ölmek

Bedenin bütün işlevlerini bitirip, ruhun yavaş yavaş arş'a yada aşşağıya doğru harekete geçmesine verilen genel isim.

Her şeyden, herkesten kaçarsınız ama ölümden asla. Her canlının sonudur ölüm. Aynı zamanda yeni bir başlangıcı da...

ölmek iyidir, güzeldir, korkutmaz. ama arkada birilerini bırakmak, üzer. hatta en büyük korkudur.

pamukla tanısma vaktinin acımasızca gelmesidir.

zaman zaman gerekli olandır.hakedilendir.kurtuluştur.

ölü gibi olmaktır. ruhun çökmesi sonucu bedenin deforme olması. acayip bir his, yaşayan bilir...

(bkz: doğmak)

sadece yorum yapabiliyoruz. asla ne demek olduğunu gerçekten hissedemeyeceğiz. en yaklaşılan zaman, ölmeden önceki son dakikalar. belki o zaman ölümün korkutan soğukluğu bir nebze olsun hissettirir kendini. fakat yaşadığımız sürece anlam yüklemekten başka diyecek söz yok üstüne. ölünce de "öldük" diyebileceğimiz bir zaman(!) olmayacak bence. zaten bunu diyebiliyorsak ölmemişiz, hala düşünebilip hissediyoruz demektir.

azıcık bir çukurda, bütün geceleri yalnız geçirmektir.

(bkz: nalları dikmek)

geldiğimiz yere geri dönmektir.*

lanet olası dünyaya elveda demektir.

sibel meriç'e çok yakışacak bir hareket. zira hayat ziyanı bir insan.

merakından ölenin pek az olduğu bir kavramdır.

insanın ben hiç o hissi yaşamayacağım mantığıyla yaşadığı ; ama zamanı geldiğinde insanı hafifçe okşayan gerçektir. Her zaman ensemizdedir ; ama kalbimize dokunmadığı sürece problem teşkil etmez.

ölmek yolunu kaybetmek,
yokluğu hissetmek,
acıkmamak,deliler gibi koşup susamamak
evet susamamak
aşka,düne bugune yarına!
ölmek tamda o anda çakılı kalmak
gitmemek,dönmemek...
savaşı yaşamak değil savaş sonrasında kalmak.
ölmek hapsolmak çaresizliğe.
ve susmak azap çekercesine nefesini tutarken!

ne sıcak vücutlar gitti toprağı ısıtmak için
f.h. dağlarca .

Öğrendiğinizde çok tuhaf oluyorsunuz, göğsünüz sıkışıyor ve birkaç ton ağırlıkla dolaşıyorsunuz. Kendinizi mi düşünseniz, sevdiklerinize nasıl söyleyeceğinizi mi, onların ne hale geleceğini mi bilemiyorsunuz. Herşey birbirine giriyor. Yapmak istedikleriniz ve yapamadıklarınız, aylaklıklarınız, koşturmalarınız. Herşey bir anda önemini kaybediyor. Ömrümü nasıl geçirdim, beni nasıl hatırlayacak, ne verdim ki ben bu dünyaya ne yaptım bunca yıl diyorsunuz. Sonra sevdiklerinizle gözgöze gelip söylemeye çalışıyorsunuz, nasıl söyleyeceğinizi planlamaya çalışsanız da boş, o an öyle olmuyor, donuyor herşey. Sonra teselli mi etmelisiniz, teselli mi edilmelisiniz çok karmaşıklaşıyor. Bir şey yokmuş gibi davranıyorsunuz, bakıyorsunuz bir süre sonra onlarda öyle davranıyor. Be heyhatt ben ölüyorum, üzülmeyin diye öyle davranıyorum ama kendinize gelin diye bağırasanız, kaçasınız geliyor. Ama manasız olduğunu da biliyorsunuz. Bir yandan hastalıkla mücadele, bir yandan alıngalaşan yapınızla, etrafınızla mücadele derken yoruluyorsunuz. Öncesinde atıp tuttuğunuz ölüm martavallarına bakıp gülümsüyorsunuz.

Son lvl, oyunun bittiği an.

en merak edilen eylem.

dünyadaki süremizin dolduğu an.

yıllardır arayıp bulamadığım yalancı şahitleri bulmak
-nasıl bilirdiniz?
+iyi bilirdik.

"ölmek mesele değil de bensiz kalacak dünya."

evet ne güzel söylemiş söyleyen. ölmek sorun falan değil ama ardımızda bizim yüzümüzden üzülen sevdiklerimiz ailemiz dostlarımız var. onları bizsiz bırakmak koyar adama. yoksa bir kişinin arkasından üzülcek çok kişi yoksa ölmekten korkmamalı.

kurtuluş mu ki acaba?

tez vakitte inşallah.