nasılsın

iyi diyelim iyi olalım şeklinde cevap vereceğim klasik bir sorudur.

Mesaiye kalmamak için uzun süredir inat ediyordum kendi kendime. Yetiştiği kadar diyordum ama yetişmiyordu. Pes ettim hafta sonu mesaiye gidip hafta içindeki işlerimi tamamlayacağım. Ver kurtul gibi töbe est. Yenilgiyi kabullendim rahatladım.

Fazlasıyla düşünceli , yorgun .

Uykusuz ve asabi .

Ne iyi ne de kötü. Sadece dalgın. Eksik.

uykusuz ve dengesiz.

Allahla teke tek kavgaya çıkmış gibi hissediyorum.

Neden soruyorsun?
Yaşadıklarımı yaşamadan nasıl olduğumu anlayabilecek misin sanki?..

iyiyim demekten cehenneme gideceğimiz soru.

Mutsuzum, uzgunum, ofkeliyim ama yine de iyiyim diyorum.

görsel

görsel
2 gündür ful böyleyim.

tabiri caizse iç guveysinden hallice.

ben iyiyim, sen nasılsın?

Kötüyüm. Kötü hissediyorum. Kötü düşünüyorum. Kötü olacağım.

iyiyim.

kimsenin kötüyüm demediği, hem iyiyim diye cevaplanan klasik soru.

görsel

ihtiyar köpek gibi.

Vay seni Cerrahpaşa.
içmem suyundan içmem.

“Bu sabah erken uyandım, kalktım sana menemen yaptım mutlu ol diye, mutlu ol diyee…”

benim için şöyle bi cover yapılsa daha iyi olabilirdim.

Neyse kimse size menemen yapmıyor arkadaşlar, kalkıp kendimiz yapalım bari. Gnydn herkese, sevgiler.

Kötüyüm ya. Baya kötüyüm ama kendime bile fark ettirmemeye çalışıyorum.

Mental olarak iyiyim maddi ve fiziksel açıdan kötüyüm. 1 haftadır gribim yeni kendime geldim ama nefes alamıyorum baya derin bir nefes alamıyorum karnıma kramplar giriyor ve kafamı yukarı kaldırdığımda krize giriyorum baya. Dakika başı öksürüyorum berbat. Kulağımda da aylardır geçmeyen bir uğultu var hastaneye gitmem gerekiyor. Ne yeme düzeni var ne uyku düzeni. Borçlar duruyor öde öde bitmiyor cepte üç kuruş para. Neyse toplayacağım her şeye rağmen melankolik değilim hayret.

iki aydır iyi değilim ve toparlayamıyorum, karar alamıyorum. Kendimi sevmeme evresine döndüm. gerçekten çalışmasam asla evden dışarı çıkmam. Geceleri daha boktan. Kayboldum yine. Ailemle çevrem, iş arkadaşlarımla bütün gün gülüp eğleniyorum ama kendimle kaldığımda hep olumsuz şeyler. Bazen aynaya bile bakmak istemiyorum. Bilmiyorum neden aynı tekrar düşünceler. Hiç bitmeyecek mi. Bazen farkındalıklarım ağır geliyor. Tüm hayatımı, tüm insanları, yaşadıklarımı eşeleyip duruyorum ve nefret ediyorum. Böyle mi devam edecek. Tam kafam dağıldı her şey güzel derken tekrar başlıyor.

En son kendinize bu soruyu ne zaman sordunuz? Aha şimdi kendime soruyorum, nasılsın koalacığım?

5.5 sene öncesine döndüm bugün. Lanet olası Corona günleri. Henüz boşanmamışım. Günlerimi radyo dinleyerek ve kitap okuyarak geçiriyorum. Eşimle ayrı odalarda uyuyoruz.

Aşık olduğum bir radyocu var. Kendisi bir edebiyatçı. Her gün 15 dakika entelektüel yayınlar yapıyor. Yayın yaptığı saati iple çekiyorum her gün. Her gün onun sayesinde kültüre ve sanata dair yeni şeyler öğreniyorum. aynı zamanda bipolar yeni yeni ortaya çıkmış bende. Radyo programını bana özel yaptığını ve benimle konuştuğunu düşünüyorum. Hayata tutunmamı bu kadın sağlıyor. Onun sayesinde intihar etmiyorum çünkü, sesi ve anlattıkları beni hayata bağlıyor. Kalitesiz medya dünyasında açmış güzel ve hoş kokulu bir çiçek adeta kendisi.

Şimdi açtım o programların podcastini dinliyorum. Her programı hatırlıyorum. Her dakikasını aklıma kazımışım adeta. Sırf o muhteşem duyguları yeniden yaşamak için o günlere dönmek isterdim. Çünkü, o kadın bana daha önce hissetmediğim şeyleri hissettirmişti.

Zaman geçti, beni geçen yıl sosyal medyadan takip etmeye başladı bu kadın ve bu yıl da takipten çıktı. Keşke 5 yıl önce takip etseydi. Kalbim yerinden çıkacak gibi olurdu.

Peşinden koştuğumuz şeyleri, gün geliyor bir şekilde yakalıyoruz ama ilk günlerdeki o heyecan kalmıyor işte.