srebrenica

sırplar burada yaptıkları katliam için özür dilediler bi de... hem yapıyolar hem de utanmadan özür diliyolar! dilesinler tabii, sonuçta dedeleri yapmamış, çıkıp "bizim dedelerimiz soykırım yapmadılar!" diye köpük saçamıyolar, sorumlular utancından sağa sola kaçıp duruyo, adamların kabul etmekten başka çareleri kalmış mı? kaçacak delikleri kalmış mı? bizim gibi akıllı mı lan onlar? sırplar kimmiş olm, tabii özür dileyecekler lan! bizim askerimizin savaşma arzusuyla, şehit olma hevesiyle dağlarda tümen tümen donması diğer askerlerimize öyle çok moral ve komutanlarımıza öyle büyük moral gücü verdi ki alnımız ak başımız dik döndük - biz öldükten seksen sene sonra, yeni ülkemizin cumhurbaşkanı eşliğinde yeni istirahatgâhımıza çekildik, biz saygıyla anılmaya devam ettik, onlar bizim soykırım yapmayacağımıza inandılar (temellerini yüz sene evvel attığımız kahramanlık dolu -hamaset değil, hâşâ, gerçek- tarih kitaplarımız sayesinde). biz böyle yüce bi millete hak ettiğini verenleriz işte... biz kaçmadık köşe bucak saklanmadık, biz türkistan'ı kurtardık daha, oralarda teslim ettik ruhumuzu... peki, ya onlar? onlar kaçtılar! onlar utandılar! ah, edecek küfür bulamıyorum, ah, söyleyecek söz bulamıyorum... tabii özür dileyecekler... bi türk soyunu, türklere dost bi soyu kırmak öyle geçiştirilecek bi şey mi!

ha kimin umurunda lan sırpların özürü!