ankara

22 temmuz 2007 genel seçimlerinde akp'nin inanılması güç de olsa yüzde 50'yi yakaladığı başkent. böyle bilinçli bir şehri bu halde görmek oldukça üzücü. demek çankaya'da olmasa akp neredeyse full çekecek.

geçen seçimlere göre akp yüzde 10'luk bir artış yakalamıştır.

sarkilara ilham olmus * sehrim.
(bkz: vega)

Yagmur donerken kara
Yavasca suzulenler yola
Araba dolusu bi tuhaf seven
Sarkılar calan soyleyen

Sevenlerden biri ben
Arkada bıraktıgım sen
Kim oldugumu biliyorsan
Soylesen

Ah yagmur donerken kara
Sarkılar var falımda
Hepsi sana bu gece Ankara

Ah yagmur donerken kara
Yine yol var falımda
Ister ozle, yok istersen hic hatırlama

Sokaklar dolusu sekerle kar kokusu
Tunalı'da gezinirken bizden bir kahvaltını tutlusu

Acıkanlardan biri ben
Arkada bıraktıgım sen
Kim oldugumu biliyorsan
Soylesen...

--spoiler--
ankaraya öyle yakışırdı ki kar,
asfaltlar ışıldar
buz tutardı resmi yalanlar...
--spoiler--

sonradan sevilebilen şehir. insan kendini sevmeye başlayınca sevmeye başlar ankarayı ve ne zaman ki kendinden nefret ederse işte o zaman nefret sınırlarını zorlar ankaranın..aidiyet meselesidir ankaraya..aitseniz buraya, her taşında bir gözyaşınız, her kaldırımında bir kahkahanız varsa artık seversiniz ankarayı, sevebilirsiniz..

sokaklarında huzun ve mutsuzlukla yurudugum yorucu sehir..

(bkz: ama ankara da deniz yok ki/#1912856)

Hiç kimseye yakışmıyor bu şehirde ağlamak.

yalnızlığını paylaşan tek şehirdir. terk edip gitsen bile günün birinde seni kucaklıycak insanları barındırdıgını bilmenin mutlulugunu yasarsın hep.

... denizi insandır: #1896060. ama o deniz o kadar durgundur ki, berrak olmamasına rağmen baktığınızda sadece kendinizi görürsünüz, çoğu zaman. diğer zamanlarda da dibini, bomboştur içi.

Sığınacak bir liman ararsın insanlardan uzak bir sahil dertlerini senden alıp götürmesi için bir dalga ararsın ama yoktur bu şehirde. ama yinede her şeye rağmen güzeldir Ankara'da aşık olmak, yürümek, yağmurda ıslanmak ve ağlamak... #1895872

düzenli şehir.istanbul'un kaosundan sonra ilaç gibi gelir insana.ayrıca doğup büyüdüğüm yer.

kimine göre acının başkenti, kimine göre aşkın. ama bir gerçek varki en pis ayrılıkların yaşandığı şehirdir başkenttir.

geceleri çok güzel olan ve sevilesi sabahları ise bir o kadar itici olan başkentimiz..

kızılay sokaklarında avara avara dolaşmayı, evimin balkonundan sigara içerken ışıltısını izlemeyi özlediğim iç anadolu bölgesi ili.evimin sonunda olduğu, dik bayırı çıkarken 55 farklı küfürü 54 saniyede etmeyi bile özlediğim konyaya 3 saat uzaklıkta olan şehir.

yollarda cop tenekesi bulunmayan, agac diplerinin cop olarak kullanildigi baskent.

sanirim özledim mi ne? dediğim şehir..

hacettepe,odtü,bilkent gibi kaliteli üniversiteleriyle tüm gençlerin dikkatini çeken nadide şehir

Lozan anlasmasi uyarinca anlasmanin tbmm'de onaylanmasini takip eden 6 hafta icinde istanbul, itilaf devletleri askerlerince bosaltildi. Bu durum, baskent sorununu gundeme getirdi. Meclisteki uzun tartismalardan sonra 13 ekim 1923'te ankara baskent olarak kabul edildi.

sevgili şehrim. çocukluğumun, öğrenciliğimin, aşklarımın merkezi.

sırf anıtkabir'i görmek için gitmek istediğim şehir.

edit: gittim,gördüm...

