vefa

hayata ilk atıldığın zamanlarda herkesten vefa bekliyorsun. bunun normali olduğunu düşünüyorsun.

zamanla öyle olmadığını bayağı idrak ediyorsun. eskiden vefasızlığa kızarken, sonrasında hee mee diyip geçiyorsun. yani aslında zaten öyle bir beklentin olmuyor artık.

beklentin olmayınca da kendini ''vefa bekleyecek'' duruma düşürmüyorsun. bu da kendi açısından bir güç timsali oluyor, hayat da devam ediyor.

yine de vefalı olmak iyidir. insanlık ölmemiş dedirtin ara sıra, ölmezsiniz.

Kara gün dostu olabilmek, birine değer verdiğinizi bir karşılık beklemeden hissettirebilmektir.

istanbul'da bir mekan.

(bkz: yüksel)
(bkz: babür)

Ne pahasına olursa olsun omuz omuza olabilmektir. Bazen en büyük zorlukları, bazen herkesten saklanmış bir sırrı, bazen ortak kazanılmış zaferleri paylaşabilmektir. "Biz" olabilmektir.

Biz... Yüksel, Babür ve ben... Benim adımın anlamı "gönül süsleyen" olduğu halde onlar benim gönlümü süslüyorlar. insanlarda hayret ve hayranlık uyandıran bu bağlılık duygusu herkese bahşedilmediği için çok değerli. Gözlerinin içine baktığım zaman içimin eridiği bu adamlara olan sevgim bütün sevgi türlerine benzeyebilir fakat hiçbiriyle ilgisi yoktur. Zihnimde ve gönlümde Yüksel ve Babür'e ayrılmış farklı bölmeler var ve kırk kilit vurulmuş bir sandığın içinde özenle koruyup saklıyorum. Kimse onlara dokunanaz, üzerlerine toz bile konduramaz.

Dün 23 Mart idi. Süleyman Özmen'in şehadetinin 54. yıl dönümü... Komünistler tarafından kurşunlanan Süleyman Özmen'i sırtında taşıyan ve ceketindeki kanı yıkamamasını annesine tembihleyen Ertuğrul Dursun Önkuzu'nun dava arkadaşına olan sadakatinin ve vefa duygusunun en azından zerresine sahip olabildiğimize tüm kalbimle inanıyorum. Birbirimizi asla bırakmayacağımıza, birbirimize asla ihanet etmeyeceğimize emin olmanın verdiği huzura paha biçilemez.

Asla aklıma getirmek istemesem de bir gün emri Hakk vâki olduğunda, üçümüzden biri veya ikisi vefat ettiğinde diğer(ler)inin paylaştığımız her şeyi kutsal emanet gibi muhafaza edeceğine inanıyorum. Vefa tam olarak budur. Dünyanın bütün nimetleri sırtını güvendiğin birine yaslayabilmek kadar mutluluk veremez.

Yüksel benim için Tanrı Dağı, Babür ise Ağrı Dağı'dır. Biri her şeyin başladığı kutlu bir memba, diğeri en büyük hasretime; Revan'a bakan zirvedir. Vefa; en çok birbirini tamamlayabilmek ve en mükemmel haline ulaşabilmek için atılan kördüğümdür. Elest bezminde atılan o düğüm mahşerde bile çözülmeyecek...

insanoğlunun hayvanlar ile ortak duygularından biridir. Ama bazı insanlarda vefanın zerresi bile yoktur. Bu tipler hayvandan daha aşağıdır.

Evet Yüksel ve Babür konusuna gelelim. insan bazen sahip olmadıklarıyla sınanır, bazen ise sahip olduklarıyla... Yazar hanımefendi ile birlikte bu muhteşem üçlü çok büyük bir sorumluluk taşıyorlar aslında. Dünyanın hiçbir servetine denk olamayacak kadar değerli bir şeye sahipler. Bu eminim harika bir duygudur ama dışarıdan bakıldığında bu kadar hayran olunan insanlar olmak zor olsa gerek. Birbirlerini çok severek daha da güçleneceklerine inanıyorum. Bu iki adamı tanımayı çok ama çok isterdim.

Gizemli bulunan kadın yazar çok cici ama uçarı bir kız. Çok da eğlenceli ve esprili biri. Yüksel ve Babür'ü nedense ciddi ve otoriter ama kız kardeşlerine karşı son derece sevecen adamlar olarak düşünüyorum. Asıl gizemli olan onlar.

Sadece istanbul'da bir semt ismidir.

Aileniz (anneniz,babanız,kardeşiniz, eşiniz ve çocuğunuz) haricinde kimseden beklememeniz gereken önemli bir nitelik.

bazıları için istanbul'da bir semt ismidir.

(bkz: öldü)

vefa erdemsizlik değildir, buna karşın subjektiftir.

esasen alemde yoktur, kuru bir adı vardır.

benden ok atmayı öğrenen kimse yoktur ki sonunda bana nişan almasın derdi rahmetli kominis Mehmet abi...

istanbul'da bir semt olup bozası ile nam salmıştır.

size hep goz onunde olan ama hicbirinizin goremedigi seyi soylemeye geldigim:

vefa varlikta ve dahi yoklukta, saglik ile hastalikta, kazada belada vefatta, en basarili sen olmusken ya da bir hayalin gerceklesmisken mutlulugunda, huzunluyken gozyasinda ve bunlarin hepsi bir arada orada olmaktir.

ben sana kusum aslinda, haberin yok
birakip gittigin yerde kotuluk cok
kime kizayim, nazim senden baska kime gecer
bir gun uzun uzun konusuruz son istanbul beyi
yol arkadasim-sezen aksu

o değil de canım boza istedi şimdi, leblebili.

son on senedir, bosandigimdan beri, benim icin orada olmaya calisanlar belli.
eski esimi ne zaman hatirlasam vefasizlik yaptigim icin sizden ozur dilerim.
hakkaniyetli degildi.
ısrarla orda oldugunuz icin tesekkurler vefali dostlarim.
elimden geldigince ben hicbir sevgiden borclu cikmam;)

istanbul’da bir semt sadece.

Başka bir anlamı yok bu devirde.

kadim bir semt. meşhur bozaCILARI var. merkezi bir semt.

insanın geçmişine, kendisine emek verenlere, paylaştığı anlara ve verdiği sözlere karşı duyduğu entelektüel ve ahlaki sadakat köprüsüdür. Sadece bir borç ödeme duygusu değil; zamanın, mesafelerin veya değişen şartların aşındıramadığı yüksek bir hafıza ve karakter disiplinidir.