aile

türkiye'de hukuk ve medya vasıtasıyla kademe kademe çökertilen kurum.

Galiba nur sürer i öldürecekler sonunda. ismiyle bu kadar tezat olur bir insan. Ay hadi inşallah. Senarist azrail yakasını bırakmaz.

ne onunla oluyor ne onsuz.

16 yaşından beri telefon ve tatil dışında pek de varlığını hissedemedipim durumdur.

Mutlu aileler aslında bir noktada birbirlerine benzerler ancak her mutsuz ailenin kendine özgü bir mutsuzluğu vardır.

Çokta abartmamak gerekir.

Bir yerden sonra terk etmek gerekiyor bunaltıyor.

Gerçekten yani yetiyor belli bir yaştan sonra.

Ben bile rahatsız olmaya başladım 2 seneye giderim galiba.

intihar etmez isem...

Hele küçük mikrop kardeşin var ise balkondan atma isteği oluşturuyor.

Bir balta ne kadar haklı olduğunu daha iyi anladım sonralarda.

Tüm kötülüklerin iyi niyetle yapılmadığı yerdir.

insanların büyük bölümü için, diğer insanları tanıdıkça, en güvenilir ve sevgi dolu limandır.

ailelerinden alışagelinen şekilde kopamayanlar (okuma, evlenme, iş vb), ilerde herkes için sorun olurlar.

ne yaşarsanız yaşayın geride bırakılmayacak olandır. şahsen ben tercihen ailemle yaşıyorum. istesem kırklareli'de kirada da hazır bekleyen bir ev var. bırakamayacağım şeylerden ve uğrunda her şeyi yapabileceğim bir kurumdur.

edit: bir de müstakil evimiz var boş. orada da yaşayabilirim ama psikoloji sarsıyor. en son kadimlerle konuşuyordum orada.

karşılıksız tek sevginin anne-baba sevgisi olduğu ya da bizi tüm hatalarımızla sevip kabul eden her durumda ve şartta yanımızda olacak kişilerin aile fertlerimiz olduğu söylenir. külliyen yalan.
Onlar, onlara uyumlanabildiğimiz onları bir eş bir evlat olarak tatmin edebildiğimiz ölçüde bize fedakarlık yapmaya hazırdırlar. ve hatta size sevgileri bile sizin evlatlık başarısına bağlıdır.

aile (anne, baba, kardeş, gözlemlerime göre eş de) senin en gerçek varlığını yok sayan, seni kendine ve topluma uymaya zorlayan, ve de senin onlarla uyuşmayan hallerini asla kabul etmeyendir.
Ve biz ne trajikomiktir ki en büyük rolü dışarda bizi tanımayan insanlara değil; hep ailemize keseriz. Sözüm ona bize en yakın- hayatımızın bir kısmını geçirdiğimiz/bir kısmını geçireceğimiz- kişilerin yanında asla özümüzle var olamayız.
Anne, baba, kardeşe göre hep kabul görme ve uyumlanma çabasını partnerlerimiz izler.
Ne acıdır ki insan yine yanında kendisi olarak var olamadığı birini kendine partner seçer. Ve bu değirmen hepimizi öğütür.

Evde dolaşan iki yabancı gibiyiz bazen.

Bazen yıkıcı bazen yapıcı. çok garip bir kavram genelde yakıcı. şimdi bunu bir olay üzerinden anlatacağım. Arkadaşım yemeğe çağırmış. Beraber hazırladık ailesiyle beraber oturduk. Benim boğazımda bir yumru. Onlar güldü, yemek yedi ben izledim. içimden ne güzel dedim beraber oturuyolar. Hiç o kadar gözyaşımı tuttuğum olmamıştı. Eve geldim ağladım sabaha kadar. Beraber bir sofraya oturmak bile bazen üzebiliyormuş. Aile can yakar. Onların mutluluğu daim olsun. Aile kuracak yaştayım umarım güzel sofralar kurup gülerim bundan sonra.

allah'ım çok şükür böyle bir ailem var.

