susmak

kesinlikle erdem, zira hayvan değiliz biz. insanız. konuşarak bozamayacağımız hiçbir şey yok.

Kimi zaman dinlemek, kimi zaman vazgeçmek, kimi zaman kaderine terk etmek, kimi zaman kabullenmek, kimi zaman şaşırmak, kimi zaman yok saymak, kimi zaman meydan okumak, kimi zaman sakınmak, kimi zaman aşık olmak, kimi zaman hayal kırıklığına uğramak, kimi zaman beklemek… anlamındaki eylem.

ben aslinda kendimce konusuyorum yaziyorum ciziyorum. susuyor degilim. ama kimse beni dinlemiyor:(

cok kiymet verdigim bir buyugum, plana sadik kal, plandan cikiyorsun dedi.
sizin planiniz bir taraftan beni olduruyor, bir taraftan yasatiyor.
maalesef daha iyi bir plan da henuz bulamadim. simdilik durumlar gider eteri gelir beteri;)

ben hep susuyorum.

şunu köhne bir yerde kara kalemle duvara yazıldığını gördüğümde çocuktum.
çivi gibi çaktım aklıma...(kumbaracı yokuşu)
konuşmak gerekli bir ihtiyaçtır ama susmasını bilmek bir sanattır.

yeri gelince susmak insanı rahatlatiyor.

Bazen konuşmaktan daha çok şey anlatır.

bazen yalan söylemekle aynıdır.

victor hugo.

(bkz: içinde fırtınalar kopmak)

Yerine göre çok büyük tepkidir.

sessizce nin de bir dil oldugunun unutulmasına mevzu olan konu.
insanın bakısları konusur, gulusu konusur, dokunusu konusur, sarılısı konusur, hofleyip puflemesi konusur, somurtması konusur, bıcır bıcır bakması konusur, surat asması konusur, bazen konusmaması bile konusur.

Oysa istediğim tek şey vardı :
"Beni susarken bölme "

yıllarca sesine kulak verilmemesinin karşılığıdır.
eğer biri seni dinlemez ve önemsemezse sen de onu dinlemez, önemsemez, susar, yokmuş gibi davranırsın.
başka bir yol yoktur çünkü her şey karşılıklıdır.

konuşmamak yada ağız yoluyla herhangi bir ses çıkarmamak. sizler başka hangi yolla ses çıkarırsınız bilmiyorum ama kuzenim küçükken koltuk altıyla osuruk sesi yapıyordu.

bazı durumlarda verilebilecek en iyi cevaptır. tepki verip savunmaya geçmek yerine sessiz kalıp, duymamış gibi yapmak daha etkili bir tepki olur.

bazen verilecek en güzel cevaptır.

Çoğu zaman hatadan kurtaran eylemsizliktir susmak.
Ne zaman ki hararetle bir şeyler söylemek istiyoruz tam da o zaman susmalı.
Canımız çok yandığında, haksızlığa uğradığımızı hissettiğimizde oluyor bu durum genelde. Konuşma ihtiyacımızın en çok olduğu anlarda söylemlerimize illaki nefsani duygular karışıyor, kibir, övülme isteği, beğenilme, dedikodu, haklı çıkma derdi vs. Derdimiz anlaşılmak değil rahatlamak oluyor çoğu zaman. Biraz susup beklemek, duyguların, olayların demlenmesini bekledikten sonra hala söyleyeceklerimiz varsa kısaca söylemek mantıklı olan. Çünkü boşa sarfedeceğimiz her kelime üzerimize yorgunluk olarak çökecektir.

bir süre yapacağım eylem. ne kimseye bir şey anlatırım ne bir şey sorarım. her şeyin ta anasını sikeyim.

susmak bir yürek işi. Susmak bir cüsse işi. Susmak yüce dağların, derin denizlerin, masmavi göklerin, uçsuz bucaksız çöllerin işi. Ve susmak derin sevdalıların işi.

suskunluğun çok gürültülü,başımı ağrıtıyor. yılmaz erdoğan

susmak garip bir şey ya. dışarıya susup içine konuşuyorsan o da çok değişik bir şey. susuyorsan tam anlamıyla susmalısın.

kimi vakitlerde doğru olanı yapmaktır, erdemliliktir. ama kimi durumlarda da korkaklıktır. o yüzden hangi konu hakkında nerede ve ne zaman susman gerektiğini, öfke kusman gerektiğini bileceksin.

sözsüz konuşabilmek, sözsüz anlaşabilmek güzel şey. susmak ve anlamak, susarak anlatmak güzel şey. sözcükler elbette konuşabilmemiz için var. ama sessizliğin de bir esrarı, bir büyüsü, bir anlamı var. derin denizlerin sessizliği hangimizi büyülememiştir. suskun, derin, kocaman bir maviliğin kıyısında hangimizin içini biraz korku, biraz hayranlık diye tarif edebileceğimiz, aslında tam olarak da tarif edemeyeceğimiz duygular kaplamamıştır. ve hangimizin kalbi ürpermelerle dolmamıştır. dalgalı denizlerin durgun, mavi denizler kadar görkemli olmadıklarını düşünmüşümdür hep. sessizlik ya da eskilerin deyimiyle “sükut” size de, zaman zaman da olsa, daha anlamlı ve daha gizemli gelmemiş midir?

aslında insanı insan yapan bütün değerler: aşk, sevgi, sabır, hoşgörü, özveri, sözün bittiği yerde başlamıyor mu? sözün bittiği yerde başlamıyor mu sanat, edebiyat, resim, müzik gibi yaşamımıza renk katan bütün güzellikler. an geliyor duyguları sese dönüştürmek yetersiz kalıyor ya da anlamsızlaşıyor. bazı şeyler var ki anlatılamıyor, anlaşılmayı bekliyorlar. yine an geliyor hiçbir söz, hiçbir konuşma sessizlik veya ortaya konan iş kadar etkili olamıyor. bu yüzden bir ingiliz atasözünde de “actions speak louder than words” der. yani “hareketler sözcüklerden daha gür sesle konuşur.”

evrende görkemli, gizemli ve sırlı olan her şey susuyor. susan her şey de görkemli, gizemli ve esrarlı oluyor. konuşmak, biz insanlar için yeri geldiğinde anlaşmak için bir zorunluluktur, belki ama susmak da bir süstür. sessizliğe katlanamayan, gürültüyü bir yaşam şekli olarak benimseyen, çok ve gereksiz konuşan çağımız insanına uzak bir olgu, galiba susmak. anlaşılan, susmak bir yürek işi. susmak bir cüsse işi. susmak yüce dağların, derin denizlerin, masmavi göklerin, uçsuz bucaksız çöllerin işi. ve susmak derin sevdalıların işi.

görsel

anlamak, görmek, duymak, düşünmek için lazım olandır.

uzun süredir. konuşmamın fazla bir anlamı olmadığını biliyorum. kendi fikirlerini çok önemseyenlerden olmadım zaten hiçbir zaman. çünkü konuşmadan evvel benden çok daha mühim insanları okumaya, dinlemeye ihtiyacım olduğunu biliyordum.

insanlar size bilmek ve bilgiçlik taslamak arasındaki farkı çok iyi öğretiyor.

cüret edemedim. en cahiller arasında alkışlanmak arzusuyla dolaşan kimseler aptallıklarıyla gururlanırlar.

susmak kendimizi bilmenin ve de anlayışımızın göstergesidir.

anlayış sahibiysek ümit var demektir.