baba

candır.
(bkz: anne)

gerçek aşktır. taptığımdır.

bir anne değildir.

baba demek ata demektir. insanın temel ihtiyaçlarından birisidir. çeşitleri vardır. şam babası iskele babası... hakikisi değerlidir.

uzun yıllar evvel kendisini elinde kazma kürekle toprağı kazarken hatırlıyorum. üstüne yağan yağmura aldırmayıp o koca temeli kazmıştı. yaşım 8 di o zaman. aylardan kasımdı ve o gün çok soğuktu. şu an belinden tuttuğum gibi havada çevirdiğim babamın üstüne halen o kadar daha heybetli bir insan görünmedi yüzüme. kendim de dahil. boyu sizden ufak da olsa hiçbir zaman geçilemeyecek kişidir.

genel olarak kişilerin ki kendimin de erkek olmasından dolayı bu şekilde algılandığını düşünüyorum:

0-20 yaş: babam her işime karışıyor
20-40 yaş: ben de babam kadar biliyorum hatta her şeyi ondan çok daha iyi biliyorum.
40-60 yaş: babam ne büyük adammış haksızlık etmişim.
60+ : keşke babam hayatta olsa da bana akıl verse.

çaresiz bakışı, insanın canını en çok yakan can..

(bkz: aşk)

kimi insan için hayatının olmazsa olmazı. kimi insan içinse içi boş bir kelime safsatası. (bkz: iskele babası)

benim için o kadar karmaşık ki. sanki çok dolu bir kelime ama çok boş. kendimi bildim bileli nefret ediyorum babamdan. anneme, bize yaptıklarından. annemler ben 10 yaşındayken ayrıldılar. o yüzden çocukluğumda hep özenirdim arkadaşlarımın babalarının evde oluşuna... belki de bu yüzden bizi sabahın 05:00'inde annem ve üç ablamla evden döve döve çıkaran (kovan) babamla kopmamak istedim. hep gittim yanına. denedim. belki biz onu yanlış anladık, yalnız bıraktık dedim. ama o boşandıklarından 3 ay sonra cici annemle evlendi. yine de gittim. yalandan gülümsemelerine rağmen "babacım" dediğinde içim ısınsın istedim.
daha sonra bana bir konuda söz verdi. çok basit birşeydi hem de. ama sözünü tutmayıp beni sokak ortasında gözyaşları içinde bıraktığı gün ben de babam için savaşmayı bıraktım. o günden beri öyle bir gömdüm ki baba sevgisini (!) o kelime bile boş artık. bıçak gibi kestim görüşmeyi. o da ilk iki sene hiç aramadı ya neyse... şimdi 23 yaşındayım. ve o adam benim nerde oturduğumu, nerde okuduğumu bilmiyor. bazen evinin önünden geçiyorum, yollarda karşılaşıyorum ama beni tanımıyor. eskiden çok içim acırdı ama artık bomboş... yazık...

baba deyince aklıma Don Vito Corleone geliyor.

sözlükçe babalara geldik bugün.

Hep bir itisme halindr oldugumuz, bir de ustune kendi hayat gorusum olusmaya baslayinca iyice tartistigimiz, canimdan bir parca. Evet sevgimi anlatmaya soz bulamam sorsaniz ama hep tersine hep kirgin, kizginiz.

hayatımda tek sevdiğim, gerçekten, kalpten, üzmekten korkarak, bütün şefkatimi verdiğim tek adam. elbet babadır, sevilir, sayılır. ama bana ait olanı başka, bambaşka.

uzaklarda olduğunda kıymetini daha iyi anladığın bazen bir şarkının tınısın da bazen bir şiirin satır aralarında ona yaptıklarından hicap duyduğun kişi. Annenin arkasında ki gizli kahraman kızların hayatlarındaki ilk erkek.Sevdiğini söyleyemez sanada söylettirmez sarılmana izinvermez serdeki yiğitliğin gözü körolsundur. Çok özlenendir.

