meral okay

yıllar önce kaybettiği sevdiceğine kavuşmuştur ama o gülen yüz beynimde canlandıkçada üzmektedir gidişi. arkasında bıraktığı o kadar güzel şey var ki; asmalı konak, yeditepe istanbul, ikinci bahar, bir bulut olsam ve en son muhteşem yüzyıl.

bir grup insanlar muhteşem yüzyıl dolayısıyla kendisini eleştiriyor, hatta eleştirmiyor, bu yüzden öldüğünü söyleyip, işi "ohh iyi oldu"ya kadar götürüyorlar. tek söylenecek söz "edep ya hu" ve "vicdan" bahsettiğiniz insan sizin bu söylediklerinizi duyamayacak artık, cevap veremeyecek, bu arkadan konuşmak değil midir? ailelerimiz, büyüklerimiz, toplumumuz bunun ayıp olduğunu öğretmiyor mu yıllardır bize?