uzak

mükemmel bir nuri bilge ceylan filmi.yönetmenin diğer yapıtlarında olduğu gibi burada da her sahne bir fotoğrafmışçasına etkileyicidir.2003 yılında cannes film festivalinde ödüller kazanmış,bir çok ülkede gösterime girmiş ve beğeniyle karşılanmıştır.diyalogların vurucu etkisi ve karlar altındaki istanbul'un sadeliği izleyeni mest eder.kesinlikle bir kaç kez izlenmeli ve her sahnesi beyne işlenmelidir.filmin başrol oyuncusunun tam da gösterime girerken trafik kazasında yaşamını yitirmesi,filmin etkisini ve dramatizmini arttırdı.*

içinde konuşma çok az geçen insanın yalnızlığını çok güzel anlatan son sahnesi süper olan film.

tarkan'ın 2001 senesinde çıkardığı, karma albümünden, sözleri mete özgencil'e, müziği mete özgencil-hüsna arslan'a ait, karma albümünün en iyi şarkısı olmasa da, özellikle sözleriyle, enfes olan, dinlenilmesi gereken tarkan şarkısı.
sözleri de şöyledir:
karnı tokken sızlanandan
zevk sürerken sıkılandan
el içinde ağlayandan uzak tutun beni uzak
uzak tutun bana uzak

dost lafından gocunandan
kuşkusuyla buz tutandan
düşmanına dost durandan uzak tutun beni
uzak
uzak tutun bana uzak

sevabının anlatandan
günahına kulp takandan
düşmanına dost durandan uzak tutun beni
uzak
uzak tutun bana uzak

suretiyle kandırandan
şeytanıyla yarışandan
aynalrdan kovulandan uzak tutan tutun beni
uzak
uzak tutun bana uzak

film vermek istediği düşünceleri söylerek değil, düşündürerek vermek istediği için düşünemeyenlere sıkıntı verir.

oruç aruoba kitabıdır.

Her ölüm dünyada bir çatlak açar – bir boşluk bırakıp gider her kişi: öteki
kişiler de, şimdi, o çatlağı kapatmakla, o boşluğu doldurmakla görevlendirilmiş
hissederler kendilerini.
Oysa, zamanla, çevre dokunun da çatlaması ve boşalmasıyla, o çatlak belirsiz öteki
çatlaklardan ayırt edilemez- hale gelecek; o boşluk da, zaten yokolacaktır. Ama
kişiler bunu düşünmezler: uğraşıp dururlar o çatlakla, o boşlukla- ama faydasızdır bu
çaba: çatlak kapanmaz, boşluk dolmaz; uğraşıp durur kişiler, kendileri de birer çatlak,
birer boşluk olana dek – o zaman da görevi yeni kişiler
devralmış bulacaktır kendilerini…
Oysa önemli olan, çatlağı açıkça görebilmek, boşluğu
olduğu gibi yüklenebilmekti.
Çünkü ölüm, onmaz; yaşam, onarılamazdır.

herhangi bir yere değil; istanbul'a veya büyük şehirlere yabancılığın en iyi anlatıldığı film.
filmin anlatmak istediğini, benim gibi anadolulu bir insan, doğma büyüme istanbullu olan birinden çok daha iyi anlar. biz; küçük şehirlerden gelenler..
biz; büyük şehirlerde aile büyüklerinin hatrını kıramayıp, hiç tanımadığımız, bizden nefret eden ama en küçük tebessümünde sevmeye hazır olduğumuz akrabalarının yanında kalanlar..
evde olsa bi ayakkabıyı bir yana, öbürünü bir yana atmak, ev ahalisine bağırmak varken; misafirlikte kendi eşyalarını, ev sahibinin eşyaları önünde aşağılayanlar.. ev sahibiyle göz göze gelmeye çekinip, ona siz diyenler.. ona, içinden küfretmeye bile korkanlar..
üstünü değiştirirken bile ses çıkarmaya çekinenler..
pasaklı biri zannedilmemek için, elini yüzünü aşındırırcasına yıkayan, "bak ben güvenilir biriyim" imajı vermek için, bavulunu ev sahibinin gözüne soka soka toplayanlar...
vücut diliyle "ben buraya gezmeye tozmaya gelmedim, başı boş değilim, aslında yapacak işlerim var haa" demeye çalışanlar..
kendi geldiği şehirde aynı yüzleri görüp, karşısından bir anda bu kadar farklı simayı görüp şaşanlar..
o bilinmeyen şehrin sokaklarında gezerken, aslında aynı şehirlerden geldiğiniz; fakat burada karın tokluğuna garsonluk, tezgahtarlık yapan hemşeriye abartılı bir saygıyla yaklaşanlar,, o hemşeriden ise küçümseyici karşılıklar alanlar...

işte,, bu film bizimdir, bizi anlatır.

pink floyd'un hey you'su varsa; nbc'nin uzak'ı var!

yabancılaşma kavramı derinden derine işlenmiş bu filmde. bunun yanında özellikle son sahne; acaip bir şekilde dikkatimi çekmiştir. köylü genc'in balkonda sigarasını tüttürürken bir çatıda çalışan işçiye bir de gemiye bakması[umudunun yavaş yavaş gidişine bakması] özelikle bu sahne ve mehmet emin toprak'ın köylü gencin samsun cigarasından bir tane alıp içmesi ki ilk başta bu sigarayı reddetmişti;

''yak bakem bi gemici cigarası!!

