ey hayat

hayat, dibini göremediğim ve akıbetinden haberdar olamadığım bir kuyu adeta.
kimi zaman çok kalabalık, çok sıkışık, çok iç içe yaşıyorum birçok şeyi...
hislerimin kargaşası, yoruyor.. boğuyor beni.

derinliğine hapsolduğum kuyularda gizlidir belki de, mutluluğun gizemi.. kimbilir...
hayat ne garipsin !
olabildiğince haykırıyorum...
ben burdayım, ben burdayım... ben bu-ra-day-dım !!
lütfen yok sayma artık beni !
içinde olmayı istemediğim bir çembere dahilim şimdilerde, artık çember dışına taşma çabam yarım.
biliyorum bir el... bir el çekip alacak beni bu kargaşadan.
geleceğinden emin bekliyorum, sıkılmadan hayıflanmadan...
her şeyim olamadan ellerimden kayıp giden hiçbirşeylerime sadece bakmakla yetiniyorum.
hayat.. çok acımasızsın.

yazsam ne olur yazmasam ne olur yalova bile il oldu.

--spoiler--
birini sevmişsindir geçen yıllarda
açık bir yara gibidir hâlâ
hâlâ ne çok özlersin onu
ağlayamazsın...
--spoiler--

defalarca okunası şiirdir. okumaya doymayınca onur akın ın bestesiyle gün içinde mırıldanmaya doyulmaz. haykırası gelir insanın..

yaşlandık mı ne? ya da öldük bilmeden... zira bu tabutun duvarları sıkıştırıyor beni. ölürsem tabutumu alkışlayın vasiyetimdir.. sıkılırım içerde sessiz!

(bkz: adaletini sikeyim)

tecavüze uğradım... tecavüz ettin bana...

(bkz: elimden gelen her şeyi yaptım)

Beni neden yoruyorsun ? (bkz: sardar ortaç)

nasıl bi kavramsan artık en kısa sürede zamanını doldurmanı diliyorum hayat. *

merhaba hayat!

o kadar b*ktansın ki, lağımla sidik bile yarıştıramazsın, o kadar diyorum.

evet sen benim içimde var olan hayatsan kendime hakaret ederek logar kapağı demiş oluyorum.

o da yetmiyor, vay anasını avradını diyorum bazen sana.

öylesine şaşırtıyorsun ki beni.

yok biliyordum hayatta kimseye güvenemeyeceğimi de...

"en yakın dost bildiğim insana da mı lan oha?!" dedirterek beni g*t ettiğin için ayrıca teşekkürler.

bazen apaçileşerek, "yalnız doğdum, yalnız ölücem ulan! herkesi s*kt*r et, bana bir şey olmasın" diyorum.

ama haklıyım.

ve sen yine de şunu aklından çıkarma derim,

senin kokuşmuş lağımında b*k böceği olarak ölmeyeceğim b*klu hayat!

yosunların bile b*k bağlamış oğlum senin!

sen kimsin ki de bana ders vermeye kalkışıyorsun?

işte yine susuyorsun böyle.

biliyorum, sonra ağzıma yüzüme s*çacaksın!

biliyorum, s*çma efekti öncesinde * sesi bu!

ve yine biliyorum,

ne pahasına olursa olsun baştan aşağı iğrençliklerle dolu bu yazıyı sen çoktan hakettin!

bütün yaptıklarına rağmen, iyi ki varsın...

ben gidiyorum ve senin haberin bile yok.

hayat da bizim onu kale aldığımuz kadar bizi kale alsa ya la.

kendime biçtiğim ömür kırk yıl ve yaşadığım yıl sayısı otuz. az kaldı be gülüm, biraz daha sabır ha! verdiğim rahatsızlıktan dolayı son nefesimde özür dilesem yumuşamaz mı katı yüreğin? olsun, yine de ben seni çok sevdim. hakkını verdim mi bilmem; fakat aşık oldum, sonra terkettim, aşık oldum terkedildim, aşık oldum ağladım. bu seni mutlu eder mi?

hayat beni neden yoruyorsun ?? ben o kadar çabalıyorum içime polyanna kaçmışcasına mutluyum, umutluyum ama sen neden huzrsuzluk yapıyorsun ?? kıskançmısın sen ?? nesin sen ?

yaptıklarımın karşılığını hiç bir zaman vermiyorsun. vermiceksinde biliyorum. artık böyle inandım ben.

hay kör olsaydım, görmeseydim seni,
hay taş olsaydım, sevmeseydim seni.

oğlum nesin lan sen? şakasın kesin lan varya çok saçma lan herşey. mna koim senin.

benden aldıklarını koyacak bir yer bulamadıysan geri ver, söz senden daha iyi bakacağım diyordum ya vazgeçtim. senin gibiyim bende işte bi öyle bi böyle.

alkol seni mi güzel yapıyor, yoksa beni mi bilmiyorum? bildiğim tek şey dünya gerçekten dönüyor be kardeşim.

Uçsuz bir iskeledeyim şimdi... Adımlar atıyorum bucaksızlığa doğru... Denizi seyrediyorum alabildiğine, taşlar sektiriyorum içimin halkalarını oluşturan...

Hafızamı zorluyorum her halkada ama hatırlayamıyorum... Ne zamandan kalma bir alışkanlıktı bu bilmiyorum. Hatırlamıyorum...

Şimdi ardımda boyumca dalgalar bıraktım.
Rüzgarın uğultusuyla dans ediyorum. Çıplak ayaklarımın değdiği her kum tanesi içimin ateşini körüklüyor. inançlarımla daha bir güçlendiriyorum alevleri. Sonra birer birer ateşe atıyorum düşlerimi, sevinçlerimi, hayal kırıklıklarımı, suskunluklarımı... Ama en çokta acılarım yanarken zevk alıyorum. Daha da büyüyor ateş sahte yüzler yanarken. Karşı koyamıyorum ateşin büyüsüne...
Korkuyorum...
Gökyüzünde denizyıldızlarını seyretmeye koyuluyorum. Dolunaysa denize düşmüş dalgaları kucaklıyor. Bulutlarsa ayak izlerimi saklıyor haylaz bir çocuk edasıyla.
Neler oluyordu? Her şey yer mi değiştiriyordu yoksa değişen dünya mıydı? Tıpkı gerçeklerle yalanların yer değiştirdiği gibi..

a.ına korum senin bak, çabuk bana iş bul lan allahsız.

tükendim artık.

şimdi ben, yok denecek kadar çokum.
firardayken insan ve buz kesiyorken hava,
soğuk en çok parmak uçlarıma yakışmaz.
şimdi vakit seyir defterimde yorgundur,
şimdi feryat en çok sesimin tonunda vurgundur

ve şimdi hayat;
cevabini bildiğim en zor sorudur.

kuleler yaptırdım içime
11 eylül gibi vurulmak isterim.
kalbini çarpanlarına ayıra bilen varsa gelsin.
yoksa, zerafet bu başta döndürme kuvveti değildir.
cüceler yaptırdım içime,
görmek isteyen varsa eğilsin.

(cüneyt ergün)

hayat, aldıklarından daha iyisini geri ver ki seni sevebileyim. *