bursa

ruzgarın hüküm sürdüğü yasamaktan keyif aldıgım guzel sehrim...2 kişi saydım ucarak gecen camın yanından. Biri direge tutunarak anca durabildi.

Prusa kelimesinden türeyerek Bursa ismini alan türkiyenin nadide güzel şehirlerin olan özlenen şehir.

tutucu gibi gözüksede aslında kimsenin kimseye karışmadığı,hekesin istediğini özgürce yaptığı bir şehirdir efendim.şehir merkezinden ister deniz kıyısına isterseniz de ormanların bağrına yarım saatte gidebilirsiniz.ne istanbul kadar karışık ne de insanı sıkacak kadar küçük bir yerdir.idealleri yakalamıştır.balkan göçmenleri bolca mevcuttur kızları da güzelliklerini oralardan almışlardır.kultur seviyesi ortalamanın üstündedir.özlerim kendilerini.

Yeşil Şehir.
hayatımın anlamını bulduğum şehir.
beni okutan bana öğreten bana gösteren
beni tanıştıran beni konunşturan
beni ağlatan beni güldüren beni eğlendiren şehir,

artık bilmiyor musun bana çok ağır gelmeye başladı her şey seninle ilgili. düş yakamdan artık desem de hiç bir zaman düşüremeyeceğim, içinde kavrulduğum beni kavuran, kalbimin yarısına hatta hepsine sahip şehir.

sayın ilber ortaylı'nın son imparatorluk osmanlı kitabında bir bölüm ayırdığı şehirdir. kendisinin bursa'ya bayaa bir sempatisi olduğu anlaşılmaktadır.

belki çok tutucu insanlara sahip belki çok büyük ama o bursa bizim bursamızdır.gençken deil ama emeklilik dönemlerinde yaşanılabilinecek bir şehir

çocukluğum, gençliğim, hayallerim, arzularım, korkularım, sevinçlerim.... kısacası hayatım bursa... altıparmak'ta beğenilen bir ayakkabı bursa...itfaiye meydanı *, tophanede bir çay buğusu, timurtaş paşa'ya okunan bir fatiha bursa... yeşil türbe'ye hayran olmak, fatih'in doğduğu eve saygı duymak bursa...maçlarında setbaşı'ndan stada kadar timsah yapılan yer bursa...macır'lara * bağrını açmış kutsal şehir bursa...kışın kurum kokusunu ciğerlerime her çektiğimde bana time portal açan yer bursa...ankara'dan ulaşmak için yola çıktığımda zeynel'de mutlak durduğum yer bursa...uluabat'lı hasan'ın yüceliğini her düşündüğümde tüylerimi diken diken eden yerdir bursa...zeki müren'iyle fatih ürek'iyle bağrıma bastığım yer bursa...mahallede top oynarken hangi kapıyı çalarsanız çalın size su verilen yerdir bursa...kurban bayramlarında kurbanın en güzel yerlerinin komşuya bırakılıp kalanına razı olunan yerdir bursa...gecenin birinde bile setbaşı köprüsü üstünde hanımlarımızın özgürce dolaşıp çekirdek yiyerek dolaştıkları ve gençlerin rahatsız ederim korkusuyla başlarını çevirip bakmadıkları yerdir bursa...bayramlaşmanın anlamının ne olduğunu öğreten, emir sultan'da sonsuzluğa kanıt oluşturan yerdir bursa...senelerce türkiye'nin yükünü çekmiş, işçisin sen işçi kalma diyen yerdir bursa... akıttığın terin karşılığını en güzel alacağın yerdir bursa...ölürken sırtını sıvazlayıp hoşgeldin diyendir bursa...

ikimiz bir fidanın güller açan dalıyız bursa.

seni seviyorum
işte öyle bir şey...

ne gariptir burada yaşarken bir kurtulsam şöyle başımı alıp kaçsam dersiniz ama bunu yaptıktan 1 ay sonra deli gibi geri dönme planları yaptığınız tertemiz yemyeşil şehrimiz.. ayrıca çiçek pasajında geçen yıl gördüğüm "Bursaspor süper lige çıkıncaya kadar burada digiturk yokhtur!" yazısı ister istemez insana "şampiyon bursaspor!" diye bağırtırır valla...

istanbuldan yararlanarak gelişimini hızlandıran şehir.

gün itibariyle, lapa lapa kar yağışının göründüğü şehir. *

herşeyi güzel ama trafiği iğrenç şehir..
(bkz: olmaz böyle şey)

özlenen...

hayatımın yaklaşık 18 yılını gecirdigim , istanbula ilk geldigimde her gun canım bursam benim diye ağladığım , istanbulda 2. yılımda yaw istanbulda fena deilmis diyerek biraz vefasızlık yaptıgım 3. istanbul yılımdaysa ulan bursada simdi hic cekilmez dedigim 4. yılımdada bayram geldi simdi gitmek lazım diye hayıflandıgım , her nekadar bazen kucumseyip , cekilmez olarak dusunsemde bence Turkiyenin en gelismis 5 sehrinden biri olan , gozlerimi kapatsalarda heykeli bulabilecegime inandigim , Turkiyenin bence en gelismis 5 sehrinden biri olan , tekstil , otomotiv , kestane sekeri , seftali , havlu , iskender gibi olmazsa olmazları hayatımıza katmis olan canim memleketim . Donucem 2 3 seneye az kaldı .

kimisine göre zindan, kimisine göre cennet olan yeşil şehir.
içerisinde gorukle, uludag universitesi gibi bir kaç zindan, uludag, mudanya vb. gibi bir sürü cennet barındıran şehirdir.

yanlışsın şehir, yalansın, bırak artık yakamı düş peşimden içimi kemirmekten vazgeç. ya girdaplarında boğ beni ya da azat et ki ben ben olabileyim artık. çıkmaz sokaksın sormadan girdiğim yolumu yordamımı, izimi kaybettiğim, kendimi yitirdiğim... beni bana bırak şehir, esirlikten kurtar beni,bak barışamıyoruz bi' türlü,senin mevsimlerin bana güz, senin iklimin bana hep küs...