''get lan o içilir mi?''

içilirmiş demek ki.

bana göre mükemmel bir film.

uzaklar çeker insanı
ve hal böyle iken
uzakları seçenlerin öyküsü
ve işte karşıdan bakanların...

***

Uzaktın
Uzak kaldın hiç olmadığın kadar
Yüreğini alıp gittin benden
Çevirip başını ve serseri saçlarını
Alıp gözlerini gözlerimden gittin
Kayboldun karanlığımda, yine yittin

Siğindiğim bir limandın
Fenersiz denizlerde sana yanaştığım
Hep kaybolacakken yüreğine yaslandığım
Halatlarımla sıkı sıkı sarıldığım
Dalgalara kapılıp koyvermeyeyim diye
Tüm gücümle bağlandığım

Sessiz bir gemiydim
Gizlice kestin halatlarımı
Uzaksın, uzağımda kaldın
Aldın gittin yüreğini
Aldın gittin gözlerini
Gözlerim ardımda kaldı
Sana derdimi
Sana yüreğimi
Anlatamadım
Uzaklarda kaldın
Çok uzağımda...

herkes tarafından mutlaka okunmasını istediğim müthiş bir oruç auroba kitabı.
ilk basım yılı 1995 olan, 134 sayfalık kitabın içeriği 3 bölümden oluşuyor.

uzak,
tavşan besleyen,
özlem çekene kılavuz.

her satır öylesine derin, öylesine içine içine çekiyor ki sizi aynı satırları tekrar tekrar okumak isteyeceksiniz.

oruc aruobanın 1995 yılında metis yayınlarından cıkmıs kitabı.

sonunda mahmut tüm yalnızlığıyla banka oturur, karşısında deniz ve kulaklarında gemi sesleri.
geçmişi, özü, izleri taşıyan yusuf'u da örttükten sonra ondan geriye kalan çakmakla yaktığı sigara ve önünde uçuşan, savrulan naylon poşetler. aynı hayatına her girenin bir şekilde hayatından savrularak, koşarcasına kaçırması gibi.

yine bir sahnede bir sürü balığın olduğu bir kap var, yusuf çömelip izliyor. balıklardan biri o tabağın dışında adeta can çekişiyor. kökünden, yöresinden, kendi gibi olanlardan dışarda kalmış birinin "can çekişleri" idi yusuf'un yüzündeki o ifade.

özetle mükemmel bir nuri bilge ceylan filmi, insan geçmişine ne kadar uzaksa hayata da o kadar yabancıdır.

oturmuş şehrin yanıbaşındaki parka;
şehri izliyordu adam.
şehirden, parktan çok uzakta!

oturmuş adamın yanıbaşındaki banka;
adamı izliyordu kadın.
şehirden, adamdan, banktan cok uzakta!

zargonyali-xargn 20 haziran 2005

bir ehl i keyf şarkısı sözleri :

Bak yine
Yalnızlığımın nöbetindeyim
Üşüyorum
Ellerimden bir şey gelmiyor
Yorgunum

Sensizliğinde
Bu kentte
Saatler iktidar oldu
Şehrin tüm iklimleri
Yüzüme kapandı

Hangimiz sözlerine
ihanetten yaralandı
Hangimiz O sözlere
Zaten hiç inanmadı

Bak şimdi ortasında
Ağlasam, ağlarım hayatın
Kızsam yine;

Yine de, bakar mısın
Yeşil yeşil giderken
Yine bir kalp çizer misin
Ben ölürken
Onlara da sözler verir misin
Ağlarken
Yeni bir hayat kurar mısın
Orada bensizken
Sen, mutlu ol kalbim
Ben bakarım anılara;

Hangimiz sözlerine
ihanetten yaralandı
Hangimiz o sözlere
Zaten hiç inanmadı

Bak şimdi ortasında,
Ağlasam, ağlasam yine,
Kızsam yine;

Yine de bakar mısın
Yeşil yeşil giderken (öyle derinden)
Yine bir kalp çizer misin
Ben ölürken
Onlara da sözler verir misin
Ağlarken
Yeni bir hayat kurar mısın
Orada bensizken

Sen mutlu ol kalbim

buz gibi yalnızlık kokuyor..gerçek derimi kesti bu filmde.

hafızalarda iz bırakacak mükemmel bir nuri bilge ceylan filmi. ben hayatımda metaforun bu derece yoğun ve ustalıkla kullanıldığı bir film daha izlememiştim.