aşk

ne deseniz boş herkesin tanımı farklı boşuna en farklı tanımı ben yasptım diye uğraşılmaması gereken duygu. hatta yok bile saymak mümkün.

hayalindeki insanı karşıdakine indirgeme çabasıdır.

zaman zaman ters tepebilitesi olan bir olaydır. bugün canımı veririm dediğiniz insana ayrıldığınızın gün hayatımda en nefret ettiğim insan olacaksın dedirtebilendir. egoyla karıştırılarak yaşama çabasına girenler gözlemlenmiştir. tavsiye edilmez, desteklenmez.

ama her şeye rağmen yaşanmaya değer olandır. karşınızdaki insanın kalbinin bir parçada olsa sizin için attığını bilmek bile bir ömür acı çekmeye değecektir.

insanın en zayıf noktasıdır.

iki cümle;

kimse sana aşık olduğunu söylemez, kemiklerinde hissedersin.

alıntı.

insanı yemeden içmeden kestiren, uykularını bile kaçıran, uyanıp onun sesini duymanızı sağlayan, Akşam saat dört'te buluşacağınız için dakikaların resmen geçmek istemediği, size en küçük hayatım demesi bile kalbinize indirecek kadar şiddeti olan, işinize bile konsantre olmanızı engelleyen, sokakta yürürken her saniye karşınıza çıkabilitesi kendi kendinize diyaloglar üretmenize sebep olan, herşey sanki bir rüyaymış gibi hissettirip korkudan bembeyaz olmaya sebep olabilecek, herhangi bir arkadaş çevresinde onun adı geçtiği anda yüzünüze kocaman bir gülümseme yayılmasına neden olan, her saniye resimlerine bakmaktan kendinizi alıkoyamamak nedeni olan, onunla konuşurken resmen kolunuzda adrenalinin geçtiğini hissetmeniz, ellerinizi tirtir titrettiren, onun karşısında saçmalamaktan ölesiye korkutan, onun gözünde herşey olabilme çabaları barındıran, dünyadaki en ama en güzel duygudur, herkes yaşamalıdır.

iki tarafı da ağaçlı olan bomboş yolda, geride bırakılan, bırakılacak olanlar düşünmeden ilerlenen o yolda yürümeyi istemiştim...
akşamüstü güneş ışığının turuncuya yakın oldugu zaman, sessizliğin en derin anında var olma tutkusu.
tanrı ya yalvardım.
yıllar önce kaybettiklerimi geri istedim.
toğrağın kokusu, artık iyi olmalıyım güdüsü ile birleşti. geri dönüp boktan hayatıma bir adım daha attım.
koskoca hayatında küçücük bir yer bile kaplamaktan büyük bir zevk alacak olan bedenim; varlığın, düşüncelerin, sana dair hissettiğim aitlik dalgalarının yüzüme çarpmasıyla titredi ve kendine döndü.çocuksu gülüşüm gelip kondu sonra.

ya seni ne kadar çok sevdiğimi söylemeden ölürsem?
olabilecekleri düşünüp söylememenin "belki" ve "keşke"leri...

bir kızın rüyasında, sonsuzluğa açılan mabeddir.

aşk her dilde aynıdır. *

o'nun dünyadaki en güzel insan olduğuna ciddi ciddi inanmak ve bu güzelliğin farkına varamadıkları için çevredeki "aşıksın ya, sana öyle gelir tabii" insanlarına hayret etmek, insanların kör olduğunu düşünmektir.
belki de kör olan insanlar değil, aşkın kendisidir.
o'nun o simsiyah küçük gözlerine bakınca, o dünyanın en güzel, en derin gözlerine bakınca, etrafın kararması, herkesin ve her şeyin flulaşması, o bir sahneye çıkmış ve sahne ışığı da yalnızca o'na doğrultulmuşçasına o'ndan başkasının görülememesi, düşünülememesi körlük değildir de nedir ki?
güzel bir şeydir aşk. acıya rağmen çok güzeldir.

aşkta her zaman bir öpen, bir de yanağını uzatan vardır.John Keats

iyidir hoştur, bir yokuştur, harbiden bayağı bi boştur. *

bir şeyi sevmenin yolu, onun kaybolacağını bilmektir. aşk içine yerleşen, kaybetme korkusudur.
aşk, bir bakıma zamanını vermektir, zaman aralarını doldurmak değil.aşk, dünyanın en tatlı mutluluğuyla ve en derin acısıyla birlikte yaratılmıştır.
aşk, kalbin mantığa sığmayan , apayrı mantığıdır.

aşk;
bir başkasında var olma çabasıdır.

bir sarmaşık çınarları, servileri nasıl sarıp sarmalarsa aşk da öyle sarıp sarmalarmış çınar gibi yiğitleri, servi boylu dilberleri. ve her sarmaşık, sardığı ağacı kuruturmuş sonunda. dıştan yemyeşil ve güzel gösterirmiş ama içten içe kurutur, çürütür, çökertirmiş. * *

nelere kadir olduğu belli değildir.bazen hayır bazen şerdir.

iç deniz... bazen kendi içinde dalgalanıp durulan, okyanusa dönüşeceği sanılan. ama iç denizler, okyanusa kavuşursa, kaybolur

iranlı bir şair diyor ki: aşk’a uçarsan kanatların yanar
Bu söze cevaben Mevlana diyor ki: aşk’a uçmazsan kanat neye yarar.

elif şafak'ın bir kitabıdır.

(bkz: elif şafak)

zamanla sevgiye dönüşen bir şeydir.

birisini size dünyanın en güzel, en zeki, en mükemmel kişiymiş gibi özel hissettiren; onun için sürekli bir şeyler yapma isteği duydurtan, sürekli onla ilgilenmenize sebep olan; ve bunları zorunda olduğunuz için değil içinizden geldiği için yaptırtan duygu.

sertab erener ise aşk meyvesini * şöyle anlatır:

aşk... kaç büyümden
aşk... dön ölümden
aşk... bir sebepten
gel, gir dünyama...

aşk, dön ölümden,
bir sebepten,
gir dünyama...

aşk, dön ölümden,
geç tenimden,
gel gir dünyama...

aşk... vur yürekten
aşk... yak gönülden
aşk... geç tenimden
gel, gir kanıma...

aşk, dön ölümden,
bir sebepten,
gir dünyama...

aşk, dön ölümden,
geç tenimden,
gel gir dünyama...

gel artık, sözüm sabrım kalmadı, beni duysana... duysana...
duysana...
duysana.

aşk, dön ölümden,
bir sebepten,
gir dünyama...

aşk, dön ölümden,
geç tenimden,
gel gir dünyama...

gel, gir dünyama...

(bkz: nelere kadirsin aşk) *
ayrıca,
içimizi ilk kanatışını 13 yaşında hissetiğimiz hadise...
(bkz: 13 yaşında aşk acısı çeken insan)

kimine göre 2 satır, kimine göre sayfalar, kimine göre koca bir hayat.

herkese göre farklı, herkesin farklı bir yerinde olan, tanımlaması en zor duygu.

iranlı şair: aşka uçarsan kanadın yanar.
mevlana: aşka uçmazsan kanat neye yarar?
yunus emre: aşka vardıktan sonra kanadı kim arar?
demet akalın: aşkın açamadığı kapı kanatlanıp uçamadıgı yer mi var?
*

Beğendiğin tene hayalindeki kişiliği yerleştirmektir.

asil bir zaaf, bayağı bir tapınmadır. her yaşanışta ayrı bir lezzete ve karmaşaya sahiptir.