sevmek

Her seven
Sevilenin boy aynasıdır.
Sevmek
Sevilenin o aynaya bakmasıdır.

(bkz: özdemir asaf)

HER AN ONUN YANNDA OLMA iSTEĞi.

Her an yanında olmak ıstersınız, sarılmak ıstersınız, hayatın sadece ıkı kısıyle de yasanacagını anlarsınız.

güzel ve efendi gibi görülen karşı tarafın fahişe olduğunu görseniz bile yine güzel ve efendi sandığınız durumdur aşk. neyin görüleni algılamaya başlayınca iş işten çoktan geçmiştir. sonrası (bkz: acı).

eski mesajları açıp, tekrar tekrar okumaktır, içten bir tebessümün oluşmasıdır.

bir sevmek bin defa ölmek demekmiş diyordu bir şarkı.
sevmek bir kere yer etti mi bir bünyede telafisi mümkün değil neticeler bırakıyor geride. sevmek ve sevilmek büyük müptelalık. iyisinden kötüsüne her insan sevmeyi sevilmeyi istiyor kendince. ve garip bir şekilde ölümü bile yenmeyi başarmış insan evladı evladını toprağa koyup yaşamaya devam edebilirken "artık sevmiyorum" şeklinde vuku bulan irade beyanının altından kalkamıyor.

her durumda...

sevmek kalbi yumuşatır, iyi gelir hem bedene hem de ruha.

her şey gibi sevmekte bir kalıba sokulmuştur.

insan bir kişiyi sevebilirmiş. külliyen yalandır.

bir kere insanın kalbi 4 odacıklıdır. her odaya bir kişi sığdırılabilir.

--spoiler--
bakmak.
sadece bakmak ve sevmek istiyorum.
görmeye çalışmadan, bakmak ve sevmek.
yüzünü sevmek, gözlerini,konuşurken ağzının aldığı şekli, gülüşünü sevmek.
ne anlatığını dinlemeden duymak.
duyduklarımla sevmek.
değmeden hissetmek.
hissetiklerimle mutlu olmak.
mutluluğumla mutluluk yaymak.
sevmek istiyorum sevildiğimi yahut sevilmediğini bilmeden.
öğrenmeye çabalamadan.
bildiklerim artsın ya da azalsın istemeden.
var olanla var olanı sevmek.
değiştirmeye kalkmadan.
o'nun sadece o oluşuyla sevmek o'nu.
koşulsuz, çıkarsız, hırssız.
--spoiler--

zor ve boş bi şey.

insan olmak için lazım olan şeydir. birini, birilerini, bir şeyleri sevmeli insan. yoksa hayatta bir anlam kalır mı?

ayran gönüllüye kaçmadan sadık ve kalbinin gerçekten istedigini buldugunda verdigin reaksiyona denir.

10 dakika boyunca muhabbet ettiğin kişinin sana karşı arkadaşça yahut başka bir boyut ta beslediği duygu dur.

bu devirde yürekten çok göt isteyendir. evet.

sevmek temız bır duygudur, bu temız hısler herkese harcanmamalıdır.

son zamanlarda gerçekten hissedilmediği halde, hissediyormuş gibi gösterilen duygudur. hani derler ya nerde o eski aşklar diye, çok doğru aslında. artık sevgiyi laşkalaştırıyor insanlar. gerçekten sevginin hakkını verenler var tabi onlara lafım yok. sevmek gerçekten kalpten hissediliyorsa eğer kişiyi tamamıyla değiştiren devrelerine yakan eylem haline dönüşebiliyor. işin özü, sevmek güzeldir.

biri binkez ölmeye bedel(miş).

tek başına güzeldir. fakat ilişkilerdeki o sıkıntılar, ayrılık sıkıntısı falan filan derken insan istemez. hoş, kimse kapınızda sıra olmamaktadır zaten.

