kemal sunal

Konuşmadan güldürebilen, izleyerek büyüdüğümüz, gülmekten öldüğümüz ADAM GiBi ADAM.

Bizim millete bir şeker ver 40 yıl şey et sesi çıkmaz diyerek tespitin dibine vuran büyük insan.

görsel

rahmetli gülmeyi sevmezmiş.
görsel

görsel

20. Yüzyılın son çeyreğinde bize asıl komediyi izletmiş oyuncu gibi oyuncu. O öldükten sonra komedyen diye Recep ivedik'i yutturdular.

(bkz: Balon)

gülmek için adını görmemiz bile yeterli. öyle büyük bir sanatçıydı.

Babam dahi olsa halkı kazıklayanın alkışlanmasını istemem. Derim ki karşılıklı olarak saygılı olalım haklarımıza.

(bkz: yüz numaralı adam)
https://twitter.com/Cekir...status/925663772496326656

Mizahla güldüren güzel insan. Nur içinde yat.

yeşil vadiye az kaldı *
görsel

10 kasım doğumlu olup Doğum gününü 11 kasımda kutlayan adam. iyi ki bu ülke senin gibi bir değere sahip iyi ki bu topraklarda doğmuşsun Kemal abi. Evet.

efsane oyuncu tanımını sonuna kadar hak eden insan.

gün aydın..

görsel

az önce tv'de filmi vardı. moralim bozuktu ve yine kahkaha attırdı. huzur içinde yatsın, büyük adam.

(bkz: beyler ben saldırıyorum)

Konusmadan güldürmeyi başaran türk sinemasının bence en komık adamı ve ornek insan ....

görsel

Ucuz köylü komedisi yapan adam. Buna Gülen adam Şahan Gökbakar'a falan da gülüyordur.

kemal sunal bizi bize, bizden daha iyi anlatan büyük bir sanatçıdır. her damarımızı iyi işlemiştir.

sunal, askerde:

görsel

şaban dışında bir rolü olmayan oyuncu. aynı tamer karadağlı gibi tüm kariyeri aynı rolle geçti açık ve net.

Yaptığı komedi ülkenin sorunları üzerine olduğu için zamanında güldürmüş, zamanının ötesinde hem güldürmüş hem düşündürmüş bir efsane.

Kendi komedyası üzerine yaptığı doktora çalışması vardır.

şahan gökbakar'la kıyaslayanve ve muhtelemen recep ivedik filmine altına sıça sıça gülen hıyarların entry girdikleri başlıktır.

(bkz: #11501593)

eşi gül sunal'ın yazdığı kitapta kendisiyle ilgili yazmış olduğu bir anekdotu paylaşmak istedim:

--------------------------------------

Bir akşamüstü telefon çaldı... Antalya'dan arıyorlar... ''Biz Antalya'da oturuyoruz. Çocuğumuz çok hasta... Şaban gelirse yemek yerim, ilaç içerim diyor... Nasıl görüşebiliriz?..'' Telefon numarasını aldım... Akşam ona anlattım. Dizi çekimleri olduğu için gitmesi imkansızdı... Çok üzülmüştü... Hemen telefon etti... Çocuk onun sesini tanımış... Konuşurken yüzünde derin bir acı gördüm... Gözleri doldu, çocuğun annesine her akşam arayacağına söz verdi...
Bir ay kadar her akşam aradı... ''Aç ağzını.'' ''Köfteni al.'' ''Bir kaşık da yoğurt ye.'' ''ilacını yuttun mu?'' Annesinin söylediğine göre akşamı sabırsızlıkla bekliyor, yemeğini yiyor, ilacını alıyordu çocuk...
Bu telefon konuşmaları için çalışma odasına gidiyor, sanırım kapattıktan sonra bir müddet yalnız kalmak istiyordu...
Odadan çıkınca yüzü kıpkırmızı, gözleri yaşlı oluyordu...
Bir sabah çocuğun annesi aradı... ''Gül hanım, Kemal Bey'e söyleyin, artık aramasına gerek kalmadı.'' Nasıl bir duyguydu bu?.. Bir anda ne söyleyeceğimi şaşırdım... Sanki bir şeyler yapmalıydım... Ama ne?...
Akşam o geldi... Biraz gecikmişti... Çalışma odasına doğru giderken, ''Arama'' dedim. ''Neden, geç mi oldu?'' ''Yok, artık arama.'' Gözleri doldu... Oturma odasına gitti, kanepeye uzandı... Belli ki canı konuşmak istemiyordu... Akşam yemeği yemeden uyudu.. Bu konu bir daha hiç açılmadı...

-----------------------------------------