aşk

iki tarafı da ağaçlı olan bomboş yolda, geride bırakılan, bırakılacak olanlar düşünmeden ilerlenen o yolda yürümeyi istemiştim...
akşamüstü güneş ışığının turuncuya yakın oldugu zaman, sessizliğin en derin anında var olma tutkusu.
tanrı ya yalvardım.
yıllar önce kaybettiklerimi geri istedim.
toğrağın kokusu, artık iyi olmalıyım güdüsü ile birleşti. geri dönüp boktan hayatıma bir adım daha attım.
koskoca hayatında küçücük bir yer bile kaplamaktan büyük bir zevk alacak olan bedenim; varlığın, düşüncelerin, sana dair hissettiğim aitlik dalgalarının yüzüme çarpmasıyla titredi ve kendine döndü.çocuksu gülüşüm gelip kondu sonra.

ya seni ne kadar çok sevdiğimi söylemeden ölürsem?
olabilecekleri düşünüp söylememenin "belki" ve "keşke"leri...