intihar

intihar şeytandır.

Göt isteyen eylem. Özkıyım.

insanın kendine iç sesine (vesvese) düşmesidir.

"Ölmedim bir gençlik ölümü saklı kaldı bende. "

" müşkül budur ki ölmeden evvel ölür kişi. "

intihar..

Üstelik, saat tam on iki olmuşken ve havai fişekler havada çınlıyorken..

ölüm..

Ölmek için yaşamak..

Birgün gerçekleşmesinden ciddi ciddi korktuğum ölüm şekli. içimde öyle bir his var umarım olmaz.

Hayat bilinmezlikle dolu doğal bir süreç. Bunu kendi elimizle baltalamanın doğru olmadığını düşünüyorum.

Diğer yanda da bu hale getiren hayat utansın.

Kurtuluş.

--spoiler--
kimse duymadan ölmeliyim
ağzımın kenarında
bir parça kan bulunmalı
beni tanımayanlar
mutlak birini seviyordu demeliler
tanıyanlarsa 'zavallı' demeli
çok sefalet çekti
fakat hakiki sebep
bunlardan hiçbiri olmamalı.
--spoiler--

(bkz: orhan veli)

insanın bireysel olarak verebileceği tek karardır.
emile durkheim

"Ölmek kesin, yaşamak ihtimal. Sen ihtimalin peşinden git" dondurmam gaymak filminde buna benzer bi laf etmişti amcanin biri.

cesaretin tavan yapacağı durumda vuku bulan şey, burada izah etmeye çalıştığım nokta cesaret olmadan intihar olmaz.

Yapılan araştırmalara göre favori rengi mor olan insanlarda daha sık görülen davranış.

Ezikliktir,sakatlıktır,mallıktır.

E.Durkheim'ın ilğilendigi ve üzerine yazısı olan konudur.

Aslında cesurların işidir.
Mesela benim yemediği için intihar edemiyorum.

Kıl payı döndüğüm eylemdir.

kişinin hayatta yapacacak başka bir şeyinin kalmadığını hissettiği anda gerçekleştirmeyi düşündüğü eylem.

yorgunlugun verdigi ruhsal acinin siniri astigi durum ile kendisini yipranmis ruhta ihtiva eden birikilmislik.
tanim vermek cok zor. sevdiklerini aileni dusununce vazgeciyorsun tek doz ilacim

Her ne olursa olsun yapılmaması gereken eylemdir. ahkam kesmek olabilir bu. Sen ne bilirsin de diyebilirsiniz. benim yaşadıklarımı yaşamadın ki de diyebilirsiniz. hepsinde haklısınız. daha önceden yazarlar ne ister başlıkları altında mutluluk demiştim. herkes için mutluluk. aslında çok şey söylemek mümkün ama şimdi bunları bu saatte yazıya dökmek güç. bir gün bundan da çok erken saatlerde telefon çaldı. sanırım yanlışlıkla aradı diye düşündüm. çünkü akıllı telefonlarda işte dokundum, dokunmadım vs arama yapmış olabilir diye düşündüm. ama bu saatte de önemli olmasaydı aramazdı, vardır bir şey diye açtım. arayan beş yıl önce bir kayıt esnasında tanıştığımız bir kişiydi. daha sonra ortak kişi ve yerler olunca ara ara görüşüyorduk. açtım artık ne diyeyim ağlamaklı mı donuk mu bir sesle oğlunu kaybettiklerini cenazesini defnedeceklerini söylüyordu. o esnada aklıma bir hastalık veya kaza olabileceği geldi. ama daha sonra öğrendim ki intiharmış. daha önceden birkaç girişimde bulunmuş. bunları daha sonra öğrendim. neyse cenaze merasimine gittik. adam yıkılmıştı, bir yıl önce de ailevi bir sorun daha yaşamıştı. bir yılda iki büyük olay. yani buraya çok şey yazılabilir. eşinden ayrılmıştı, bir çocuğu engelli onunla ilgileniyordu, ailesini bir arada tutmaya çalıyordu, böyle olmamalıydı vb birçok şey yazılabilirdi. ama bilemiyorum, kimseye de akıl verecek, nutuk çekecek değilim. o kişi de benim yaşamış olduğum olaylardan dolayı kendi çocuğu arasında bağlantı kuruyor sakın diyordu hep sakın, kendine iyi bak, sakın bir şey yapma diye. düşünmedim mi düşündüm. acı şeylerdi, şoklar, depresyonlar, ilaçlar vs vs. neyse cenazeden sonra eve gittik. yakınları vardı .taziye için gelenler. tuttu beni olayın gerçekleştiği odaya götürdü. Hani filmlerde pencereden esen rüzgâr perdeyi havalandırır ya öyle bir hava, kötü bir hava hissettim odada. olay sanki gözümün önünde bir kez daha oluyordu. o içerideki kasvet boğuyordu beni. o dönemler suskunluk dönemlerimdi, sustum, sustum. hep o babanın yaşadıkları içimdedir. dedim ya ben de düşünmedim mi düşündüm. dedim ya akıl verecek değilim. şimdi o gitti. giderek sorunların biteceğini düşündü ama ya arkada kalanlar. bitmiyor işte. hani boğazınızdan aşağı doğru sıcak bir şey devamlı akar ya, hani boğazınızda bir yumru saplanır ya. işte o orada duruyor. ukalalık yapmak istemem. dedim ya mutlu olsun herkes. bu dünyaya kazık çakmaya gelmedik, nasıl olsa bir gün göçüp gideceğiz. şairin dediği gibi kubbede hoş bir sada bırakabilirsek ne mutlu. kur'an da geçen bir bölüm var. biz kimseye kaldıramayacağı yükü yüklemedik diye. bazen diyorum sessiz geveze demek ki bunları da yaşayacakmışız diye. ve yaşadığımız her olay bir şeyler katıyor bize. kavruluyorsunuz hayatın içinde. eğer bir acı öldürmüyorsa sizi daha da dayanıklı kılıyor. böyle bir şey düşündüğünüz zaman yardım isteyin, açın kendinizi, seyahate çıkın, doğada bulunun. birçok güzel şey yapın ama nolur intiharı düşünmeyin. belki eden çözüm olarak görüyor ama geride kalanlar için o içinden çıkılmaz sarmal tekrar başlıyor. onları da düşünün ve bu acıları onlara yaşatmayın derim.

her ne olursa olsun. hadi deyin, bir kez daha tutunun hayata. hadi, yalnız değilsiniz.

caraco anasının hasretinden gitti.

ben can sıkıntısından gideceğim amk.
can sıkıntısı dediysem de benim ki de bi vefasız vicdansızın elinden olacak gibi duruyor. çok özledim amuniyim.

Gerçekten yapacakların dile getirmedikleri bir kurtuluş. Onlar daha alegorik veya metaforik oluyor. Bildin hemi?
Hemingway falan diyom.
Plath?
Ruh ikizi Marmara?
Caraco?
Hiç mi yok?
Oldu teşekkürler.

şuan da yapmayı düşündüğüm eylem.

kimi zaman talihsizliktir. mesela sen benliğindeki varoluşsal kırılmalara dayanamayıp yaşamına son veriyorsun. arkandan 4 tane komşu teyze "kendini intaar etti" diyor.

Belki de tek kurtuluş olduğu için Tanrı yasakladı.

bu dünyadan 2. çıkış yolu.