the unforgiven iii

arpej yapmayı çok iyi bilen ve "hepsi mi güzel olur arkadaş" denmesine sebep olan şarkıdır..
piyanoyla girip değişiklik yapmışlardır...
ama unforgiven I ve II ile boy ölçüşemez..

1 ve 2 sinden kötü olan ama girişiyle yine işi toparlamış metallica şarkısı.

mükemmel sözleri ve eriten tınısıyla harika bir metallica parçası. en son albümleri olan death magnetic'den gelmedir.

Metallica'nın Death magnetic albümünden alışılmışın dışında piyanonun kullanıldığı ve bir seri şeklinde devam eden güzel bir parçadır.

Metallica'nın Death magnetic albümünden alışılmışın dışında piyanonun kullanıldığı ve bir seri şeklinde devam eden güzel bir parçadır.

öncelikle dinlenilmelidir bir kaç kez yorum yapmadan önce..

solosu zayıf kalmıştır bana göre sadece.

onun dışında metallica'dır.unutmamak gerekir metallica sadece kendisine karşı kaybedebilir..

unforgiven ii nin yerini asla dolduramayacak şarkıdır.

james hetfield den başka bir sanatçının söylemesi halinde aynı zevki vermeyecek olan şarkıdır. "forgive me"* kısmıyla insanın icini acıtır aynı zamanda.

apocalyptica dan dinlemek ayrı güzeldir. **

Sozlukte olmadigini gorunce cok sasirdim. Nasil acilmaz dedim.

Death Magnetic albumunden harika bir parca. Metallicanin en iyilerinden. The Unforgiven serisinin en son parcasi.

şarkının şu kısmı belki de en can alıcı noktadır ve zaman zaman herkesin girdiği ruh halini çok iyi ve sade bir şekilde anlatır.

how can i be lost?
if i've got nowhere to go?
search the seas of gold
how come it's got so cold?

her dinleyişimde beni benden alır ve metallicanın en sevdiğim şarkısıdır.

diğerlerine nazaran daha yavaş fakat daha içe işleyici sözlere sahip the unforgiven serisinin 3. parçası.

girişteki müzik olsun sözler olsun adamın a*ına koyuyor maşallah.

ayrıca;

--spoiler--
how can i blame you when it's me i can't forgive?
--spoiler--

kısmı da şarkının en iyi sözüdür bence.

the unforgiven ii'den güzel olmayan metallica parçası. ama güzeldir yine de.

the unforgiven orjinli olan ve hakkını veren şarkı. efsane introsu olmasada, içeriği ve verdiği duygu zaten önceki unforgiven'ların izinden gidiyor, death magnetic'in en iyi şarkılarından.

bu şarkı öyle bir şeydir ki ilk dinlenildiğinde bu ne böyle ya napmış metallica diye düşündürür insanı ama tekrar tekrar dinlenildiğinde güzelliği fark edilir. aslında dinlemeden önce diğer unforgivenlar gibi bir giriş bekliyor insan * ama güzel olmuş değişiklik güzeldir falan özetle şarkı kendini dinlettiriyor arkadaş dinledikçe güzelleşiyor.

güzel şarkıdır ancak unforgiven değildir. ismi başka bir şey olsaymış daha çok sevilirdi.

the unforgiven iii'ü, the unforgiven ve unforgiven ii'den bağımsız olarak değerlendirmek büyük bir hata olur. evet, unforgiven iii eksiksiz ve katıksız bir unforgiven üçlemesi şarkısıdır ve kesinlikle hikayeyi bitiren bir şarkıdır.

the unforgiven'da uyumlu bir toplumdan dışlanan bir çocuğun kayboluşu işlenmekteydi. unforgiven ii'de ise bu kayıp ruh, farklı bir kayıp ruh tarafından bulunmuştu. unforgiven iii'de bu kayıp ruhun kendi içindeki arayışı, kendi hayatının bu şekilde olmasını kabullenmesiyle sona eriyor. veya kısır bir döngüde devam ediyor mu demeliydik?

disclaimer: bu çeviriler, kafiye amacı güdülerek, birebir çeviri yapmak amacıyla yapılmış çeviriler değil; tamamen şarkının derinindeki anlamları yakalayabilmek adına, düz yazı amaçlanarak yapılmış çevirilerdir. bazı şarkılarda, şarkının yapısıyla paralel bir şekilde kafiyeler görülebilir. katkıda bulunmak, yanlış olabilecek bir yeri işaret edecek yazarların eleştirileri, daha doğrusu iyi/kötü tüm eleştiriler kabuldür.

--spoiler--
nasıl bilebilirdi ki bu yeni günün ışığının
hayatını sonsuza dek değiştirebileceğini?
denize açılmak için çıkmıştı, fakat kıyaya demir attı,
değerleri hazinenin ışığının geldiği yere.

o muydu acaba bu acının sebebi,
fütursuzca hayal kurmasıyla?
korkmuştu, hep korkmuştu
hissettiği şeylerden.
yok olabilirdi aslında.
denize açılıp, gidebilirdi.

gidecek bir yerim bile yokken,
nasıl kaybolabilirim mi?
altından denizleri ararken,
nasıl oldu da bu kadar soğudu hava?
nasıl kaybolabilirim ki
bu yeniden yaşadığım anılar varken?
seni nasıl suçlayabilirim ki
affedemediğim kişi kendimken?

günler geçiyor bir sisin içerisinde,
kalın bu sis, boğucu.
cehennemin dışında kalmış bu hayatı aramak
anlamlı mı içeride kalanlar zehirliyken?

gemisi karaya oturmuş,
hayatı da öyle,
su, fazlasıyla sığ.
hızlı bir şekilde çöküyor,
gemiyle birlikte, dibe doğru
gölgelerde kayboluyor...
artık denizde kaybolmuş biri sadece.

ondan ve gemisinden geriye hiçbir şey,
hiçbir şey kalmadı.

gidecek bir yerim bile yokken,
nasıl kaybolabilirim mi?
altından denizleri ararken,
nasıl oldu da bu kadar soğudu hava?
nasıl kaybolabilirim ki
bu yeniden yaşadığım anılar varken?
seni nasıl suçlayabilirim ki
affedemediğim kişi kendimken?

affet beni,
hayır, affetme.
affet beni,
hayır, affetme.
affet beni,
hayır, affetme.
affet, ben kendimi affedemiyorum ki!

denize açılmak için çıkmıştı, fakat kıyaya demir attı,
değerleri hazinenin ışığının geldiği yere.
nasıl bilebilirdi ki bu yeni günün ışığının
hayatını sonsuza dek değiştirebileceğini?

gidecek bir yerim bile yokken,
nasıl kaybolabilirim mi?
altından denizleri ararken,
nasıl oldu da bu kadar soğudu hava?
nasıl kaybolabilirim ki
bu yeniden yaşadığım anılar varken?
seni nasıl suçlayabilirim ki
affedemediğim kişi kendimken?
--spoiler--

güzel şarkıdır, güzel bir tınısı vardır. lakin serinin ilk 2 şarkısı muhteşem ötesi olduğu için 3 numara biraz sönük kalmıştır.

zannımca ''the unforgiven'' serisinin en pasif olanıdır.

unforgiven serisinin 3. parçasıdır. Ama ben en çok ikincisini seviyorum.

gayet olmus bir Metallica şaheseridir. Önyargısız dinlendiğinde gayet rahatça anlaşılabilir.

şahane şarkıdır efenim.

The unforgiven serisinin en iyi şarkısıdır.

Üzerinde çokça çalışıldığını düşündüğüm enfes metallica şarkısıdır.