delirmek

gün geçtikçe kendimde belirtilerini gördüğüm durduramadığım ve içimi sıkan hastalık belkide, çözüm.
yavaşça zihninizi ele geçiren normalleşmenize engel olan kendinizce çözüm bulamadığınız bu yüzden doktorlara başvurduğunuz ama onlarında çözüm bulamamasıyla kabullenip normal bir hayat hayali umudunuzu tüketen zihinsel iflas.
yada kurtuluş delirdikten sonra hiç bir şey umurumuzda olmayacaksa şayet.

kendi deneymilerimle baslayayim oradan ana fikre geceriz...

2 haftadir insan surati gormedim. Gordum, daha dogrusu da arkadas surati gormedim diyeyim daha iyi olur. haftada 40 saat calisiyorum, her sabah 6da kalkip spora gidiyorum, 9da is basi, aksam 6da eve donuyorum, bir aksam yemegi yiyip 2 saat dinlenme, basini takip etme, biraz kitap okuma vaktim var. Zaten yalniz yasiyorum, kisaca insanla etkilesim sifir...

Hal bu olunca insan dertlesecek birilerini ariyor. Kafasinin icinde yavas yavas karakterler yaratmaya basliyor. belli bir sure sonra yalniz kalinca, mesela isten eve yururken falan bu karakterlelre dertlesmeye basliyorum. hatta grup toplantlari falan oluyor, kavga mavga cikiyor. Her neyse, yine kontrol bende, en azindan oyle zannediyorum, ama enteresan bir durum...

Yine boyle bir gun, ulan dedim acaba ben deliriyor muyum? Deliler kendi kendine konusur hesabi. boyle bir tartisma meydani olustu kafanin icinde, deliriyor muyum, delirmiyor muyum bunun munazarasi yapildi 5 dk... Dedim kesin kaybettim ben akil saglimi, ulan bunu dusunurken birden "kendi akil sagligindan suphe edenler sagliklidir" muhabbeti geldi aklima.

Oh lan aklim yerindeymis diye rahatladim, ve hep beraber gulmeye basladik. Sonra fark ettimki sokagin ortasinde kendi basima guluyorum. 3. sahsi gozuyle baktim kendime. Tam bir psikopat gibi gozutugumu fark ettim, adam yuruyor, ne kulaklik var ne bir sey durup duruken guluyor. Aha dedim, kesin siyirdik. Komik geldi, bu defa sesli kahkaha atmaya basladim, tam oldu...

Demey calistigim o ki, delirmek guzel bir sey, bol bol kahkaha var...

--spoiler--
Deliliği bilmeden aklın sınırları son derece can sıkıcı. Kabul edilemez. Yetersiz.
-tezer özlü.
--spoiler--
aklın sınırlarını zorlamak için yapılan bir eylem filan.* *

Delirmek, herkesin yapamayacağı lüks bir durumdur; sorumluluğunuz zenginliğinizle ters orantılıdır.

Kimse kendiliğinden delirmez.

bazıları hiç delirmez... ne korkunç bir hayat sürüyorlardır kimbilir!

2 özneden oluşur. deliren ve delirten.

görsel

iyidir. bir de delirememek vardır. "ne yaptıysam aklımı kaçıramadım." *

(bkz: delirium)

kafana huniyi geçirip 'ben çok iyiyim' diyerek gezmek.

"bir insan acıdan delirdiğinde, diğerleri onun acısını değil, deliliğini görür."
(bkz: murat menteş)

''bir delinin bir daha delirmesi''.

farklı anlamalarda kullanılabilen kelime.

tayyipin bu aralar iyice gerçekleştirdiği eylem.

kişinin sahip olabileceği en büyük erdemlerdendir.

azınlığın içine düşmek, farklı olmak. kimi zaman da gerçeklerin farkına varmak ya da vardığını düşünmek. en büyük sebebi aramak.

nefse hakim olmaya çalışırken sinirlenen canı sıkılan gözleri kızaran insanın elde edemeyeceği güzelliği görmesinden sonra veya bazı salaklılara şahit olmasından sonra bünyedeki bağırıp, çağırma isteğinden sonra kişinin kendince kendine koyduğu teşhistir.

(bkz: yavaş yavaş delirdim kimse fark etmedi)

Türk halkı'nın ve benim de yavaş yavaş başladığım psikolojik çöküş.

toplum tarafından neden ortaya çıktığı ile ilgilenilmez. yani şey diyorum, çok büyük bir acı yaşayıp delirirseniz, o çook sevdiğiniz çevrenin göreceği artık bir kaçık olduğunuzdur.

ona göre yani..

gereklidir, akıllı olmak bu dünyaya fazla siktir et delir gitsin, ne olacak anasını satayım. o kadar akıl var ne yapıyorlar, deli olmak en iyisi.

(bkz: ) http://kedicianne.blogspo...e-delirmek-dilegiyle.html

herkesin yaptığını sandığı. iddaa ettiği.

Sait faik abasıyanık niçin yazıyorsunuz sorusuna 'yazmasaydım çıldıracaktım.'şeklinde yanıt vermiştir.

En akıllıca iştir.

Deli olduğum doğrudur.