ramazan davulcusu

sokaktaki tüm arabaların alarmlarını çalıştırarak işini kolaylaştıran, yaya olabileceği gibi at arabası ya da pikap üstünde seyreden uyanık türleri de mevcuttur.

bugün "öğrenciyim ben bahşiş veremem" bahanemin üzerine bahşiş niyetine bir bardak kolamı içen kişidir.

An itibariyle coşmuştur. Oyun havası çalmasından korkuyorum.*

sahura daha çok varken an itibariyle bizim buraları inletmektedir.

bu ne hız lan. 2'de kalkıp ne yapsın millet? hem ayrıca biz sahur gönüllüsü gençler olarak sahura kadar oturup sahurda ailemizi uyandırıyoruz. babalardan da bahşişimizi alıyoruz. aldığımız bahşişin 4/5'i ile hurma, 2/3'ü ile de pide alıyoruz. sonra şen kahkahalar eşliğinde sahurumuzu yapıyoruz.

önceleri 2.30'dan önce çıkmayan davulcudur. şimdi ise, teravih namazından sonra camii çıkışında abanıyormuş tokmağa. ne gerek var dedim, iftarda gel, bam güm yardır sokak aralarında dedim.

daha bu saatte çalmaya başlamış davulcudur. bu saatte kalkıp ne yapmamızı bekliyor acaba? sahurdan önce bir posta daha mı atsak?

ramazan ortası para istemeye gelmiştir dün kapıya, yaşlı bi amca hatta dede ulan. elinde bi kağıt para topluyor. iğrenç çalıyorsun dedim vermedim küfürümü de yedim rahatladım..

son iki gündür apaçi marşını çalmaktadır.

yüzsüzdür.

arkadaş, ezan okundu, bismillah dedik suyu yudumlayacağız... derken, bir de ne oldu dersiniz? kapı çaldı. kim? davulcu mahmut abi, bahşiş istiyor. allah belanı versin mahmut abi.

yan komşumuzdur kendisi, yirmi yaşlarındadır. ne bekliyorsunuz yani hepsi pala bıyıklı göbekli amcalar olmak zorunda değil ki. doğrusu biz sahura kalkana kadar sesini uzaktan duyarız, eve dönmesi geç oluyor. yalnız ben bilgisayaramı açmış huzurlu ve tokken kapının önünde dakikalarca çalmasına anlam veremiyorum. yeni ritimler tutturmaya çabalıyor galiba. çok yakın zamanda kapıyı açıp davulu kafasına geçireceğim. aslında bu durumdan benden daha çok rahatsız olan bir ablam var. çocukluk döneminden beri hep davulculardan korkmuştur. şimdi yanına gidip davulcu geliyor desem en yakın duvarın dibine oturup kulaklarını tıkıyarak tehlikenin geçmesini bekler inanın. neden korkuyorsun diye sorduğumda şoka uğruyor. bi kaç dakika sonra bilmiyorum bilmiyorum demeye başlıyor.

ramazanın yarılanması sebebiyle kapı kapı dolaşıp hakkını(tartışılır) toplamaya başlayan davulcudur. şimdiye kadar bize bir faydası olmadı ama şu an pencereden gelen davul sesi insana hoş geliyor. gelenek görenek diye herhalde.

Kapıcı çöpü almaya geldi zannederek adeseden bakmadan kapıyı açıp parayı kaptırdığım davullu ve tokmaklı adam.

az önce bizim evin önünden geçti, sokaktaki tüm arabaların alarmları çaldı, bir sokak öteye gitti, burdakiler sustu, oradaki alarmla çalmaya başladı. daha da uzaklaşınca alarm sesleri daha da uzaktan gelmeye başladı. alarmlar sanırım davulcuya destek olmaya çalışıyor. "adam gecenin bu saatinde düşmüş elinde davul yollara, bazi şu adama biz de biraz destek olalım"

insanın alıp eve besleyesi geliyor bu davulcuları. sen güzelim yatağından kalk, yakından kafa şişiren bir alete vur da vur. bu da kafa arkadaşım, gel içeri ben besleyeceğim seni allasen çalma şunu falan demeniz yersiz. o çok gururla çalıyor davulunu. sanırım lars ulrich bile bu kadar gururlanmıyordur.

