hayat

gerçekten garip. duraklamalar falan.

http://i41.tinypic.com/2mw88eb.jpg

linkin bizzat kendisine tıklayınız.

hayat, yapılmış kötü bir şakadır.

sorulmadan atıldıgımız yer. .

biteceğini bildiğimiz halde bitmeyecekmiş gibi yaşadığımız, ''bitecekse neden başladı?'' olarak sorguladığımız, yirmili yaşlarda olmamıza rağmen yorgunluğumuzun sebebi hayat...

hayat eli sopalı öğretmen. (bkz: sagopa kajmer den aforizmalar)

hayat dediğin ne kadar gülüyorsan o kadar.
diye düşünürdüm 3 ay önce ki yalanmış.

*hayatın yarısı okulda geçiyor çeyreği düzgün eş bulmakla kalanı da yaşlanıyoz işte...hayat buymuş işte bana öyle dediler.

hayat yaz yağmuru gibi kısa, şemsiyesiz dolaş.

bir zamanlar huzurun can verdiği kavram. şimdi ise ölümü bekleyen hayat, uçuruma tutunmuş kolsuz gibi bu işkencenin biteceği günü beklemekte.

bbc tarafından 3000 günde hazırlanıp 10 bölüm halinde insanlığa armağan edilmiş harikulade belgesel.

insanoğluna yapılmış kötü bir şakadır.

"hayat denen sonsuzluğun karşısında bir çocuğum... düşe kalka büyürken, kalkamayız bir çoğumuz..."

kazım koyuncu'nun sesiyle büyüleyen, ezgisiyle alıp diyar diyar gezdiren şarkısıdır hayat. üstad, ne güzel söylemişsin be...

"ama bitmez yolculuklar, belki biraz canın yanar. düştüğün yerde doğrulur, başlar yine ilk adımlar..."

Hayat size bir bulmaca gibi göründüğünde kendinize bir mola verin zamanla yanıtları bulacaksınız.

yalancı bir orospuçocuğu.

hayat seni öyle bir noktaya getirir ki kendini sevdiklerinle savaşırken ve nefret ettiklerinle sevişirken bulursun. üzülürsün. pişman olursun. sonra biraz zaman geçer ve tersinin bu dünyada işlemediğini anlarsın.

çok bayat.

öğrendiklerimizle alakalıdır..
bildiğimiz şeyleri yaşarız sadece, yeşilin yeşil olduğunu bildiğimiz için yeşildir bize, sıcağın sıcak, soğun soğuk olduğunu öğrendiğimiz için..
sevgiyi öğrendiğimiz için aşık oluruz, nefret etmeyi öğrendiğimiz için kızarız. erkek olduğumuzu öğrendiğimiz için ilgi duyarız kızlara, kadınları ve erojen bölgelerini öğrendikten sonra boyutlarıyla ilgileniriz onların da.
özlemeyi öğrendiğimiz için özlemek deriz aslında. aylardır görmediğiniz kardeşiniz, kaybolduysa merak etmeye başlarsınız. merak etmeniz onun sizin kardeşiniz olduğu öğretildiği için duyulan bir meraktır oda. bencilcedir aslında..
ve sahip olmamız gerektiğini öğrendiğimiz için sevgili ediniriz kendimize, ait olmamız gerektiğini için beğendirmeye çalışırız kendimizi birilerine.. sosyal olmamız gerektiği öğretildiği için arkadaşlıklar kurarız, yanlız olunmaz diye bildiğimiz için yanlız kalınca arar sorarız hatta..

ve asıl hayat, tüm öğrendiklerimizi unutmakla başlayacağımız olandır aslında. tüm kabullerimizi yıkmak, tüm ezberlerimizi bozmakla. ya da sonlandırmakla...

çoğu kişi için Bir soru dahi sormadan hayaller, korkularla geçirilen süreç. *

gecenin zifiri karanlık saatinde susamış bir şekilde yataktan kalkıp kana kana su içmektir.

başlar ve biter. acı ve tatlıdır, unutulur hepsi.
bir hayat nedir?
belki bir iz bırakmaktır, bir mezar taşı.

hayat... sanki bir deniz, biz de suyun üzerinde ilerliyoruz. ama öyle böyle değil. ciddi ciddi adımlar atıyoruz. umarsızca... fütursuzca… kimi zaman öyle catwalkluk adımlar da yetmiyor boyundan büyük adımlarla giriyorsun devreye… ilk zamanlarda, deniz çok dalgalı, sen ise sanki ufak bir salın üzerinde çırpınıyor, bir an önce hızlı hızlı gitmek istiyor, ancak pek fazla yol alamıyorsun. halbuki o vakit denizin en sakin hali. sen küçüksün deniz büyük ya daha da çalkantılı geliyor. illaki… zaman geçtikçe teknen büyüyor, kalitesi ve hızı artıyor, ancak senin hızlı gitme isteğin git gide azalıyor. yavaş yavaş tadını çıkararak gitmek, etrafı seyretmek istiyorsun. ancak çocuklukta hızlı gitmek ne kadar zorsa, yaşlandıkça yavaşlamak da o denli zorlaşıyor. bütün motorlarını stop etsen bile artık kocaman bir gemi olmuş olan aracın çarşaf gibi denizin üzerinde hızla ve sessizce kayıyor. sen ise güverteden geminin pruvasının yardığı suların iki yana doğru açılarak uzaklaşmasını ve ufukta beliren karşı kıyının hızla yaklaşmasını hüzünle izliyorsun. ve tek eşlik eden sana... hay allah nerdeydi benim çakmağım?

''önemli işlerden arta kalan zamandır''.

asidi kaçmış kola gibi olduğunda hiç çekilmez.

Ne başındayız yolun neden sonunda,hep ortasındayız yaşamla ölüm arasında.

cinsel yolla bulaşan bir hastalık der pit10 bunun için.

her şey tepetaklak giderken, hatta hayat yerinde durmuş bekletmenin sıkıntısını yaşatırken; birden her şeyin çözümü ayağına gelir ama sonra çok da uzun sürmez ve yine sarpa sarar. seni öyle bir yener ki yenilgiyi kabullendiğini gösterecek mecalin bile kalmaz.
arada yaşattıkları halüsinasyondan ibaretmiş anlarsın, acısı fazlasıyla gerçek olup açtığı yara derinlere kadar inen.