nurullah ataç

ataç dendi mi, "öz türkçe", "deneme", "günce" gelir akla.

Bir insan kendi ölümü ile değil, kendisini sevmiş, yahut sadece tanımış en son insanın da toprağa düşmesiyle ölür.
Nurullah Ataç.

tam bir dil sapığıdır.. dilimize pek çok kelime katmıştır ve kattığı tüm kelimeler de kendi iç sesinden gelmektedir.. yani şimdikiler gibi, ingilizceden, fransızcadan yok efendim ondan yok efendim bundan türünden değildir..saygıyla yad etmek gerekir.

nasıl olurda koskoca nurullah atacın sadece 2 sayfayla ibaret kaldıgını aklım almıyor. o ki tam bir deneme üstadı. türk diline katkısı belkide en fazla olan insan. dil konusunda aşırı hassas üstadımızdır kendisi.

deneme yazar ve eleştirmen. Galatasaray Lisesi’nde okudu, bir süre de isviçre’de öğrenim gördü (1917-1919). istanbul’a dönünce öğretmenliğe başladı (1921). istanbul ve Ankara’­da, değişik okullarda Fransızca öğretmenliği, resmi kurumlarda çevir­menlik yaptı. Cumhurbaşkanlığı çevirmeni iken, 1952 yılında emekli­ye ayrıldı. Bir süre Türk Dil Kurumu Yayın Kolu Başkanlığı da yaptı (1951-1957).

Kaynak: http://www.yeniansikloped...c-nurullah/#ixzz2OPPHkbjp

1945 Yılında Fiodor Mihaoviç Dostoyevski'nin kumarbaz adlı eserini Türkçe'ye çevirmiştir.

çok incelikli bir şiir eleştirmenidir.

"ben şiiri arıyorum, yani okuduğum manzumede bir nağme, sahih bir heyecan bulunup bulunmadığına bakıyorum. o nağme, o sahih heyecan istediği kisveye bürünsün, kendine istediği mevzuu seçsin...
baki nin nedim in alemini değil, hayallerini, teşbihlerini, istiarelerini değil, onlarda şairliği seviyorum..."
"şairliği nerede bulsam orada kabul edip seviyorum."

"nesirde "ölmez eser" belki vardır; ama kendimizi kandırmayalım, şiir günü gününe okunan bir şeydir. geçmişten kalma şiirler ancak edebiyatçıları ilgilendirir. avrupalıların racine gibi, shakespeare gibi, eserleri bugün de okunan birtakım şairleri var, ama dikkat edin, o şiir de tiyatro şiiridir, onlar nesir gibi kalmışlardır. (...) kendi çağında okunmayan şair, gelecekten bir hayır ummasın."

"bir şiirin özüyle şeklini birbirinden ayırabildim mi, şeklinden ayrı olarak özünü, yahut özünden ayrı olarak şeklini düşünebildim mi bence artık o bir şiir değildir; doğru değerli bir söz olabilir, o başka, ama bir şiir değildir."

Nurullah genç le karıstırdıgım cumhuriyet dönemi edebiyatında yazar sairdır denemeleriyle ünludur.

Türk edebiyatının deneme üstadı.

Cumhuriyet dönemi öğretici metin yazarıdır. Denemeleri ile ünlüdür.

resmini görünce korktuğum yazar. ismi sınavlarda çok geçmesine rağmen hala tanınmamaktadır.

-Ben hem müslüman değilim, hem de müslüman düşmanıyım, demeyi adet edinmişti.(Çetin Altan,22.8.1998)

Cemil Meriç’ in Nurullah Ataç hakkında ki yorumu ; ”Oynasınlar diye beynimizi verdik ellerine.Beynimizi yani dili.Şarjörü çıkarılmış bir tabanca bu dil,tehlikesiz.Oyuncak bir tabanca. Ve tek oyuncakları o.Bu kuşağın peygamberi Ataç.Fransa da herhangi bir ”tabac” garsonun bildiklerinden bir hece fazlasını öğrenemeyen bedbaht,hasta ve haysiyetsiz Ataç.Deklaseliğin hıncını dilden alan Ataç.Mızmız ve mıymıntı bir fikir serserisi”..

denince aklıma ilk gelen benin ülkesidir.

''anılarımız geçmişteki düşlerimiz, düşlerimiz ise gelecekteki anılarımız.. ''

hep şair olamadığından yakınmıştır. eğer olsaydı liderlik koltuğna oturabilirdi.

kekemeymiş kendisi.

''Halk Partisi eşkiyalarının çoban köpeği ve inönü'nün tercümanlığına naspedildi. Bu adam hiçbir ideolojinin içine girmemiştir. Bir mezar kazıcıdır. Bu adamın adam diye sahneye çıkardığı kim varsa, kendisi gibi haysiyetten mahrumdur. Ataç, çöken bir cemiyetin harem ağasıdırve bir hadımlar edebiyatının akıl hocasıdır. ''

Cemil meriç.

Bilseniz ne kadar severim “cânım” demeyi. Ca’yı şöyle uzatarak... Kısaca söylemenin de bir zevki, bir tatlılığı vardır, bilirim, ama “caaanım” demek daha hoşuma gider benim. Nasıl anlatayım? daha bir âşıkça oluyor, hani “âşık” denince bir de şair anlaşılıyor, işte o mânada, daha doğrusu iki mânasıyla birden. Benim durup dururken: “Cânım...” dediğim de olur. biri duyup da ''kime söylüyorsun, kiminle konuşuyorsun ?'' diye sorarsa şaşırır kalırım. bilemem ne diyeceğimi. gizlemek istediğimden değil, gerçekten bilemem de onun için.

üstat yattığın yerden duyar mısın sesimi ?
güzel söylemeye güzel söylemişsin; ama bir şeyi unutmuşsun.
cümle sonuna ''sen hariç canım annem.'' demeyi

Dil ve anlatım dersinde yazılıya çalışırken aklımda kalmış adı soyadı. Sanırım günlük yazıyodu.

deneme yazarıydı . çok severdim okumayı. hatta bir ara özenip deneme yazmaya kalkmıştım.

"günlerin getirdiği" adlı deneme kitabı ile bilinen yazarımızdır. edebiyatımızda türünün ilk örneği denebilecek türde eserler vermiştir. sıkı eleştirmendir.

"günlerin getirdiği" adlı kitabı geçen sene, sırf herkes bu kitabı ezbere biliyor, kimse okumuyor diye gidip alıp okumuştum. ne iyi diyebilirim ne de kötü. yani ben kendimdem hiçbir şey bulamadım bu deneme kitabında. biraz ahmet haşim'e dalaşması, biraz da seküler bir kalem ile yazmış olması beni şaşırtmıştı sadece o kadar.

elbette ki nurullah ataç yalnızca "sözden söze" ve "günlerin getirdiği" deneme kitaplarından ibaret değildir. öyle bir iki kitabını okumakla da sağlıklı bir eleştiri yapabileceğime inancım yok.

türkçe diye diye kafayı yemiş, kendisine türkçeden bambaşka bir dil kurmuş denemecidir. denemiş yani.

mason olduğu söylenen eleştirmen.

Batı anlamında deneme deyince akla gelen isim. Kendisini ateist olarak tanımlıyor. Bunun için de ataç'ı kullanıyor, nedeni ise bir önceki cümlede. Öz Türkçe üzerinde ısrarla duruyor. (bkz: eşlerine göre ediplerimiz)

allah affetsin, küçükken bu yazarımızı adı nur'la başladığı için dişi, başka bir türkçe mücahiti yazarımız olan feyza hepçilingirler'i de erkek zannederdim.