zebercet

Çok severim. Anlamak biraz yorucudur.

anayurt oteli'nin şizoid, röntgenci, sayko karakteri. türk edebiyatının en karmaşık, kafkaesk ve arıza karakterlerinden biridir. rahatsız edici sessizliği ile hayattan hiçbir beklentisi yokmuş gibi davranıp, tam tersini yapmaya niyetlenen sinsi bir sapıktır. kesinlikle yazılmış anti kahramanların en başarılı örneklerinden. Tam manasıyla paçavra bir ruh.

(bkz: Yusuf atılgan)

Yusuf Atılgan'ın Anayurt Oteli romanının bunaltıcı kahramanı.

(Olivin / Peridot) (Chyrisolite / Chyrisolit)
Olivin (peridot) denilen magmatik kayaçın şeffaf sarı ve açık yeşil renkli türü.
Sertlik derecesi: 6,5 - 7
Kim. yapısı: (Mg,Fe)2SiO4
Özgül ağırlığı: 3,3
Unsuru: Ateş
Çakra: Kalp, Güneş sinirağı

Kimse okumamış kitabı.
Yine de ahkam kesen o kadar çok ki.
Zebercet, temizlikçi kadını sike sike öldürmüyor; sürekli uyuduğu, kendisine tepki vermediği için öldürüyor.
zaten zebercet'in (zebercet özelinde, kasaba sıkışmışlığı yaşayan insanın kendisine tepki alamama) sorunu bu.

etkisine tepki alamamak.
Bir okuyun be birader, insanı anlatıyor.
insanın nasıl yalnızlaştığını, küçücük bir bir tepkiye bile nasıl muhtaç olduğunu anlatıyor.
Sizi anlatıyor.

neyse.

(bkz: sevgili dünürüm) star'da yayınlanan sevgili dünürüm adlı dizinin bu haftaki bölümünde yeni doğan torununa dedesinin ismini, "zebercet" koymak isteyen haluk bilginer'in ve buna itirazı olan sumru yavrucuk'un keyifli atışmaları sırasında sıkça söz edilen ve izleyiciyi güldüren, eğlendiren isim.

"ne ölü, ne sağ bir yaşamın kahramanı zebercet."

orospu çocuğu. olm niye astın lan kendini. bende senin gibiyim kimi zaman. asosyal, tekdüze, kimsesiz. bende mi asmalıyım kendimi. sikeyim seni.

anayurt otelinin resepsiyonda bekleyenidir. Başucu romanımın başkahramanıdır. Nefret edemediğim hatta yer yer sevdiğim, acıdığım, kendimle özdeşleştirdiğim insan evladıdır.

Freud, zebercet'i tanısa heyecanından ağlardı.

Sözlük sayesinde ne olduğunu öğrendim.

Teşekkürler sözlük.

bir macit şehra şiiridir.

şiirin tamamı aşağıdadır;

zebercet

i.

benim adım zebercet
gözlerini kapı girişlerine asmış bir otel odasında
kalmakla mükellefim
yaşamak birkaç numara büyük.

lambalarım tüy döker annem beni tanımaz
mektup zarflarına sığmaya gözlerinizle birlikte
gücüm yok
yıl oldu bak yıl oldu ben buraya kök saldım
bilmiyorum deniz nedir ağaç nedir kuş nedir
gözleriniz çıka gelir diye şu kapıdan
yaşamak denilen o kumaşı gidip de giymedim.

benim adım zebercet
gözlerinizi bayan o hayata açılan kapıları
çarşılar da
bir büfenin vitrinlerinde
mezarlara karşı oturan evlerde
gidip de bulamadım
sonra gelip de bir otelin cinayet odalarında
ipleri gözlerinizi özlemekle
boğazıma dolamak arasında ki farkın kalmadığını anladım.

ii.

bir odanın tahta döşeli ayaklarını
gözlerimle birlikte yakmak
istemlerimi sağıyorum ellerin var ile yok arasında
bardaklara dokunan dudaklarını
testerelerin keskin bıçaklı ağızlarına
sürerekten başladım hayata
adım zebercet
gözlerimdeki uzaklığın çekimsiz hali.

meğer dünya gözlerime gerilmiş bir çarmıh
içimin sığ sularında akşamları yani biraz siz yoksunuz
ölümün yalnızlıkla olan bağlantısını
saçlarımın nefretle olan kardeşliğini
boş olan karelerime doldurmakla erişirim hiçliklere
adım zebercet
şu ruhumu eriten takım elbisenin altında
siyah gözlükler takarak ölümlerimi gizliyorum
bazen çarşılardan sinemalardan
ayaklarımı tanımayan kaldırımlardan
sürüyorum sanki başka bir dünya
o kalabalık pilastik hayatımı tanımaz benim
yüzümde incinen ölümün hatırasını
yani bıyıklarımın jiletler tarafından intiharını
görmüyor çünkü burası adresimden uzak
tanır mısınız bilmem gözlerime kan düşmüş
benim adım zebercet
mutluluğun bozulmuş hali.

bak
şimdi buraya dokununca yani şu ahşap gözlerime
geri dönmeyecek o kadının gözleri
ölümün sarı çizgisini geçmişizdir nasıl anlatayım
kapıyı kapat çık deriz ruhum kapat çık uçurumlarımdan
boğazımızı kıravatlı haline sokarak
-yani ölümünde bir ciddiyeti olduğuna inanaraktan
masalara çıkarız karanlık bizi alkışlar
gözlerimiz iki kere tabuttur artık bunu biliriz.

