pişmiş kelle

2000 yılında yayın hayatına veda eden, ama bundan evvel 1-2 sene eski yayınlanmış yazı-çizileri yayınlayarak varlığını sürdüren efsane dergi. bambaşkaydı, son sayısına kadar takip ettim bir umutla.

(bkz: işte bunu seviyorum) Küçüklüğümde amcamın bana hitap etme şeklidir. Halen tarafımca bir hitap biçimi olarak kullanılmaktdır. Ayrıca iyi bir mizah karakteri olarak bilinmektedir de.

çocukken arkadaşlarıma küstüğümde söylediğim tekerleme tarzı birşey.
"küstüm senle,konuşma benle,kalbimi kırdın pişmiş kelle..."

Gülmek veya sırıtmak kelimeleriyle kullanılan sözcük ne gülüyon lan pişmiş kelle gibi.

(bkz: eski sevgili)*

sıcaksa midenizi kaldırabilir, soğuksa ve iyi bir ahçının elinden çıkmışsa birayla iyi gider.

şimdi hiçbirinin onun gibi sırıttıramadığı atlantis e giden dergi.

zamanında muadillerine göre komik derecede ucuz olan, ama yine de kalitesini bozmamış dergidir. 1 hafta almayı unuttum, ertesi hafta baktım yayından kaldırılmış. lanet federaller..

Vakti zamanında çokça kullanır idim.

özlenen mizah dergilerinden.

Kusacam simdi.

her ne kadar söylendiğinde tebessüm yaratan bir benzetme olsa da gerçek hikayesi hiç öyle değil pişmiş kelle tabirinin.
hitler zamanında yakılarak öldürülen yahudilerin etleri iyice kemikten ayrıldığında dişlerinin meydana çıkması ve ortaya çıkan kafatasının sırıtır bir görüntü alması sebebiyle ortaya çıkmış bir deyimdir.

beyinli ve beyinsiz olarak satılırdı eskiden..hoş ben beyniyle değil yanak ve diliyle ilgiliydim o sıralar.. şimdi nasıl satılıyor hiç bilmiyorum.

akla "amanın kelle kelle gel beni biraz yelle" şarkısını getirendir.

Kadıköy Kadim işkembede ızgarasına doyulmayacak sakatat.

Bir zamanların kaliteli mizah dergilerinden biri.

görsel

Siyasi açıdan duyarsız olmamakla birlikte politize bir mizah da yapmayan, kaliteli ve keyifli bir mizah dergisi idi.

Çok eskilerden bir dergi. Mizahiydi.

Pişmiş Kelle’nin sık sık kapatılıp tekrar çıkmasının birkaç temel nedeni vardı. 1980’lerin Türkiye’sindeki siyasi atmosfer ve derginin bilinçli olarak provokatif mizah anlayışı birleşince bu durum neredeyse kaçınılmaz hale gelmişti.

1. 12 Eylül sonrası sert sansür ortamı

Türkiye’de 1980 darbe sonrasında basın ve yayın üzerinde çok sıkı kontrol vardı. Mizah dergileri özellikle dikkat çekiyordu çünkü:

Politik taşlama yapıyorlardı

Devlet kurumlarını veya ideolojileri alaya alabiliyorlardı

Toplumsal tabularla oynuyorlardı

Bu yüzden savcılıklar dergiler hakkında “müstehcenlik”, “devlet kurumlarını aşağılama”, “ahlaka aykırılık” gibi gerekçelerle soruşturmalar açabiliyordu.

2. Pişmiş Kelle’nin özellikle “sınır zorlayan” tarzı

Dergi zaten bilerek absürt, grotesk ve kışkırtıcı bir mizah yapıyordu. Çizimler:

bazen çok karanlık

bazen cinsellik içeren

bazen de politik olarak sivri

olabiliyordu. Bu yüzden diğer mizah dergilerinden daha kolay hedef oluyordu.

3. Hukuki boşluk ve yeniden doğma taktiği

O dönemde mizah dergilerinde çok görülen bir yöntem vardı:

Dergi kapatılır

Aynı ekip farklı isimle veya yeni sayı düzeniyle tekrar çıkar

Bazen sadece birkaç ay sonra geri döner

Bu yöntem başka mizah dergilerinde de görülmüştür; örneğin Gırgır ve ondan kopan ekiplerin çıkardığı Limon gibi dergiler de zaman zaman baskı görmüştü.

4. Yeraltı mizah kültürü

Pişmiş Kelle biraz da bilinçli olarak “yeraltı dergisi” kimliğini benimsiyordu. Kapatılmak bazen ironik biçimde derginin kült statüsünü artırıyordu. insanlar:

“yasaklanan sayı”

“toplatılan kapak”

gibi şeyleri özellikle arıyordu.

Bu yüzden dergi kapansa bile okur merakı ve mizah çevresi onu tekrar hayata döndürüyordu.