istanbul

Marmara bölgesinin ve türkiyenin ve dünyanın güzide şehirlerinden biri. Istanbulu yabancıların elinden fatih sultan mehmet almıştır.

--spoiler--
göğsüme bir istanbul çiziyorum
başparmağımla, kelebek biçiminde
çocukmuşum gibi aynanın önünde
yüzümü, saçlarımı okşuyorum

kadıköy'den herhangi bir deniz
tenha bir tramvay şişli'den
samatya'dan belki sultanahmet'ten
incir ağaçları anımsıyorum

göğsüme bir istanbul çiziyorum
başparmağımla, kelebek biçiminde
biraz umutsuzum, biraz yorgun işte
en çok gözlerimi seviyorum
--spoiler--

ataol behramoğlu

hristiyanligin kalbi olarak adlandirilir.

Ele avuca sığmayan bir kız çocuğuna benzetirim bu şehri.

Gidenin geri dönmediği memlekettir.

Yerlisi bulunduğuna inanılmayan, sanki herkes başka şehirlerden göç etmiş hissine kapıldığımız yegane şehir.

okan bayülgen in kızının ismidir aynı zamanda.

"ulan istanbul sen mi büyüksün ben mi, s.kicem ananı" geyiğine kaynak olmuş il. bu geyik artık okan bayülgen için farklı anlamlara gelecek gibi.

filmin adını tam hatırlamıyorum ama şöyle bir sahnesi vardı.

baba, çocuklarını etrafına toplar.

- evlatlarım! burası istanbul, yumurta mı aldınız kırıp içine bakın, sarısı duruyor mu diye.

geze geze bitiremediğim memleket.

Kelimelerle anlatılamayacak şehir.

şehirlere kişiliğini veren, insanlardır. bu dünyanın her yerinde böyledir.
ancak istanbul başka. istanbul'da insanlar yalnızca ayrıntı, istanbul sevilen, nefret edilen, özlenen, kavuşulan, aşık olunan insanın kendisidir.
her yüzü ayrı keşfedilir, her hali ayrı benimsenir. herkes kendinden bir şey bulur onda. dengesizdir, samimidir.
bazen ilaç, bazen dikenin kendisidir.
bir aşık olundu mu bir daha vazgeçilemeyendir.

ne olursa olsun, türkiye'de yaşayamayacağım şehirlerde başı çekendir. darılmaca gücenmece yok.

kıç dondurucu soğuk bugün. öyle böyle değil, resmen yüzüne buz değdiriyor rüzgar. 5 dakika dışarda kalındığında eller, burun ve kulaklar hissedilmiyor.

sokak köşelerini; kırılıp çöpe bile atılma gereği duyulmayan şemsiyelerle dolduran kent.**

çok acımasız bir şehir. içinde barındırdığı insanlar da ona çekmiş. ne derler üzüm üzüme baka baka... tek isteğim buradan kurtulmak. ölesiye nefret ediyorum bu şehirden.

uyarı: işbu giri aşırı derecede subjektif bir giri olmakla beraber, sözlük formatına da aykırıdır.

parası olan herkes altına arabasını çekiyor, trafikte tın tın ilerlemek pahasına atlıyor arabasına öyle gidiyor işe. doğduğumdan beri burdayım daha bir tane insan dememiştir ki " toplu taşımayı özendirelim beyler, çevre kirliliğine son vermenin başka yolu yok." inanın hepsi kıçlarının derdine düşmüş durumda.

işyerime gitmek için metrobüse binmek durumundayım zira mecidiyeköy zeytinburnu yolunu , hıncahınç da olsa başka türlü katetmen yaklaşık 2 saatini alır- o da en iyi ihtimalle-. insanların hergün itişip kakışarak otobüse binmelerinden midem bulanıyor.

sonra... öyle tahmin ediyorum ki, istanbul'daki işsizlik oranı daha yüksek diğer şehirlere göre bence. burda doğru dürüst bir hayat yaşayabilmen için en az 4.000 tl maaş alman şart. diğer türlü insanlıktan çıkıyorsunuz. çalışmak sadece karnınızı doyurmaya yetiyor. iş arama hadisesinde de kesinlikle "eve olan mesafe" dikkate alınamıyor, iş yok çünkü!

burada yaşamak isteyen insanlara tek tavsiyem "istanbul'da bi bok yok , burada yaşamayın, cayın o fikrinizden." olacak. hani şöyle bir geyik var ya, "bu şehirde yaşanmaz, gezmeye gelinir bu şehre." diye , aynen öyle abi. çok doğru bi söz.

ulaşım pahalı, hayat pahalı. her şey pahalı.

umarım şansım yaver gider de kurtulurum buradan. tek isteğim bu.

içinde her türlü imkanı barındıran kötünün iyiyle kendinden beklenecek kadar erdemle yarışabildiği. Ama yarışmanın sonucunu kimsenin önemsemediği kavga şehri kavgamızın şehri.

kalabalığından güzelliği görünmeyen şehir.

(bkz: şehirlerin tek cümlelik özetleri/#14066404).

ilk sahibi hz. süleyman olup, tarih boyunca 9 kez yıkılıp, 9 kez inşa edilen şehir.

osmanlı devleti ve bizans gibi dünyayı etkileyen büyük imparatorlukların büyük ve güzel başkentidir.

sevgilim içinde olunca daha güzel oldu bu şehir. öyle ki önceden ağlayasımı getiren trafik çileleri bile daha katlanılabilir oldu.

muhtemelen insan yerleşiminin en uzun süredir devam ettiği, dünyanın başkenti denebilecek yer. mutluluğun kapısı işte.

şu an benim için yalnızlığınbaşkenti.
insan yirmi milyonluk şehirde nasıl yalnız olur? nasıl yalnız hisseder? bilmiyorum. ama çok yalnız hissettiğim gerçeği canımı fena halde sıkıyor.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar, ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Kuşlar geçiyor, derken;
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Ağlar çekiliyor dalyanlarda;
Bir kadının suya değiyor ayakları;
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Serin serin Kapalıçarşı
Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa
Güvercin dolu avlular
Çekiç sesleri geliyor doklardan
Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları;
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Başımda eski alemlerin sarhoşluğu
Loş kayıkhanelerıyle bir yalı;
Dinmiş lodosların uğultusu içinde
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir yosma geciyor kaldırımdan;
Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.
Bir şey düşüyor elinden yere;
Bir gül olmalı;
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir kuş çırpınıyor eteklerinde;
Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum;
Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum;
Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
Kalbinin vuruşundan anlıyorum;
istanbul’u dinliyorum.

ORHAN VELi KANIK