bugün

/18
ankara da yaşayan bir rap sanatçısı.
aynı zamanda rapper olan bir yunus emremizde vardır.. frekansla birlikte çalışmaktadırlar..
kapak tasarımlarını genellikle exelans yapmaktadır.. Ankara'nın en iyi isimlerinden diyebiliriz..
Türlü türlü cefanın
Adını aşk koymuşlar.

* * *
Aşk aşıkı şir eder,
Aslanı zencir eder,
Katı taşı mum eder.

* * *
Dervişlik baştadır, tacda değildir,
Kızdırmak addadır, saçta değildir.

* * *
ilim, kendini bilmektir.

* * *
Dağlar nice yüksek ise, yol anın üstünden geçer.

* * *
Dünyada dertsiz baş olmaz.
Derd'olanın ahı dinmez.

* * *
Cümleler doğrudur sen doğru isen,
Doğruluk bulunmaz sen eğri isen.

* * *
Bu dünyaya gelen gider.
Yürü fani dünya, sana gelende gülmüş var mıdır?

* * *
Eğer bir müminin kalbin kırarsan
Hak'ka eylediğin secde değildir.

* * *
Aklı olan korkmak gerek
Nefs elinden, hırs elinden.
Nefstir seni yolda koyan,
Yolda kalır nefse uyan.

* * *
Sabır saadeti ebedi kalır
Sabır kimde ise o nasib alır.

* * *
Eğer hor eğer hürmet
Kişiye sözden gelir.
Zehr ile pişen aşı
Yemeğe kim gelir.

* * *
Beni bende demen bende değilem,
Bir ben vardır bende benden içeri.

* * *
Sevelim, sevilelim, bu dünya kimseye kalmaz.

gibi insanı yüzlerce defa düşünmeye iten, nefsiyle savaşa sokan anadolunun en büyük halk şairidir.
kendini en iyi aşağıda dizelerle anlatığına inandığım ozan,

ben yunus-u bi-çareyim
aşk elinden avareyim
selçuklu develetinin son dönemlerinde eskişehir civarlarında yaşamış . gönlünü , ruhunu bütün benliğini dolduran ilahi aşkın peişinden gitmiş , ilimi irfanı , Allah aşkını halka irşadı kendine borç bilmiş en önemli Allah dostu ,tasavvuf ehli kimine göre ozan kimine göre şair bana göre bağrı yanık büyük aşık derviş.

Aşkın aldı benden beni
Bana seni gerek seni
Ben yanarım dün ü günü
Bana seni gerek seni

Ne varlığa sevinirim
Ne yokluğa yerinirim
Aşkın ile avunurum
Bana seni gerek seni

Aşkın aşıklar oldurur
Aşk denizine daldırır
Tecelli ile doldurur
Bana seni gerek seni

Aşkın şarabından içem
Mecnun olup dağa düşem
Sensin dünü gün endişem
Bana seni gerek seni

Sufilere sohbet gerek
Ahilere ahret gerek
Mecnunlara Leyla gerek
Bana seni gerek seni

Eğer beni öldüreler
Külüm göğe savuralar
Toprağım anda çağıra
Bana seni gerek seni

Cennet cennet dedikleri
Birkaç köşkle birkaç huri
isteyene Ver anları
Bana seni gerek seni

Yunus'dürür benim adım
Gün geçtikçe artar odum
iki cihanda maksudum
Bana seni gerek seni
sen sana ne sanırsan ayrugada onu san. ** sözleriyle beni benden almış halk şairi.
kendisine alabildiğinde sunulan "bilgi" yi ilk önce reddetmiş ve bu reddin bedelini taptuk emre' nin yanında yıllarca çalışarak ödemiştir.
Ötme bülbül ötme bülbül
Derdime dert katma bülbül
--spoiler--
zehirle pişmiş aştan'ı yemeğe kim gelir?
--spoiler--
"ilk bektaşi tekkeleri bir iş kolu, köy enstitüsü gibidir. Herkes bir iş görür orada. Kimi toprakta, kimi işlikte çalışır, kimi duvar örer, kimi aş pişirir: Yunus'a da odun taşıma işini vermişler. Kırk yıl sırtında odun taşımız Yunus tekkesinin ocağına . Hem ahlaya puflaya değil. Özene bezene. Her getirdiği odun dümdüzmüş. Neden diye soran birine: Bu tekkeye odunun bile eğrisi giremez demiş Yunus..."