sevilmenin ön şartıdır. biraz kalp isteyen bir eylemdir.

cellatinin verecegi zarari bile bile cellatina boynunu teslim etmek.

boyna ölüm aninda bicagi degerken sevdalanilanin, bundan deli gibi haz almak.

sevmek dünyanın en güzel şeyidir ama sevdiğin kişi seni sevmiyosa bu dünyanın en kötü şeyi haline gelir maalesef .

nöronlar uyanacak da beyni uyaracak da selebral kortexin frontal lobundaki miyelin kaplı aksanlar kalbe ulaşacakta... sevmek zor iş, çay var mı çay ?

gerçekten ama gerçekten beklentisiz olmak demektir.
beklememektir sevmek.
vazgeçmektir.
sevmekten değil, o yolda devam etmekten vazgeçmektir.
her şeyiyle, her haliyle kabul etmektir. o ses, o gülüş, o bakış, o koku; her şeyini kabul etmektir.
kabullenmektir.
mutlu olsun istemektir. valla.
mutlu olsun.
herkes yolunda giderken, "ben nasıl bi adamım da kimseye yaranamıyorum" diyerek yerinde saydırmasın, kendini bırakmasın istemektir.
öyle kendi halinde kalmasın, öyle yalnız olmasın, susmasın, takmasın, "nolucek yea" demeye devam etsin istemektir.
biri olsun, çok çok sevdiği, her şeyini ama her şeyini anlatabildiği biri olsun istemektir. ve bunu isterken kıskançlığı unutmaktır sevmek.
sabretmektir sevmek.
varlığına, yokluğuna, suskunluğuna, ağlamasına, gülmesine; her şeyine sabretmektir.
gitmeyi bilmektir sevmek.
sevdiğinin yara izlerine dokunmadan, acıtmadan, yormadan sessizce gitmektir.
geri dönmeyecek şekilde gitmek, derinlere gömecek şekilde gitmektir.

''Böyledir sevmek; gidişine küfrettirir, gelişine şükrettirir.''

Aşk kadar kolay değildi hikâyemden çıkan hisler. Bir ileri, bir geri savurdu bedenimi yıllarca. Onsuz olmak, onunla olmaktan çok daha güzeldi. Ne de olsa aşk dediğin, şu yüklediğimiz anlamlardan ibaretti. Belki onu gerçekten tanımış olsam bu kadar sevemezdim. Pinokyo`mdu o benim. Görüntüsünü bulup, içerisine bir ruh yerleştirdiğim… Herkesten ve her şeyden en kolay kaçtığım yerimdi benim. Ne gereksiz hırslara, ne de anlamsız egolarıma karıştırdım onu. Olduğu gibi sevdim, olduğu kadar tattım. O beni sevdi mi diye çok fazla düşünmedim. Benim onu sevmemle, onun sevgisinin ne alakası olabilirdi?

O benim sonsuzluğum, ben ise onun için hiç bilemediği biri olmuştum. Sesimi duyuramadım, boğuldum. Sevgimi paylaşamadım, yoruldum. Aşkla beslenip, her seferinde ondan doğru doğdum. Aşkla büyüdüm ve sonunda yoğruldum. Eksileceğim korkusuyla adım atarken çoğaldım. Bu kadar sevebilmenin cesaretiyle ben “ben” oldum. Bir şey gördüm onun gözlerinde. Çok sıcak, tanıdık, aşktan ve varoluştan. Hiç inanmadım biteceğine. Bunu her nefeste dile getirmekten korkmadım. Benim aşkım o olduğu sürece değil, ben var olduğumca vardı… Anlamadı! Seni seviyorum demekle, yanında durmakla aşk olur sandı. Bana bir gün inanmadı, benim sevme tarzıma alışamadı...

Taşınabilir bir duygu değil ki bu sevmek,
sevince kalkacak bir yer değil,
oturup soluklanacak,
ölecek bir yer arıyor insan...