--spoiler--
Karlı bir akşamdı ankara'da;
Son kez elele yürümüştük,
Bitmesin istediğimiz yola.
Kısacık beraberliğimizin bütün anılarını sığdırmıştık.
Yazarsın bana demiştin.
Bende yazarım sana sık sık.
Ağlıyordum....
Sen görmeyesin diye kaldırmıyordum başımı.
Elimi daha sıkı tuttun,
Anlıyordun....
Bu ayrılığa dayanmıyordu kalbim,
Öğrettiğim çiçek adlarını unutma dedin,
Kelebekleri kitap arasında kurutma,
Sık sık fotoğraf çektir, yolla bana,
Kitaplarım sana emanet,
incitme kimseyi, kin büyütme kalbinde...
Beni bekle...
Yol bitti, gidiyordun artık; gittin
Sokakta gördüklerimi, filmlerdeki aktörleri sen sandım bir süre,
Kin büyütmedim kalbimde söz vermiştim sana diye,
Kitaplarını okudum, kelebeklerine dokunmadım,
Öğrendiğim çiçek adlarına yenilerini ekledim,
En çok fesleğeni, çoban heybesini, akşam sefasını sevdim.
Seni beklerken çok şey öğrendim,
Yolunu gözlediğim, sevdiğim ilk adam...
Nasıl olsa bulacaktır diye, her görüşümde aynı sesle seslendim
Uçak, babama selam söyle!
Beni kötü rüyalardan uyandıran sevdiğim ilk adam...
Bir bilsen seni nasıl özledim...
Kar yağıyor şimdi, otuz yaşım bitti,
Kitapların bende, kelebekler gibi kar taneleri,
Kendi yolumda yürürken hiç unutmadım o cümleyi;
Selamını aldım babacığım,
Kin büyütmedim kalbimde....
Küçük kızının gözleri hala senin çiçeklerinde.
Uçak, babama selam söyle!
Uçak, babama selam söyle!

iclal Aydın
--spoiler--

bazen dümdüz küfür edilendir.

baba büyüksün

baba çınar gibidir, meyvesi olmasa da gölgesi yeter.

sanırım kız çocuklarının daha düşkün olduğu ebeveyn. belki olsaydı ben de düşkün olabilirdim. her şey daha güzel olabilrdi.

maddi desteği haricinde (ki onu bile çatlata çatlata, az biraz eksik yapmıştır imkanları olmasına ramen), hiç bir konuda destek olmamış, kendi kardeşlerinin şiddetinden karısını ve çocuklarını korumamış, üstüne üstün hayatımızı tüm gücüyle mahfetmeye çalışmış, zekanızı habire aşağılayan, sürekli ana bacı küfür eden, sevgisini yeğenlerine çok güzel gösteripte ailesinden esirgemiş, günde en az 20 kere hayatımızın en kötü ve katlanılmaz duyguları yaşattıran, en ufak bir muhalefette eline geleni fırlatan, hatta bir defasında bu soba maşası olan ve bu maşanın diz kapağıma saplanması olan, sebebinin ise yürüyüş tarzımın sebepsizce sinirlerini bozması olan, kendi uydurduğu yalanlara inanıp anneye iftira atıp boynunu inciten, kendinizi savunmanıza bile izin vermeyen, başka insanlarında "takma babadır sever" dediği ve akabinde "sikerim onun sevgisini" dediğim, tam 10 senedir çalışmayan ve kendi maaşıma el koyan, maaşım arasından 20 lira kendime sakladığımda kıyametleri kopartan ve hergün beddualarımı esirgemediğim allahın belası insan. şansılısınız sözlük! kendi babalarınızın kıymetini bilin.

bilmiyorum şu sıralar neden bu kadar fazla tartışıyoruz seninle. hep böyle mi gidecek? istemiyorum böyle olmasını ama artık sen kabullensen şunu, sen yaşlanıyorsun ve ben büyüyorum. her şeyi bu kadar büyütmesen, beni bu kadar ciddiye alıp kendini üzmesen, dert edinmesen. bak 45 yaşına gelmişsin be adam. ne diye kendini yıpratır durursun? en çok sana kızıyorum ama biliyorum ki en çok da sana üzülürüm bir şey olsa.

