nasılsın

görsel

Çok severim bu kelimeyi. Sahi Nasılsın?

Yürekten söylenmiş bir “nasılsın” sorusu nefes aldırır insana; öyle de bir sihri vardır yani.

Hayatı sıkan, dünyanın en büyük dertlerine gark ettiren, zamanı çalan, ağlatan; bütün kırgınlıklar vefasızlıklar bir bohça edilir ve karşındakiyle paylaşılır.

Ne büyük bir şey paylaşmak: hele de kötü şeyleri.

Gel gör ki Dünyanın en mutsuz 3. Ülkesiymiş.. ama şu soruyu öyle Alalade, karşımıza çıkan eşimize, dostumuza sorsak; iyiyim, güzelim, şahaneyim gibi cevaplar alırız.

Çünkü samimiyet kalmamış; çünkü anlatacak söz kalmamış; çünkü herkes kendi savaşıyla meşgul.

-bize de iyi olmak kaldı.

Sahi nasılsın?

- manzaraya kapılmış bir ağaç gibi. Bütünün parçasıyım, an’ın En güzel noktasıyım.
- kısacası iyiyim, sen nasılsın?

Fotoğraf: Kıbrıs-Lefke

sen yine de bana,
nasılsın? diye sorma.
iyiyim
desem yalan olur,

kötüyüm
desem inancıma dokunur
en güzeli,
şükre vurayım.

(bkz: can yücel)

Her ne hissedersen hisset, ne söylemek istersen iste cevabı tek bir şekilde "iyiyim" olarak verilen soru cümlesi.
Aslında her gün nasılsın sorusuna iyiyim derken yalan söylüyormuşuz da haberimiz yokmuş.
Yine de cevabı gerçekten canı gönülden "iyiyim" diye verdiğiniz günler görmeniz dileğiyle.

görsel
Bir akşam üstüdür katil, muhteşem 
Alıp götürmüşler dost dediğini 
Almış rüzgârlar içini, 
Ümide benzer, sevdaya benzer... 
Soğuk bir namludur kör ve pusuda 
Ense kökünde zulüm, 
Ve sermiş cânım sofrasını dört başı mâmur 
Burnun dibine hürriyet. 
Seviyorum mümkün değil; 
Aranızda kurşun, yasak bölge var 
Sen genç, sevdan ölünecek kadar güzel 
Kanunu yapanlar ihtiyar.

Ahmedim Arif

Almış rüzgârlar içini...

bu kadar işte yaşamak.
ne sonrası, ne öncesi.
Öznesi eksik değil cümlelerin,
Var bir Gizlenmiş sefalet.

Sahi sefilliğin zirvesi açlık mıdır?

Bir ultimatom düzenle ulu 'sefillere'!

Sığdırın artık şu kelimeleri yüreğinize, üşendirmesin yanlışlarınız sizi, birgün sizi de doğru sevenler çıkacaktır elbet.

görsel

genelde yalandan cevap verdiğimiz sorudur.

son günlerde nasılsın diyene yorgunum diyemiyorum. yalandan iyiyim'lerle geçiştiriyorum. ama çok yorgunum.

bir dağ başı, cebime küçük taşlar istiyorum sadece. ya da nazım hikmet misali " bir çınar ağacı".

umutsuz muyum? evet.

ara ara kendime gelmiyor değilim. sonay var mesela. can dostum. dün beraber çay, muhabbet...derken dedim oh be! iyi ki arkadaşlar var, kitaplar var, şarkılar var. yoksa napardım bu bok çukurunda.

tıpkı böyle, sonunu bağlayamadığım bu yazı gibiyim. kayıp ve yorgun.

görsel

Gayet iyiyim(!).
görsel

Senaryoyu ezberlemeden gelmiş, rolüne adapte olamadan çekime başlamış düşük bütçeli flash tv oyuncusu gibiyim. Senaryoyu zoraki oynuyorum ama gram hevesim yok.

üzerine sifon çekilmesini bekleyen b*k gibi.

ben en çok nasılsın diye soranlara yalan söyledim, siz sorun kötüysem de iyi olurum.

Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum.

fakir ama mutluyum.

Günlük hayatımızda birçok defa duyduğumuz samimiyetsiz sorudur. Kimse kimsenin gerçekten nasıl olduğunu merak etmiyor. Sanki öylesine ayıp olmasın diye soruyorlar. Gereksiz.

Yalniz.