26 yılda alternatifleri tüketip artık ne yapacağımı ve nereye gidebileceğimi düşünmekten kabız olduğum şehir.

yine de ismail yk tadında :

(bkz: seviyorum lan seni allahsız!)

yaLnızca gökyüzünü sevebiLdiğim gri şehrim.*

"eğer tuvalin, fırçan ve boyan varsa, neden kendine bir cennet çizip içine girmiyorsun?"

tek merkezli (kızılay) oluşu, denizi olmayışı, kuraklığı, bürokratikliği, griliği bir de atakulesi dışında dillere düşmez ankara... oysa ki, hakkında söylenmemiş olanlara susacak kadar, içinde yaşattığı insanları tükürmeyecek kadar mahsundur şehrin ruhu.

bağrından kopup 3-5 günlüğüne veya 3-5 yıllığına istanbul'a gidip, döndüğünde kendisine sırtını dönenlere hep kucak açar. hep yetinen, hep kollarını açan, hep koruyandır.. kıyaslamayla bakılacak olursa tek tanımı vardır;

istanbul insanın metresi, ankara karısı gibidir... *

ego diye bir nanenin olduğu, akbil denilen olaydan bihaber bir belediyeye sahip kart biriktirmek zorunda kaldığınız, paso denilen bir nane yüzünden de öğrencileri çileden çıkaran ulaşım konusunda sıçmış şehir. hala 78 model man ve 0302 kullandıklarına mı yanayım, bunların bakımsız oluşuna ve koltuk niyetine yerleştirilmiş plastik üzerinde kıvranan kıçıma mı yanayım. bazılarının ismi anılırken başındaki i. ibaresi unutulmuyorsa bir nedeni vardır mutlaka.

her ne kadar istanbul'la kıyaslamak istemesemde bazı semtlerdeki benzerlikler gözümden kaçmadı.

ümraniye=ulus
kızıltoprak=bahçeli
beylikdüzü=eryaman

bunun dışında istanbuldaki kozmopolitlikten de nasibini almş bir şehirdir kendisi. fakat sürekli bir disiplin hakim, aşti de sırasını bekleyen otobüslerin mülayim duruşu, sırası geldiklerinde kalkmaları hususunda kibarca uyarılmaları vs. veya kızılayda yayalara kırmızı yanarken son 10 saniyeye kadar kimsenin ayağını kaldırımdan aşağıya bile indirmemesi felan. sabahleyin toplu yaşıma araçlarına yetişmek için tempolu yürüyen takım elbiseli insanlar.

eğer arkadaş ortamınız car ise cidden çok eğlenceli ve güzel bir şehir ama birçok yönden türkiye cumhuriyeti gibi bir ülkenin başkenti vasfı ile göğsümüzü kabartamıyor. bunda i. önadlı şahsın katkısı tartışılmaz.

özet olarak ankara sevilesi bir şehir. gezilesi, gezdirilesi fakat düzelmesi gereken çok şeyi var ve özellikle bir başkent olarak bir yabancıya gezdirilirken bizi utandırabilecek kimi özelliklere sahip güzel yer.*

ayrı kaldığım 15 günün ardından ayak bastığımda özlemiş olduğumu fark ettiğim sessiz ve soğuk şehir.

ilk yılımda ki, 2001'e tekabül eder, "Nefret ediyorum bu şehirden" dedirten, 2003'te "sabret, gayret" diye ağlatan,2005'te "galiba yaşayacağım şehir burası" kanısına vardıran, haziran 2007'de "sevmiyorum ama alıştım onsuz yapamıyorum" cümlesini kurduran şehirdir.

özlenilen şehirdir. bambaşka ve rüya gibi bir şehirde dahi olsan ve ankara'nın eksik tarafları da olsa seni aç bırakan yine de bu hasret, bu garip aşktan kurtulamazsın. Aklın hep biraz orda kalır, hep biraz onla bıraktıklarında.