şimdi bak daha anlatayım
saat on iki olunca tik tak olur kediler miyavlar
o koca kapı gözlerimi yutaraktan
örter beni sayın dünya siz benden uzak kalırsınız
kanarım ama duvarlara sürtünerek
acılarımın inceltilmiş sabahlarına uyanırım karakolda
masaların asık suratlı çay bardaklarına
karıştırılmış hayat hikâyem vardır benim
adım zebercet.

yok yok komiserim
burada yok biz sizden haber alamıyoruz
burada kedilerimizi boğuyoruz akşamları
işte şu köşe benim işte balkon işte ip
orada damarları patlamış havlumuz durur
bakan kadının gözlerini öpmelerimizi saklıyoruz
dahası
saygılarımızı sunuyoruz ölümlerimizin
dayanılmaz kanamalarına tam yüzümüzün ortasında
benim adım zebercet
kollarımın uçuruma açılmış hali

eypencere bu sabah beni sen aç

neyi bekliyoruz nasıl bekliyoruz un
harflerinden örülmüş bir tabutla
kararlar kusuyoruz bıyıklarımızı artık sevmiyoruz
o bayan o gözleriniz sizin
benim adım da zebercet
ölümün asılmış hali

şairin diğer ürünleri için yayında olan blog sayfasıdır;

http://macitsehra.wordpre...com/...egory/siir/page/3/

bu yazdıklarım sizi korkutabilir. her okurun kendisine çok benzettiği kahramanlar vardır. kendilerine çok yakın buldukları romanlar yazarlar vardır. eserden "bu kitap handiyse benim hayatımı anlatıyor." diye bahsederler. işte beni anlatan kitap "anayurt oteli" kendimi bulduğum kahraman "zebercet" diyebilirim. esasın da pek de hava atılacak bir durum değil zebercet'e benzemek ama mukadderat. birçok tesadüf birçok benzerlik var zebercet ile aramızda. hem de ayrıntı diyebileceğimiz benzerlikler. yalnızlık konusundaki benzerlikten bahsetmeye gerek yok. belki de ayrıntı dediğim bu benzerlikler belli başlı psikolojik rahatsızlıkların bariz semptomlarıdır. misal vermek gerekirse biraz utanılacak bir şey belki ama yaşadığım yalnızlık buhrenlarından birinde tam bir kilometre bir kızın peşinden yürüdüm. sırf merhaba diyeyim onunla arkadaş olabileyim diye. nitekim merhaba dedim de fakat sonuç her zamanki gibi müspet değildi. peşine şöyle bir psikolojiye bürünüyor insan: "her sevinç nöbetinde kusmak sunuldu bana " yenilginin tesiri azalınca da şöyle bir psikoloji "yine dene yine yenil daha iyi yenil" başka bir misal daha vermek gerekirse: bir şeyi beklerken genelde yalnızlıkla ilgili bir konuda kısa vadeli bir şeyi beklerken benim için ne anlamı var bilmiyorum ama otuz dokuzdan geriye saymak gibi anlamsız bir adetim var(dı) (şu aralar pek saymıyorum) kitabı okuyanlar bilirler zebercet de yüzden otuz üçe kadar sayıyor bir beklenti içinde olduğunda. zebercet'ten ayrılan noktamız mı diyeyim yoksa henüz onun şiddetinde bir yalnızlık bir bunalım yaşamıyorum mu diyeyim ama şidddet konusunda çok uzağız kendisiyle. kedileri çok severim böyle bir şey yapamam. yalnız ve hüzünlü kadınlar beni çok hüzünlendirirler. onları üzemem. otelden ayrılan adamın gözlerinin içine bakıp tokalaşıp uğurlayan fakat kadının elini sıkarken yere bakan zebercet gibi bir çok benzer yaşantıya sahibim. (okuyanlardan özür dilerim. dagınık bir yazı oldu. iş çıkışı odam biraz gürültülü zebercet'inkine benzer bir işim var)

Sayın yazarımız kosma hissi,"gregor samsa'nın mahalleden çocukluk arkadaşı, mösyö meursault'ın ahbabı, vladimir ve estragon ile uzaktan tanış, anayurt otelinin idarecisi müzmin bekarımız." diye yazmış ya, tanımlamasının sonuna hoş görüceğini umarak, - kızılamayan katil - nitelemesini eklemek istiyorum.

Zebercet'in fiziksel etkileri
Kalp, pankreas, dalak ve ciğerler üzerinde olumlu etkileri vardır.
Doku bozulmalarını önleyici özelliklere sahiptir.
Beden-zihin dengesini sağlar.

Metafiziksel ve psikolojik etkileri
Neşe ve sevinç hissi verir. Böylece diğer insanlara da sevgiyle bakılmasını sağlar.
Kişinin yaşam enerjisini, canlılığını korumasını sağlar.
Kişiyi verici olmaya yönlendirir.
iyimserlik verir ve küçük gelişmelerden sevinç duyulmasını sağlar.
Nedensiz duyulan korkulara karşı iyi gelir.
Kaygıyı azaltır.
Kişinin iç dünyasını farketmesini sağlayarak kişisel gelişimi hızlandırır.Çevreyle iletişimi mükemmelleştirir. Kıskançlık, egoistlik ve duygusal soğuklukları yokeder.

bir analmda türk edebiyatının "oblomov"udur.