aklını başına devşirip, bi an durup "ne yapıyorum ben yaa, gecenin bi vakti kimsecikler kalmamış boş sokakta kucağımda davul elimde tokmak, ne yapıyorum lan ben, ne işim var burda amk." diye kendisine sormasını heyecanla beklediğim kişi.

evet yapmalısın bunu. ne yapıyorsun sen allasen ya? alarm diye bi' şey var. sene olmuş 2011 falan filan. evet bekliyorum, sor artık bunu kendine. ve saçmalamaktan vazgeç. git evine yat uyu. rica ediyorum.

bizim buralarda; yanında zurnacısını da gezdiren, gece vakti sokakta sanki düğün varmış havası yaratan, sahura güldürerek uyandıran kişidir.

şaka falan değil arkadaş, ne zamandır yazayım diyorum, unutuyorum. bizim mahalleyi sahura bir davulcu ve bir zurnacı kaldırıyor beyler. flash tv ile çok dalga geçmem sebebi ile olsa gerek, mahalle düğünü yapıyoruz her gece. halaylar eşliğinde kalkıyoruz yatağımızdan, evde bir neşe, her gece... zurna sesi duymadığımız gün balkona çıkıp abi "zurbayı da çal zurnayı da" şeklinde çığlıklar atıyoruz ki, mahalle zaten ayaklanıyor. bu arada aynı cümle etrafında 7 defa dönmek eylemini de gerçekleştirdikten sonra, sözlük hacısı olduğumu farz ederek, bir sevap daha işlemenin haklı huzurunu yaşıyorum.

ömrümün herhangi bir vaktinde sniper temin edip tam davula vurmaya başlarken tokmağından mıhlamayı düşündüğüm insan.

ya arkadaşım bilmem kaçıncı yüzyıl da bir sürü teknolojik alet var uyanmak için. bu basit ritüeli nedir bu kadar tuttuğumuz anlamadım. farzları bu kadar tutmaz kimse. cık cık.

yahu adama çok köüt çalıyosun bi git dedik, öbür gün de zurnacıyla gelmiş. herkesi uyandırdı ibne. bir de saat 12 de gelmese.

eskiden çalar saatin olmaması ile görev yapan yüce kişidir. ama artık çalar saatler telefonlar mevcut olduğu için gereksiz olan
fakat bir şekilde gelenek oldu diye ortadan kaldırılmayan görev adamıdır.

evin ışıklarını kapatıp yokmuş gibi davranma sebebi. bir nevi elektrik tasarrufu.

insanın uykusunu bölmeye yönelik davranış sergileyen, hicri takvime göre ramazan ayında türeyen canlı.

adettenmiş diye bir de para toplarlar, hey gidi hey.

sene olmuş 2011 hala ramazan davulcusu var. yok arkadaş zaten millet telefonunun saatini kurup uyanıyor, onu geçtim yaz mevsimindeyiz millet uyumuyor sahurunu yapıp yatıyor. bu davulcu ne boka yarıyor? sırf nostalji olsun diye boşa her sene para veriyoruz başka bişey değil.

(bkz: hayırlı akşamlar efendim ramazan davulcunuzz)

nasıl bir senkronizasyonu var anlamadım. ayrıca dakikliği cabası. arkadaşım hergün aynı saat, dakika, saniye geçmeyi nasıl başarıyorsun sen? ayrıca hergün tam en sevdiğim şarkılardan birinde geçmeyi?

bayramda sabahın köründe, çocuklarla birlikte kapıma gelip para istemesinden korktuğum 11 ayın elektrogitarcısı.

kimsenin para vermemesi gereken lüzüumsuz bir gürültü fabrikası. vermeyin para şunlara da artık gezmesinler gece yarısı ve akşamüstleri.

geleneklerini yiyeyim bu ülkenin.