ankara

kırkikindi mevsimi gelmiş çatmış şehirdir.

sabah öğlene kadar hava pırıl pırıldır, öğleden sonra hava hafiften bulutlanır akşama doğru siyah bulutlar, yıldırımlar, şimşekler, fırtına ve yağmur. akşam 9-10 a doğru hava düzelir ve 1 saat öncesindeki çalkantı yaşanmamış gibidir.

Kentpark alışveriş merkezi'nde merkezinin maketi sergilenen şehir.

görsel
görsel
görsel
görsel
görsel
görsel
görsel
görsel
görsel

Mecidiyeköy'ün il hâli.

melih gökçek ' in sırça köşkü.

ulaşım bakımından istanbul un eline verdiği başkent. bld-bşk da hala ona buna laf yetiştirsin, konser verdirtsin, israilden özür dicektin çok yaşa pek yaşa diye bilboard yakalalığı yapsın.

40 dk otobüs mü beklenir arkadaş? aslında 1 saat de beklemişliğimiz var koymuyor artık ama ayıp denen bir şey var mr gökçek.

ölmüş..

özlediğim evimdir.

140.000 metrekarelik inşaat alanıyla Ankara’nın en büyük rezidans projesi ünvanını kazanan West Gate, 38.840 metrekare arsa üzerinde konumlanmaktadır. Proje 707 rezidans daire ve ofis, 43 cadde mağazasından oluşan bir projeye sahip . http://www.projepedia.com...-gate-residence,1367.html ve kişilerin oraya gidilirken tek düşünülmesi gereken şeyin dönmek oldugunu bize enpoze ettiren başkentimiz.

görsel

Dün gavur hömü gibi yanan şehir. Bugün ufaktan yağmur çişeleyecekmiş.

anıttepe, bahçeli, emek civarında dolaşılırsa bahar kokusu ne demek anlaşılabilecek şehir.

baharın çabuk gidip yerini kışa teslim etmiş şehir. Götüm donuyo lan.

yine donusumde bana kabuslar yasatan sehir.

sonunda beni hasta etmeyi basaran sehir. nisan bitiyor hala soguk. boyle lanetli bir hava olamaz, gunese hasret kaldim resmen.

Küresel ısınma mevsimleri iyiden iyiye etkilemiş sabah işe gelirken 5 dereceydi sıcaklık.

insanda yaşama hevesi bırakmayan havaları içinde barındıran şehir. artık güneş açsın bu şehirde.

hava durumuyla korkutan ve gerilime sokan şehirdir.

(bkz: iki güne oradayım güneş getireceğim az bekleyin)

gün itibariyle basık havalı şehir yakışmıyor sana ankara.

insanların içinde çılgınca sıçtığı şehir. havasından mı suyundan, taşından mı toprağından mı, yoksa çılgın oyun havalarından mı bilemiyorum ama aşti'ye her her indiğimde tuvaletlerin önüne taşmış kaka kuyrukları oluyor. hatta iş öyle bir boyuta gelmiş ki her tuvaletin bu kuyrukları yönetmekle yükümlü çalışanı var.

şimdiye kadar o sıraya girmem gerekmediyse de kaka görevlisiyle şöyle saçma bi anım oldu. indim otobüsten, bastıran çişin etkisiyle kendimi tuvaletin önüne attım. tuvalette her zamanki sağlam kuyruk. kaka görevlisi abimiz hem kakacıları tek sıraya diziyor, hem de çişçileri aralardan içeri geçiriyor. kakacılar örgütlü ve eğitimli. ama görüntüleri adeta bir ork ordusu. suratları bastıran kakanın etkisiyle çirkinleşmiş. ağızları yamuk yumuk. alınları terli. biz çişçilerse daha nezih, işini hemen bitirip gidecek olan rahat tipler.

kaka görevlisinin kapı önünde ''küçük abdeste yapacak olanlar sırada beklemesin, içeri girsin'' bağırışıyla bir kakacıların barikatını yarıp içeri doğru dalmaya başladık. ben kakacıların yanlarından geçerken suratlarına pis boklu bakışı attım, onlardan bir kaçı da karşılık olarak sidikli piç bakışı attılar. ortam bir an için gerildiyse de kaka sırasının ortalarından bir abinin attığı ''haşlanmış yumurta kokusu bombası'' tüm dikkatleri dağıttı.

girdim içeri. hangi pisuvara işesem diye düşünürken kaka görevlisi abi tam yanıma gelip '' içerdedikler, lütfen çabuk olalım. dışarıda bekleyenleri de düşünelim'' şeklinde bağırdı. sonrasında belki 8 saatlik yolculuğu bitirmiş olmanın verdiği hazla, belki bastıran çişin etkisiyle, ya da aklımdaki acaba papa ben mi olsam sorusunun verdiği kafa karışıklığı ile, yani tam olarak neden yaptığımı bilmeden ben de bağırdım;

''hep siz mi sıçıcanızzzzz??''

kaka görevlisi abi dönüp yüzüme şaşkınca baktı. ben de kendisine ''abi valla yanlışlıkla oldu bakışı attım''. o da bana ''sen ne tatlı şeymişsin'' bakışı attı. o korkuyla ben hemen pisuvarın birine işeyerek kaçıverdim tuvaletten. belki de pisuvara değilde donuma işemişimdir. hatırlamıyorum şimdi.

başkent olması dışında bi espirisi olmayan özelliksiz şehir.

hayatımın geçmekte olduğu şehir. doğma büyüme ankaralı olan herkes gibi şehrimi iyisiyle kötüsüyle seven biri olarak şu an acı çekmeme sebep olan şehirdir. iyisiyle de kötüsüyle de insanı kendine bağlıyor. kendi halinde, yalnız kalmış bir şehir gibi. aşkın kısıtlı imkanlarla, en tatlı yaşandığı şehirdir bana göre.

gridir, memur şehridir gibi şeylere gülünüz. Zaten Ankara'nın öğrencileri de orada yaşayan diğer insanlar da bu gibi şeylerle oldukça dalga geçmektedir. evet gri uzun yolları , takım elbiseli memurları üniversite öğrencileri, ben travesti Asu tel.. bla bla yollara dökülmüş resimli kartları falan mevcuttur. ama bunların hepsi istanbul'da da mevcuttur.

Fakat atlanan bir taraf varsa oda Ankara'nın ayrıcalıklarıdır. mesela atamızın orada yatıyor oluşu ya da orada iyi bir tiyatro izleyicisin oluşunu söyleyebiliriz. Oradaki insanlar her oyunu ayakta alkışlamazlar mesela.

sanırım Ankara'nın Bursa'nın ya da diğer tüm şehirlerin istanbul'da yaşayanlar tarafından ötekileştirilmesinin sebebi istanbul'un büyüsünden kaynaklanıyor. istanbul havası, suyu, otobüsü, çöpüyle benim dışımdaki her şehir köydür diyor adeta.

yaşamayı bilenler için varolan bir şehir.
sakin, dingin, düzenli...
insana huzur veren, özlenen şehir ankara.

belirli aralıklarda gittiğim, gittiğimde anneannem yüzünden fıtık olduğum, mahalle anlayışını sürdürebilen, henüz tam olarak komşuluğun ölmediği, sokakta düğün yapılabilen, sık sık kavga çıktığına şahit olduğum, ilk defa deniz bisikletine gölde bindiğim, denizi olmayan güzel şehir. zaten içindeki arkadaşlar değil midir o şehri güzel yapan.