(bkz: anı defteri olarak uludağsözlük)

benim için Nazım'la bütünleşmiş bir kent.

Genelde kentlerden söz ederken insanın hep içi acıyor. Çünkü çok büyük bir tahribat var. Bursa'da ağır tahribata uğramış kentlerimizden. Ama orada kaldığım süre boyunca harika zamanlar geçirdim. En beğendiğim yeri Setbaşı ve Uludağ eteklerindeki çınarın altı.

Kozahan ve Yeşil Türbe vb. pek çok mekan var. Cumalıkızık'ta çok güzel. Ulu cami, Kültür park, Arap Şükrü, Tophane. Hepsinden önemlisi Uludağ var. Daha ne olsun.

ne tophaneden izlenen muhteşem bursa manzarasının, ne gerçekten esaslı olan tarihi dokusunun, ne eski evlerin karmaşık ve sürprizlerle dolu sokaklarının, ne arap şükrü sünün, mık da yazın her allahın günü geçirdiğimiz saatlerin, nalbantoğlu nda köpekler gibi turaladığımız zamanların, ilk aşkların, taşşaklı lise arkadaşlıklarının, çınar ağaçlarının altından meydanı izlediğimiz koza han ın, santral garaj daki "sidi lazım mıcı"ların, altıparmak ta takılan tek tip kıyafet gezinen dangalak punklarının, kolpa rock bar çaçaronun, dersane çıkışı gidip kibariye eşliğinde bira patates takıldığımız özpala sının, bursa anadolu lisesi yıllarının... yukarıda saydığım bütün şeylerin kendini şehrin bir parçasıymışcasına hissettirmesine rağmen soğuduğum, çok güzel bir yer olabilme fırsatına rağmen olmayan, olamayan şehir.

bir ruh taşımasına rağmen kendini sevdiremeyen, gönül vermek için bütünüyle betonarme ankarayı tercih eden yazarın doğup büyüdüğü, sonradan aile ve birkaç arkadaş dışında hiç bir bağının kalmadığı, her hatırlandığında insanın içinde sevilen ama kalp kırdığı için affedilmeyen eski sevgili gibi buruk bir his yaşatan..

büyük şehir le fln alakası olmayan, yaklaşık bir buçuk milyonluk bir köy. türkiye nin en büyük köyü. içinde yaşayan insanların daimi olarak en büyük 4. şehir olmakla böbürlendikleri, yobazlıktan ve yobazlıktan daha da kötü olan vasatlıktan geçilmeyen şehir, vasatın dışnıda olmak isteyenin nefes alamadığı şehir.
tophane nin merdivenlerinde muhteşem bursa manzarası eşliğinde içebilecekken, ihbar edilme veya kafanıza çöp kutusu atılması riskiyle karşı karşıya kalacağınız şehir.

şeftalisiyle ünlü olduğu halde şeftali üretiminde balıkesirin gerisinde kalmış, yeşil bursa olarak bilindiği halde yeşilin artık eser miktarlarda bulunabildiği şehir. eski şehrim.

durup durduk yere suyu kesilen, yolcularını en yenisi 15 yıllık otobüslerde taşıyan terminal otobüslerine sahip şehir

(bkz: zeytinyağlı yiyemem aman)
(bkz: tophane)
(bkz: inegöl köfte)* *

(bkz: prousa)

an itibari ile iş seyahati nedeni ile bulunduğum şehir. son gördüğüm 1996 yılına göre oldukça büyümüş ve gelişmiş. zafer plaza açılmış. carrefour sa açılmış. ama çok ilginçtir 10 yıl önce eski otogar tedevülden kalmış yeni otogar açılmıştı ama bugün baktım ki eski otogarın olduğu yere daha yeni alışveriş merkezi yapıyorlar. bu arada sözlüğün anavatanın da bulunmak ayrı bir zevk veriyor insana. **

büyümüşte küçülmüş denilebilecek şehir.
büyük bir şehirin bütün imkanlarını sağlayan, küçük bir şehrin bütün özelliklerini barındıran şehir.
iskenderiyle, pideli köftesiyle, lodosuyla ünlüdür.
şiddetli lodoslar yüzünden şehirde bulunan evlerin çatılarındaki kiremitlerin üstüne takviye olarak çeşitli ebatlarda taşlar konulmuştur ve yeni bir mimari geliştirilmiştir.

Metropol olmak için çok küçük, olmamak için ise çok büyük olan şehir.

osmaniye'nin adana'dan ayrilmasi sonucu turkiye'nin dördüncü büyük ili olmuş il.