değişmez bizde...

başka şehirlere giderken yaşanan hüznümüz varolacak.

ve geri dönüşlerimiz bir ankara sabahına denk gelecek, o havayı ciğerlerimize dolduracağız... hiç bir şehirde bulamadığımız o havayı su içermişcesine, yemek yermişcesine...

bir de ankara'ya kar yağacak. daha da aydınlanacak, parıldayacak şehrin sokakları ışıl ışıl... kravatlı insanların şehrinde gecenin bir yarısı herkes kar topu oynamaya çıkacak. kimisi hüznünü, kimisi sevincini paylaşacak yağan karla birlikte...

zordur ankarayı sevmek her şeye rağmen. bozkırın ortasında, havası soğuk, alabildiğine ayaz ! zordur ama zorla sevemez kimse !

sıcak yaz günlerinde kıpırdamayan yapraklar olur, bir meltem eser o yapraklar kıpırdar demeyin keyfimize...

ancak ne oldu ankara'ya ? biz bu kadar severken ankara'yı bir belediye başkanı yaşanmaz bir hale getirdi....

sanat damarlari kesilmis,

tretuvar çalışmalarının sadece başkanın oy aldığı yerlerde yapılmış,

nefes alınacak meydanı kalmamış,

günlerce susuzluktan kıvranmış,

her yeri alışveriş merkezi olmuş,

ulaşım ücretlerinin elimizi yaktığı,

atıl durumda kalmış bir ankara ! ! !

teşekkürler i melih gokcek !

yarın ayrılacağım şehirdir. 15 gün boyunca ayrı kalınacak anılar gözde canlanacak her gün. karlara basa basa yürünen sigara dumanının,nefesin buharına karıştığı geceler canlacak gözde. dostlar gelecek akıla her biri yurdun bir köşesine dağılmış. kıymeti biraz daha bilinecek odanı derdini ekmeğini paylaştığın dostun, manasız muhabbetler yapıp kahkalara boğulduğun alt kattaki komşuların, soğukta kızaran burna gülen sevimli yaratığın. ve sonra geri dönülecek bu şehre biraz buruk anneyi babayı geride bırakarak. özlediklerine kavuşulacak, yeni özlemleri yüreğine ekerek. şairin dediği gibi hasretin nazlıdır ankara.

vatanımdır.

apartman bodrumlarında doktorculuk oynadığım, balkonumda beslediğim güvercinlerimin, alt kalttaki komşumuzun kurutmak için astığı çamaşırlara sıçması nedeniyle karakolluk olduğum, karadenizli hırsız mütahitlerin inşaatlarından, kurşun, bakır hırsızlığı ile başlayıp mafya kurduğum şehirdir.

iki yüz metrelik mesafeyi dikine gidemeyip bir buçuk saatte dolaştığınız şehir. * ruhsuz taş yığını. sultanbeyli bile birkaç senede daha yaşanılabilir bir kent olur.

yılmaz erdoğan'ın "Ankara'yı sevmeyene bir zulümdür bu kadar insanın neden Ankara'yı sevdiğini anlamadan Ankara'da yaşamak" dediği ve hakkaten düşününce neden sevdiğimi bulamadığım ama tam anlamıyla aşık olduğum şehirdir Ankara. yaşanılması gereken şehirdir...

hergün yürüyüş, hergün anarşizm hat safhada bugünlerde. öğrenciler sinirlidir ankarada.

artık sevilmeye değer hayalleri barındırmayan şehir. beton yığının nesi sevilir ki zaten? anlamsızda olsa umut bağlayınca seviliyor işte .

insanlara bağlanmak yerine beton yığınlarına bağlanmayı tercih edenlerin burun kıvırdığı şehir. müteahhit misiniz nesiniz? ankara deyince hep bir ağızdan "ıyy gri binalar öyk" tadında tepkiler. burada bizi bağlayan öyle süper kimseler var ki seviyoruz burayı, yemişim beton bloğunu da, grisini de, olmayan denizini de...

tekrar kavuşmanın heyecanını yaşadığım şehir.*

Issız,sisli,bürokratik şehir.

(bkz: siktir boktan şehirler)

varoşları kar altındayken bir başka güzel olan şehir.

iyi ki geldiğim, bana daha çok şey katacak olan ve gerçek aşkı sonunda burada buldurtacak olan şehirdir, başkentimdir. -büyükşehir belediyesi adı altındaki sirke rağmen-

gotham city'den daha kasvetli olabilen tek şehir.

yaşamaktan çok zevk aldığım, her ne kadar son zamanlarda havası hükümet tarafından kirletilsede kızılayıyla, 19 mayıs stadıyla, ankaragücüyle, atakulesiyle, yemyeşil keçiöreniyle, alışveriş merkezleriyle, daha nice güzellikleriyle ve en önemlisi en uzak yerleşim yerine (köyleri kastetmiyorum) arabanla taş çatlasa 1 saatte gidebilmenle hayatın yaşanacağı şehir.
sanki istanbuldakiler her sabah kahvaltısını boğazdaki yalısında yapıyor. bir şehri güzel yapan sadece boğaz değil kanımca.

gezilecek yeri, eğlenilecek yeri az olan ancak karın çok yakıştığı, ankara kalesinde kar yağarken şarap içmenin bir başka olduğu, sıcak dostlukların mekanı...

ilk sevgiyi ve ilk kaybedişi yaşatan şehir.

barındırdığı güzelliklerle beni kendisine hayran bırakan şehir.

beni gerim gerim geren, sıkım sıkım sıkılmama neden olan ve bir an önce sektör değiştirerek caanım izmire ya da eskişehire kaçmam gerektiği fikrine kapılmama neden olan şehir.

en güzel anıları barındıran şehir.

yağmur yağdığında daha güzel olan şehirdir. insanın en derindeki duygularını uyandırır, duygulandırır, ve nihayet ağlatır. hiç gitmek istemediğim şehir memeleketim, hayallerim...

gün itibariyle rüzgara esir düşmüştür.

rüzgara takılan ferrariler mi dersin, hortumun içinde kaybolan yaşlı amcalar mı dersin, bu sebepten eteği açılan karı/kız mı dersin... ah ah. yok yahu, o kadar da fantastik değil ama harbi harbi kuvvetli bir rüzgar var buralarda.

donduk mına koyim.

an itibariyle şiddetli rüzgarla birlikte şarıl şarıl yağan yağmurun çay eşliğinde seyir zevki verdiği şehirdir.
*

* ankara'yı ankara'da okumuşlardan sormalı. orda aşık olmuşlara; yine de en çok ankara'ya vurulmuşlara... yılmaz erdoğan ahmed arif alıntılı(ki çok yakışmıştır) karlı şiiriyle ilan etti en son bu aşkı. ece temelkuran bugün 'sevgilim' diye yazdı.

tabi bir de, uzun yollarda (sadece trt radyosunun çektiği) dinleye dinleye aklımızda yer etmiş; her görenin ağladığı, kalbini bağladığı (dalgalı saçlarına) ankara kızları var, değinmemek olmaz.

belediyenin yiyip bitiremediği, her yıl asfaltları sebepsiz yere yenilenen trafiği gittikçe karmaşıklaşan abuklaşan şehir.