intihar

çaresizlerin son çaresi... keşke bir de geride bıraktıklarını düşünselerdi. belki de o zaman çaresiz olduğuna inanmak yerine ne kadar şanslı biri olduklarını görürlerdi. şimdiyse sevenlerinin çaresizliği oluyorlar. yerleri doldurulamayan birer çaresizlikler..
özledim seni

(bkz: aptallık)

çok güzel bir * orhan veli kanık şiiridir...

"intihar"

kimse duymadan ölmeliyim
ağzımın kenarında bir parça kan bulunmalı
beni tanımayanlar
"mutlak birini seviyordu" demeliler
tanıyanlarsa, "zavallı" demeli,
"çok sefalet çekti..."
fakat hakiki sebep bunlardan hiçbirisi
[olmamalı...

hayatı tadında birakmaktır.

(bkz: acısız intihar yöntemleri)

insanın kendi kendisinden sıkılması.

bir kez deneyen insanın birdaha vazgeçemeyeceği bir çok sebebi olan ölüm sebebi aklına bir koyan bunu er geç yapar.iyi ve hayatı seviyor gözükseler bile mutlaka içlerinde bir yerde intihar etme isteği vardır

murathan munganın kilit taşı isimli şiirinde özetlediği haleti ruhiye, kendince haklı olduğunu dünyaya kanıtlama isteği, benmerkezci bünyelerin tercihi, kaybedilerek kazanıldığı sanılan itibarı hayatın..idam cezası bile ölen kişinin yakınları düşünülerek yasaklanmışken, intihar niye?
(bkz: kilit taşı)

Yaşamak istemeyen birini hayatta tutmaya çalışmak ona yapılabilecek en büyük kötülüktür.**

o anki psikoloji önemli gerçekten çok kötü durumda olunabilir, ama hayattaki hiçbir şey insanın kendini yok etmek istemesine degecek kadar kötü olamaz kanımca.

sebebı her ne olursa olsun yapılmaması gereken eylem.

ing. suicide.

sonsuzluk uçurumuna kendi isteginle atlama...

insanın en doğal hakkı.

insanın yeni umutlar yaratma çabası.

insanın umutlarının tükendiği an.

birçok şeyin sebep olduğu ölümsellik.

kişinin çeşitli yollarla hayatına son vermesi.*

"Gerizekalı insanların ilk","Aptal insanların ikinci" tercihidir...

bazen etraftaki herşey acı verir insana
seni mutsuz eden bişeyler olur içine sindiremediğin bişeyler
sonra etrafında sadece acı görmeye başlarsın
annenin babanın yüzüne bakarken onların birgün öleceğini bilirsin
hayat boyu bişeylere üzülerek onlara acı çektirdiğini de
sonra oturup eline kağıdı kalemi alırsın
kimseyi üzmek istememiştim ama ben etrafa sadece mutsuzluk verdim herkesi üzdüm mutlu olmak için çok şeyim varken ben onları yok saydım ve artık kendimi taşımak istemiyorum
bu dünyada işim bitti
bunları yazdıktan sonra yavaş yavaş düşünmeye başlarsın
sen o ilaçları içtikten sonra
annen her zmanki gibi aç mısın diye sormak için odana gelicek
önce uyudun zannedicek uyandırmaya çalışcak
sonra bi anda yanındaki boş ilaç kutularını görüp bağırmaya başlıycak
o sırada televizyon karşısında uyuklayan baban panikle yanına koşucak
ikisi de ağlayarak seni hastaneye yetiştirmeye çalışcaklar
senin ölmemen için dua edicekler bi yandan
ama sen çoktan ölmüş olcaksın
doktor "çok geç" diycek "üzgünüm" diycek
ve sen artık tozlu raflarda bi resim olarak kalcaksın
hayat boyu ailenin iç yarası olcaksın
her gülümsediklerinde gözlerinde yaşlar olcak
hep düşüncekler biz mi bi yanlış yaptık bizim yüzümüzden mi diye
hayat boyu bu şüpheye mahkum ediceksin onları
resimlerine her baktıklarında çaresizce ağlıycaklar odana her girişte boş yastığın yorganın karşılıycak onları
mezarına çiçekler dikip seni orda bile rahat ettirmeye çalışcaklar
ve bunları düşününce
değmez
gerçekten değmez
her sabah yeni bi umuttur ve yarın neler olacağnı bilemezsiniz
alıcak nefesiniz oldukça yaşayın
kimseniz kalmasa bile bu dünyada yapayalnız kalsanız bile hatta arkanızdan üzülcek kimse olmasa bile sırf yarını görmek için yaşayın
çünkü toprağın üstünde olduğunuz sürece umut vardır

''intihar hayatina bakmanin yeni gozlerini verir ardindakilere..ardinda biraktigin kara kutu hayatinin enkazinda aranir durur''
(bkz: murathan mungan)

uygulayıcısı (bkz: müntehir) olan..

(bkz: cami duvarina isemek)
(bkz: trafoya isemek)

varolmanın ağırlığını sonuna kadar yaşamış insanların hayatlarına son verme eylemi.