ölmek

..

yaşıyordur, varlığından hem kendi hem başkaları bihaberdir.

bir de;
mezar taşına sahiptir de. ismi unutulmuştur, yeryüzünden gelip geçtiğini bilen kalmamıştır, varsa kendinden üryan evlatları 3-5 nesil gittikçe azalan aralıklarla anacaktır. sonrasında, o da bitecektir.

ya... ruhu ölümü tadmış biri olan m.ö. 384 – m.ö. 322 yılları arasında yaşamış aristotales, 1686 yıl önce bedeni toprağa intikal etmiştir. lakin günümüzde yaşıyor gibi ismini anarız bir çok bilim dalında.

notumsu: ölüm, iki - üç yoksa dört boyutlu bir algılama mıdır?

gece rüyamda öldüğümü gördüm, ürperdim, korktum. med cezir ile gidiyoruz yolda. çöpte de hobby var bi sürü bir de telefon. ben telefonu alayım dedim sonra korktum bombadır lan bu diye. med cezir oburu da hobby götürmüş o arada bi tane açmış yiyor mu ne yapıyor. o hobby açınca patlıyor çöp. ölüyorum, ölüyoruz belki de. o değilde bombanın patlayışını falan hissettim ya korktum anasını satayım. neyse uyandık şükür dedik deprem olmuş bi de hissetmedik.

ölmek bir daha gelmeyeceğini bilmektir.
leylayı kaybetmektir kimi zaman.
üzülmektir bazen,
masal gibi geçen yılların ardından.

beynin artık elektrik üretmemesidir.

varlığı ispatlanıp, tecrübe edilemeyen yegane olgudur.

çürümeye başlamak demektir. uygun şartlar altında kalırsanız fosil ya da petrol olacağınız anlamına gelir.

nerede ne zaman olacağını bilmediğimiz, hayattaki en büyük korkularımızdan biri.

(bkz: elbet bu bedende bir gün toprağa karışacak)

(bkz: isin kolayina kacmak)

"diğer dünyaya doğmaktır" demiş voltaire...

canlı organizmanın canlılık niteliğini yitirmesidir.

rüyadan uyanmak, ya da deliksiz uyumak.

her nefisin tadacağı hadisedir.

evren altı kat yaratılmıştır.(kur-anda da böyle geçmektedir.)
insan oğlu öldüğünde, omuriliğinde beyine doğru ilerleyen ve bitiminde ise bir enerji çıkıyormuş.(buna ruh deniliyor)
evrende boyutlar arası geçişi sağlayanda karadelik.
bu enerjide karadelik sayesinde boyutlar arası geçişi sağlayıp, bi üst evren yada gideceği evrene geçiş sağlayabiliyormuş.(onların yalancısıyım)

sonun başlangıcı, diğer alemde doğmak, ebediyete giden yolun giriş kapısı.

1. tekil için olay haline getirilmemesi gerekli olan. hiiiiç abartmanın luzumu yok, kazık çakan modeli hiç görülmedi, eeh her ölümde kesin olduğuna göre.

yalnız işte ölen siz değilde, geri de kalan sizseniz, o fena. çok fena.

sevmektir. ben demiyorum, şarkılar söylüyor.

(bkz: bir sevmek bin defa olmek demekmis)

hakikate ulaşmaktır.

tümdengelip tümevarmaktır.

canlı faaliyetlerin sona ermesidir. eylemin sonuçları bilinemez; düşünülemez; kavranamaz.

bi beyazlık bi ışık görüyorum bana doğru geliyo
(bkz: pamuk)

geride kalanları çaresiz bırakmaktır. çağlar boyunca anlamı değişmeyen nadir kavramlardan da birisidir sanırsam.
ayrıca peter pan için;
peter içinde tek bir ürperti hissediyordu. bir saniye sonra yüzünde gülümsemeyle yine kayanın üstünde dim dik duruyordu. ve yüreği küt küt atıyordu. ölmek müthiş bir serüven olacak diyordu yüreği

insanların cani olduklarını düşündüğüm zamanlardı. şehrin cenaze kokan sokaklarında bir yenisi daha gidiyordu işte, gittikçe ayak sesleri küçülüyor yerini ağlayan kadınların yakarışlarına bırakıyordu. erkek olmayı da o zaman istemiştim ben, sadece taşıyorlardı, omuzlarında, akıllarında ya da her nerelerinde ise sadece taşıyorlardı onu. onun bunlardan haberli olma ihtimali sağırların koca bir ormanda düşen çınarın sesinin varlığını kabullenişi kadar olasıydı. yani olmayasıydı. ölmek yok olmaktı, oysa o ölmemişti, gömüyorlardı işte, bedeni vardı, küçücük aklım olanları almıyordu. insanlar cani olmalıydı bu şehirde.

yıllar sonra denize bakarken hatırladım, bir denize açılarak ölmek istediğimi. oysa ölümün anlık oluşu soğutuyordu her defasında beni bu fikirden. her deniz gördüğümde yeniden anımsıyor, bırakıyordum aklımı soğuk sulara, aklımın oltalarına takılıyordu diğerlerine göre sıradan bir ölüm hali. ne cesedim ne kokusu ne de yakaran kadınların seslerinin dokusu sinerdi bu şehre açılarak ölünen bir denizde. açılarak ölmek ve bu yazının sonunda "bakın!açıldım ve öldüm!" demek isterdim haykırırca, ama biraz daha yaşamaya karar verdim kollarında, biraz daha çok yaşamaya...

aslında ölmemektir. bitkilerde, hayvanlarda, okyanuslarda hatta ve hatta başka insanlarda sonsuza dek ya da "son" a dek yaşamaktır. belki de bin yıllarca. belki de, saf bilinç ortadan kalkacaktır. sadece ılık bir his doğacaktır... öyle işte. şol cennetin ırmakları yok, göğüsleri yeni tomurcuklanmış huriler yok(olsa da göğsü yeni tomurcuklanmış huriyi ne yapayım ben, yok mu başka seçenek?) şarap da yok (yeni rakıyı tercih ederim.) yok bunlar yani.

belki de vardır!! (bkz: agnostisizm)

insanın elinde olmayan zorunlu olarak yapacağı fiildir, allah(cc) bizim için ölümü takdir etmiştir, bu fiilin sonunda kişinin amelleri biter yani ölmek kişinin yapmış olduğu son fiildir artık amellerin sorgulama aşamasına geçilir.

yaşamanın zıt anlamlısıdır. bide yaşarken ölmek vardır o ölmekten bile beterdir. hayat hiç durmadan dirhem dirhem parçalaya parçalaya alır ruhunu ve sen sadece seyrederek ölümü beklersin. allah kimseye yaşarken ölmeyi nasip etmesin.

aslında sessizce sonsuzluğa doğru doğmaktır. ancak kabul etmeseler de materyalistleri karamsarlığa, anlamsızlığa ve boşluğa sürükleyen zorunlu son(!).