şuana kadar benim için hayal ettiğin şeylerin birçoğunu elimle itip kendi isteklerimi gerçekleştirdim. ama sen de biliyorsun, bu hayat benim olucak. ölene kadar yanında yaşamıcam ya? biraz daha anlayışlı olsan keşke. hemen sinirlenmesen.. biraz daha benim yaşımın farkında olsan. kafamın ne kadar karışık olduğunu görsen, bi anlamaya çalışsan.

neyse, sen beni anlamasan bile en azından bu tartışmalarımız benden 6 yaş daha küçük kardeşimin seninle gelecekte olan ilişkisini daha da kolaylaştıracak, ikinize de bi deneyim kazandırmış olucak. o benim yaşıma geldiğinde sen şimdileri hatırlarsın umarım.*

ilk aşktır, bir kızın hayatında yer alan ilk erkektir. en çok güvenilen ve desteğini en çok hissettiğiniz kişidir. zaman zaman tartışsanız da varlığıyla sizi hep rahatlatandır. ve çay demleyip evinizin bahçesinde sizi çay içmeye çağıran sıcak bir kucaktır.

o güzel olandır.
anneye aşık olan, annenin aşık olduğudur.
aşık olabildiği için güzel olandır.
dosttur.
en çok gülünen insandır.
mutlu edendir.
candır.
kaybetmek istemediğindir.
kaybedince ne halt edeceğini bilemediğindir.

hep çocuktur. 42 yaşında bile buz görünce kayar.*

candır, hayattır, umuttur, güvendir..

ömrüm seni eleştirmekle geçti be baba. Her hareketine, her yaptığına ben daha iyisini yaparım diye iç geçirdim ömrüm boyunca.

Kaç defa sinirle kapıyı çarpıp çıktım evden. Kaç defa karşında oldum haketmediğine rağmen.Okuduğum bölümü dahi, senin işini senden daha iyi yapabileceğimi sana gösterebilmek uğruna seçtim. Sana kendimi ispat etmekte değildi amacım. Ben seni kendime rakip gibi görüyordum be baba.

Sense benden hiç vazgeçmedin! Sadece çok kısa bir süre "sırf ben adam olayım" diye vazgeçmiş gibi davrandın. Ama nerde bende o idrak! Daha çok eleştirir olmuştum seni.
Zamanla adam oldum bir nebze. Her işimi yapan sen, beni bana bırakmıştı çünkü. O zaman anlamaya, hissetmeye başladım hayatın o soğuk yüzünü. Oysa ben senden daha güçlü olacak, senden daha iyi bir baba olacaktım. Sen hiçbir şey bilmiyordun ki.

Allah'ıma şükürler olsun ki bazı şeylerin farkına varabildim zamanla. Hani herkesin babası kendine göre kıymetlidır ama sen gerçekten başkaymışsın be baba. Hayatı 24 yaşında çözmüş gibi davranan ben; senden daha onurlu ve senden daha çok bu dünyada mutlu olmayı hakeden birini tanımadı galiba.

Yaklaşık bir yıldır aramız da iyi çok şükür. Bugün ben dışardayken aradın, nerdesin dedin. Geldin yanıma, gel yemek yedireyim sana dedin. Götürdün beni bir iskenderciye ben seviyorum diye. Tatlı ye seversin dedin. Sen şeker hastasısın ve her geldiğimde ben eve, elinde tatlıyla gelirsin. Nedenini şimdi anlıyorum be baba. O çok sevdiğin tatlılar sana yasak ve anca ben yeyince o hazzı alabiliyorsun artık ne yazık ki!

Bugün bana kendini anlattın, neyi neden yaptığını, hayat tecrübelerini anlattın. Bazı vasiyetler verdin bana. Ölmeden bunları bilmeni istiyorum dedi sanki gözlerin bana. O an anladım işte senin yaşlandığını. Bunu sen daha önce biliyordun zaten ve kendini bana ifade etme ihtiyacı hissetmiştin bu yüzden galiba.

Ne olur daha fazla yaşlanma be baba. Kendine iyi bak, sağlığına dikkat et...
Hep senin omzunda bir kambur oldum ben, hep iteleye iteleye beni bir yerlere ulaştırmaya çalıştın sen. Sık az daha dişini ve yaşlanma artık.
Rabbim'in izniyle sıra bana geliyor artık. Bu sadece bir vefa da değil, bu; hakkını ödeyemeyecegim borcuma karşılık ufak birşey...

Daha sana ilk maaşımla iskender yedireceğim be baba. Bu sefer benden olacak ama. Rabbim seni başımdan eksik etmesin. Herşey, hepimiz ondan geldi ve ona gidecek. Hiçbir şeyi sorgulamaya hakkımız yok. Ölüm muhakkak ve zamanı belli. Rabbimden tek dileğim ise babamı mutlu edebilecek bir insan olabilmem. Allah seni başımdan eksik etmesin inşallah.

Tanım: olmadan anlaşılamayacak şahsiyettir baba!