"Uzun süre tekkeye hizmet etmiş sonunda bıkmış ve kaçmış. Yolda erenlerden yedi kişiye raslamış, yoldaş olmuş onlarla. Her akşam erenlerden biri içinden geçirdiği bir insan adına Tanrıya dua ediyor ve hemen bir sofra geliyormuş ortaya. Sıra Yunus'a geldiği akşam o da dua etmiş. Yarabbi, demiş, bunlar hangi kulun adına dua ettilerse ben de onun adına yalvarıyorum sana, utandırma beni. O akşam iki sofra birden gelmiş. Erenler şaşırıp kimin adına dua ettiğini soruyorlar Yunus'a. O da siz söyleyin önce diyor. Erenler Taptuk'un dervişlerinden Yunus diye biri var, onun adına, diyorlar. Yunus bunu duyar duymaz hiç bir şey söylemeden tekkeye dönüyor ve anabacıya, şeyhin karısına sığınıyor. Anabacı diyor ki Yunus'a: Yarın sabah tekkenin eşiğine yat. Taptuk abdest almak için dışarı çıkarken ayağı sana takılır. Gözleri iyi görmediği için bana: Kim bu eşikte yatan? diye sorar. Yunus derim ben de, Hangi Yunus derse çekil git, başka bir tekke ara kendine, başının çaresine bak. Ama Bizim Yunus mu? derse anla ki gönlünden çıkarmamış, hala seviyor seni. O zaman kapan ayaklarına, bağışla suçumu de ona. Yunus anabacının dediğini yapmış, kapının eşiğine yatmış ertesi sabah. Taptuk kim bu adam ? diye sorunca, Yunus diyor anabacı. Bizim Yunus mu? diyor Taptuk. Yunus ağlamış olmalı o zaman sevincinden."

Bir masal ki insan arasındaki bağlılığı, ayrılıp kavuşmanın tadını bu kadar güzel anlatabilir. Yalnız Yunus'şa Taptuk arasında değil, bütün Anadolu'nun tekkelerinde kimi zaman iyiden, kimi zaman kötüden yana giden insan yürekleri arasındaki bağlılığı görüyoruz bu masalda. Gözleri görmez olmuş bir insanın, en güvendiği dostun, kendisini bırakıp gitmiş olduğu bir insanın bri sabah Bizim Yunus mu? derken duyabileceği ve bağışlanmaya can atan bir suçluya duyurabileceği sevinci düşünün. insanlık dediğimiz işte bu bizim sözünün içindedir. Bir ülküye canlarını koyanların hepsinin yaşadıkları bir insanlık dramıdır bu: inancımızı paylaşmaz olsun bir dostun yeniden yanımıza dönmesi ve dönen dostun kapıdışarı edilmemesinden duyduğu sevinç. Bugün bile dünyamızın her yerinde, her partisinde yaşanıyor olmalı bu dram.

Yunus insanın ağzına böyle her an, her gün ve her yerde yaşayabileceği sözler vermiştir. insanlığın bütün sözlerini söylemiştir gibime geliyor, canım türkçesiyle.

Adımız miskindir bizim
Düşmanımız kindir bizim
Biz kimseye kin tutmayız
Kamu alem birdir bize

Sen sana ne sanırsan
Ayruğa da onu san
Dört kitabın manası
Budur eğer var ise
---

Gitti beyler mürveti
Binmişler birer atı
Yediği yoksul eti
içtiği kan olusar

Kerameti var diyen
Halka salusluk satan
Kendin müslüman etse
Var ise kerameti.

Haram ile hamir tuttu dünyayı
Fesat işler gören hürmetli oldu

Çalış, kazan, ye, yedir,
Bir gönül ele getir
Yüz kabeden yeğrektir
Bir gönül ziyareti"

(Azra Erhat- işte insan-Ecco Homo, Remzi Kitabevi,1969)
Oruç, namaz, zekât, hacc cürmü cinayettir,
Fakir bundan azaddır, hassı heves içinde

diyerek bizlere orucun, namazın, zekatın ve haccın yerine getirilmesinin aslında cinayet ile eş değer olduğunu vurgulamıştır. Genel kanının aksine o, Enel-hak'çı bir ozandır. Hatta (bkz: Seyyid Nesimi) 'nin en çok etkilendiği ozandır.
Yaşadığı dönemde yazdığı güzel şiirler, demelerin ünü *'ye kadar yayılan; bu ün sayesinde kendisinden sonra aynı mahlasla şiirler yazan şairlerin türemesine neden olan, Anadolulu büyük (bkz: enel-hak) 'çı şair.
bildiğin türk mutasavvıfdır.