Bi futbolcunun her maç 2 gol atıp, kendi kalesine de 2 gol atması gibidir.

Yeri geldiğinde onlar için kendini feda edersin.

Bu duyguyu hiçbir zaman hissedemedim.
Aile denilince aklıma yalnızca burkulan kalbim gelir.

Bir kalp burkulabilir mi?
Burkuluyormuş demek ki.

Kan bağı bana hep hastalıklı gelmiştir, en az aşk kadar.

Şu an nasıl bir insan olduğumuzun, korkularımızın, en sevdiğimiz ve en nefret ettiğimiz şeylerin mimarıdır aile, keza travmalarımızın da.

Ama berbat bile olsalar nefret edemiyorsun amk, işte hastalıklı kısım burası. Belki de sana hayatın boyunca alabileceğin en büyük zararı vermiş, ama boynu bükülse canın gidiyor. Dışarda annenin sevdiği bir şeyi yiyorsun mesela, onsuz yediğin için vicdanın sızlıyor. Ya da kardeşin dünyanın en faydasız insanı dahi olsa, tırnağı kırılsın derdin oluyor.

Kan bağı hastalıktır. insan kendine zararı olsa dahi bu kadar bağlılığı ve sevgiyi ya ailesine karşı hisseder, ya aşık olduğu insana. Üstelik bu zararın farkında olmasına rağmen.

en güzeli karı ve kocadan ibaret olan iki kişilik çitlembik ailedir.

psikoloji bozar.

Her şeydir.

Insanın sığınacağı son kalesidir. Aile için de sorunlar olur ve doğaldır. ipleri koparmak büyük hata olur.

Aile iyidir demek de saçma kötüdür demek de. Aklı başında anne ve babanın çocuğu ailede güzel bir eğitim tadacak ve ailesinin desteğini görecek, ileride bu destek çocuğa nötr olmayı geçtim itici bir güç olarak destek sağlayacaktır. Kötü bir ailede ise bir çocuğun travmalara, engellere maruz kalma ihtimali oldukça yüksek. Bu çocuk için aile destek değil köstek olacak ve bir şeyler yapmak istiyorsa bırakın aile desteğini almayı, ailesinin yuklediklerini aşması gerekecek. Herkesin şartı kendine özgü. Mesela aile kötüyse çocuk da kötü olacak diye bir şart da yok. Kötü ailelerden çıkan fakat bu zorluklarla pişmis ve iyiliği artmış çok insan var. Aynı şekil iyi bir aileden çıkan pek çok denyo da var. Herkesin şartı kendine özgü.

Şu anda yok olan ailemi seviyorum. Evet onlar benim her şeyim. Hayatı da fazla büyütmüyorum. Nefretim kalmadı evet. Hayatta herkes istediği gibi yaşar. Kimse kimseyi sevmek zorunda değil. Ancak saygı duymak zorunda. Saygı duyuyorum. Zaten hislerim bitti kalmadı işte. Ailemle alakam var artık bu saatten sonra. Herkes kendine yakışanı yapar. Zorla zoraki sevemezdim. Ama ne oldu? Bir deneyim ya da tecrübe. Yani diyorum çok da şey etme kafana. Devamkeeeee. Bu subjektif bir şey sonuçta. Bana göre bu. inan fazla takma kafana. Yoksa gidersin. Takma devam et yoluna. Hayat her gün açık ve mavidir. Ben geçmişe dönmem. His mis kalmadı artık. Yoluna bak. Yeniden sevmeye bak. Kimse vazgeçilmez değildir bu dünyada. Güzellik de boştur. Böyledir yani. Takmamak lazım bazı şeyleri.

Herkes gelip geçer. Gerçekten yanınızda kalacak ve uğruna mücadele etmeye değecek şeyler hayli azdır. Bunlar da aile, hayvanlar ve doğadır.