bugün

Edouard Leve'nin kitabıdır. intiharı gerçek yaşanmış bir hikayeden esinlenerek anlatır.

--spoiler--
Kitap en yakın arkadaşının intihar hikayesini anlatır ve yazar bu kitabı bitirdikten sonra aynı şekilde intihar eder. Bir başka rivayete göre aslında arkadaşının intiharını değil de kendi tasarladığı intiharını anlatmıştır, denir.
--spoiler--
bir gün yaparsam en azından çocuğum arkamda üzülecek biri yok diye seviniyorum.
Nasil olsa bu hayattan hickimse sag cikmayacak. Herkes icin beklenen bir son var. Intihar dusuncesi uzerinde donup dolaniyorsaniz, yakinlarinizdan yardim isteyin. Hickimseniz yoksa psikolojik destek alin. Evet, ilacli olanindan.
denedik olmadi simdi hayatta surunuyoruz.
Düşünülmesi saçmalıktır. Bakın düşünülmesi diyorum çünkü hayat gerçekten denemeye değer. Yani istediğiniz zaman ben yokum deme şansınız yine olacak ama yaşama şansınız tamamen bitecek. Yaşama değer o kadar çok şey var ki yaşamak denendiği zaman alternatiflerden intihara sıra gelmeyecektir zaten. Anlık kızgınlıkla yapılan girişimler ise hayatta pişman olduğumuz bazı kararlarımızdan sadece biri. Düşünsenize pişman bile olamayacaksınız. Velhasıl kelam intihar çözüm falan değildir. Hem kim hayatın kolay olduğunu söyledi ki? Mücadele zaten bu işin eğlenceli tarafı değil mi? Hayatın zevk alabileceğimiz o kadar çok yönü var ki... Yeter ki umutları yeşertmeyi bilsin insan.
Tam düşünürken bu başlığın karşıma çıkması tesadüf mü? Şu dünyada anladım ki iki yol var. Ya her dediğinin olduğu bir hayat yaşayacaksın ya da bu. Kalan seçenekler anlamsız. Ölümlü dünyada biseyler için çabalamak karakterini satmak kadar saçma bir şey yok.
ikide bir başlığı uplatıp insanların canını çektirmeyin. Sonu karanlık çünkü.
gerçekleştirmeniz takdirinde ebedi cehennemi boylarsiniz.
alarm gibi sürekli ertelediğim eylem. hani navigasyon yeni bir rota bulundu diyor ya. intihar düşüncem de öyle. girdiğim bir çıkmazda hemen yeni rota öneriyor: intihar.

insanı en çok yoran kendiyle olan savaşmış. mağlup gelirsen de yaşama hevesin tükeniyor. nerede okudum bilmiyorum da şöyle bir söz vardı "ya vaktinde ölürsün, ya da nasıl bir canavara dönüştüğünü görürsün"

ben canavara dönüştüğümü görmek istemiyorum. insan kalmamım da zor olduğu şu günlerde yine bu rotayı incelemek kalıyor geriye.

hayatta en çok istediğim şey kendi çocukluğuma babalık etmek. belki o zaman her şey çok farklı olurdu. gecenin bu saatinde aylar sonra sözlüğe girip, bunları düşünüp yazmak yerine, eşime sarılıp uyuyor olurdum.
Bazen tip yüzündendir.
Olup bitenleri kaçırma

İlk öğrenen uludağ sözlük kullanıcıları olacak.