(bkz: anadolulu)
benim anne tarafından bilmemkaçıncı dedem olur. En sevdiğim şiiri olan "Selam Olsun"'un son dizesini burada paylaşmak istiyorum:

miskin yunus söyler sözün,
yaş doldurmuş iki gözün.
bizi bilmeyen ne bilsin,
bilenlere selam olsun.

(bkz: harika birşey)
o "seni sigaya çeken bir molla kasım gelir" der biz buna anlam veremeyiz. nezaman ki bir molla kasım gelir onun yazdıklarını anlamaya çalışmaz eleştirir o zaman yunus emrenin ne dediğini anlarız.
"Aşık olamayan adem yemişsiz ağaca benzer" demiş olan büyük insan.
işidün ey yarenler,
Aşk bir güneşe benzer,
Aşkı olmayan gönül,
Misali taşa benzer.

Taş gönülde ne biter,
Dilinde agu tüter,
Nice yumşak söylese,
Sözü savaşa benzer.

Aşkı var könül yanar,
Yumşanur muma döner,
Taş gönüller kararmış,
Sarp katı kışa benzer.

Ol sultan kapusunda,
Hazreti tapusunda,
Aşklarun yıldızı,
Herdem çavuşa benzer.

Geç Yunus endişeden,
Gerekse bu bîşeden,
Ere ışk gerek öndin,
Andan dervişe benzer.

YUNUS EMRE
şiirimizde gelenek arama güçlüğünü küçümseyenler, ikide bir yunus emre'nin adını öne sürerler. oysa bu büyük ozanımız, divan şiiri gününde de, tanzimat ve servet-i fünun döneminde de saygınlık kazanmamış, kısacası okunmamıştır. mevlana'nın "nereye gitsem koca yunus çıktı karşıma" gibilerden bir söz etmesi, rivayetten başka bir şey değildir. türkçe söylediği için saray şiirinde adı bile geçmezdi onun. namık kemal, sahaflar çarşısı'nda bulduğu bir elyazmasını, şöyle bir göz gezdirdikten sonra, "derviş yunus'unmuş" diyerek yere attığını anlatır. bütün halk sanatlarımız gibi, yunus emre de, ancak cumhuriyet'ten sonra değerlendirildi. bu değerlendirmenin başında burhan toprak vardır. onun düzenlediği yunus divanı'ndan ve bu divana yazdığı önsözden sonra, o güne değin unutulmuş büyük bir türk ozanına kavuştuk. gerçi fuat köprülü'nün 'büyük mutasavvıflar' adlı kitabındaki iki kişiden biri odur; ne var ki, bu kitapta yunus, bir mutasavvıf olarak incelenmiştir.
ne kadar büyük adam olduğunu anlamak için bir kere okumak yeter yunus emre'yi.
okumayanlar cehaletlerinden utansınlar.
öyle bir kudrettir ki ondaki, ilahileriyle atiestleri bile ağlatır.
--spoiler--
ilim; ilim bilmektir,
ilim; kendini bilmektir,
sen kendini bilmez isen,
bu nice okumaktır.
--spoiler--
diye te ne zamandan ayarı inceden vermiş, ancak yine de kendini, kendini bilmezlere anlatamamıştır.
(bkz: yunus emre yi dindar sanmak)
"kervan kaçtı" parçası ile sagopa kajmer'i dissleyen ankaralı rapçi.
halk şairi Allah aşkı ile dolu anadolu yiğidi

Ben ağlarım yane yane
Aşk boyadı beni kane
Ne akilem ne divane

Gel gör beni aşk neyledi
Derde giriftar eyledi

Gah eserim yeller gibi
Gah tozarım yollar gibi
Gah akarım seller gibi

Gel gör beni aşk neyledi
Derde giriftar eyledi

Ben Yunus'u biçareyim
Baştan aşağı yareyim
Aşk eline avareyim

Gel gör beni aşk neyledi
Derde giriftar eyledi
sırf türkçe'sine hayran olunası allah dostu büyük zat. şiirleri, türkçe'nin hiçbir yabancı dile ihtiyaç duymadığını kanıtlar nitelikte.
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com