aşk

yalandır...bittiğinde gözyaşı ve anılarla bırakandır.

canının acıyacağını bilsen bile, "kabul" dediğindir, aşk.

eski bir yalan adem ile havva'dan kalan...

sevdiğine bir şey olmasın, başına bir şey gelmesin diye kendini paralamaktır. mutlu olması için üzülmeyi göze almak, üzülmesin diye üzüntünü belli etmemektir kimi zaman... kimi zaman sadece sevmek, koşulsuz şartsız sevmektir karşındakini. her durumda bulunabilen herkese göre tanımı farklı olan varlıktır. güzeldir, hoştur, yaşaması zor, devam ettirmesi daha zor olan olaydır.

sevdiğiniz insan için kitap okumaktır, öğrenmektir.

her ne kadar marketlere düşecek kadar reklamı yapılan kitapları okuma konusunda,nedenini tam olarak açıklayamadığım inadıma rağmen yine baba ve piç teki gibi popülizme yenilme neticesinde gri kapaklısını okuduğum elif şafak kitabıdır.(delikanlıyız ya grisini aldık)

ama bu sefer ki okumam ilki gibi değildi.aşırı reklam kokan hareketler dışında hiçbir önyargıya yer vermeksizin hatta baba ve piçteki tarzıyla bende yeni kitaplarını okuma arzusu uyandıran elif şafak yine kaleminin,anlatımının gücünü göstermiştir zira kitap,yine akıcıdır,kurgu yine birçok kişi göz önünde bulundurularak ve bizzat onların ağzından ayrı ayrı aktarılmıştır ve konuda mevlana-şems üzerinden anlatılınca heyecan hep doruktadır.

buraya kadar herşey iyidir,hoştur.kitabın bitimiyle birlikte aşka dair gaz had safhadadır.ama ne var ki,kitabı bitirdik bakalım,ne söylenmiş,ne konuşulmuş diye google ı bir ziyaret edelim dememizle birlikte dücane cündioğlunun kitap üzerine yazdıkları okunur ki adamın dediklerine katılmamak da elde değildir.dur hemen etkilenme bakalım elif şafak ne demiş bu sağlam eleştiri karşısında sorgulamasını yaptığımızda ise gördüklerimiz tam bir hayal kırıklığıdır.

velhasılı "sonraki"tüm hayal kırıklığıma rağmen yine de okunmasını tavsiye edebileceğim bir kitaptır.

yağmurlu havada, kol kola, ıslanmazmışcasına dolaşmaktır.*

Rüzgar ateş için neyse, ayrılık da aşk için odur; küçük bir aşkı söndürür, büyük bir aşkı daha da güçlendirir.

mevlana

çayde dem, askerde kıdemdir.

en nihayetinde son bulandır.

özgür olduğunda, özgürce yaşanabildiğinde anlamlı ve güzeldir.

aşk yalansa hayat yalandır.

Aşk: Sonu cinselliğe varan bir oyundur. prezervatifinizi yanınızda bulundurmayı unutmayınız . . .

telefonun her çaldığında, heyecanlanmandır aşk.

Nefretin, savaşın, kinin, mutsuzluğun kol gezdiği bu evrende, aşk doğru kapıları çaldıkça, dünyanın dönmesi durmayacak. Yüreğinde sevda yeşertenler için, güneş doğmaya, çiçekler açmaya devam edecek. Sevmeyi bilenlerin görevi var. Onlar gidip, aşkı bilmeyenleri sevecek. Sonunda acı çekecekler mutlaka ancak başka türlü kimse, onlara sevmeyi öğretemeyecek...

insan olduğunu farketme mekanizmalarından biri.
zira sadece nefes almak değildir yaşamak.

AŞK aynen yazıldığı gibidir... Sesli başlar, sessiz biter...

aşk; sevdiğinizin eksilerini artı yapma sanatıdır.

aşk bir anda çok mutlu olup başka bir anda çok mutsuz olma sanatıdır.
aramadı diye mutsuz olup, telefon sesiyle mutlu olmaktır...
dengesizliklerin ve karşıtlığın birliğidir aşk..

En önemlisi ALLAH'aşkıdır sevgiliye aşk yada başka bir şeye aşk dönülmez akşamın ufku gibidir bunalım,depresyon,intihar vs vs vs tarzı şey'ler getirebilir zaten genelleme olrak sonuçlar hep hüsrandır...

sahip olamadıklarımızdır. yüreğinde iyilik,sevgi ve inanç varsa, o zaten seninledir. sorgulamaya gerek kalmaz ve sorgulanmaz.

asla mantığın geçerli olmadığı tuhaf bir durum.

asla mantığın geçerli olmadığı tuhaf bir durum.

Elif Şafak'ın Kağıt helva kitabından.. Her hakiki aşk hikayesi umulmadık dönüşümlere yol açar. Aşk bir milat demektir. Şayet "aşktan önce" ve "aşktan sonra" aynı insan olarak kalmışsak, yeterince sevmemişiz demektir. Birini seviyorsan onun için yapabileceğin en anlamlı şey değişmektir.

zor bulunup çabuk kaybedilen...

Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi?
Neydi çekip kendine, beni bağlayan?
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan.
Elleri ta içimde o dev miydi?
Etime bir alev değmişçesine.
Nasıl da yakardı öptüğü zaman.
Bir su gibi akıp gitti avuçlarımdan.
Yorgunum şimdi bin yıl sevmişçesine.
Hani o yalnız benim olan gül, kırmızı,
Gözlerimin önünde açılan sonsuz bahçe.
Hani, o var olmalarımız öpüştükçe.
O delice sürdürmeler yaşantımızı.
Hiç doymamak oysa, tene, kokuya, aşka.
Sarıldıkça güçlenmek, bütünlenmek.
Kudurmuş arzularla zamanı yenmek.
Ve en kuytularda buluşmak korka korka.
Kimi gün utanmak otlardan, çimenlerden.
Kimi gece mıhlamak gölgemizi duvara.
Varmak için o sevgiyle açılmış kollara.
Apansız düşmek yükseklerden bir yerden.
Oydu işte alıştığım, özlediğim şimdi de.
Sevgice bir tutku, aşkımsı bir yakınlık.
Avunmak... Kırık dökük anılarla artık.
Kimbilir? o geceler yaşanmadı belki de. *