antidepresan

Öncelikle, kimse kimsenin ne yaşadığını bilemez. Buna anne ve baba da dahil. Herkesin yükü kendine ağırdır. Buraya kadar sanırım hemfikiriz.

bugün psikiyatriste gittim. Gelecek kaygısı beni çok bunaltıyordu. Anksiyete bozukluğu ve okb teşhisi konmuştu daha önce. Başka Doktorlar remeron ve citoles vermişlerdi. Remeron korkunç halüsinasyonlar gördürünce bıraktım. Uykuyu da allak bullak ediyordu. Citolesi kullanmadım. yaşadığım çok ağır sorunlara rağmen ilaç kullanmadan aile ve arkadaş desteğiyle aştım.

Bugün gelecek kaygısı ve kariyer meselesi yüzünden yaşadığım bunalım için gittiğimde Psikiyatristim şöyle dedi: "ben bonibon gibi antidepresan yazmam. Çok büyük bir sorununuz yok. Psikoterapi yapmam gerek ama hasta çok. Sizi psikoloğa yönlendireceğim. içinizi dökün, sıkıntınızı anlatın. ağır kitaplar ve filmlere ara verip biraz gevşeyin." Dedi. Psikoloğa gittim. 40 dk sohbet ettik. O da kendimi çok fazla heder ettiğimi ve tezcanlı olmamam gerektiğini söyledi. Keyifli bir sohbet oldu ve ne zaman canım sıkılırsa gelebileceğimi söyledi. Çıktığımda "oh be, iyiyim galiba. iyi olacağım. Olmalıyım!" dedim.

Yani demem o ki, ruh sağlığınız ciddi anlamda tehlikede değilse ve ağır bir travma yaşamadıysanız bu ilaçlara başlamayın ve ilaç yanlısı olmayan, hastanın halinden anlayan psikiyatristlere gidin. Antidepresan en son çıkar yolunuz olsun. Hiç çözemediğinizde başvurun.