intiharın eşiğinde olan birine söylenebilecekler

Bu dünyada ki cehennemde yandın zaten diğer dünyada da yaşama cehennemi .

Kulağına fısıldayarak söylenmelidir:ben de sevilmedim.

asit kullanmadan intihar etmek bence kanka.

Hayatı ciddiye al tamam ama sen fazla ciddiye alıyorsun. Alma.

Bizi maphusa atacaklarmış,
Elimizi kolumuzu kıracaklarmış,
Katip müebbet yazacakmış,
Değer mi cürüm değer mi hiç?

Tek yetenek buysa gec bile kaldin . 3 hayirla kendini akli selimini duygularina acziyet kivaminda satmis zaten daha ne soyleyebilirsn .

velev ki bir süre sabreder ve içinde bulunduğun sıkıntılı durumun geçmesini beklersen, önceki hayatından çok daha aydınlık bir algı seviyesinde olacaksın. yine de sen bilirsin.

eşiği geçersen de toprağın bol olsun dostum.

Umarım 50 yi geçkin entry birikir de bir ara girer okurum dediğim başlık.
Yoksa bu ay bu işi halledeceğim.

ölüler de sanıyor ki diriler her gün nefes alıyor.

aman dur, sakın ölme, vazgeç ve türevleri cümleler kurmayacağım. sen kaybedersin, gitmek kolay, bilmem ne falan hele hiç demeyeceğim. çünkü intihar bir çeşit hayatı protesto etme girişimidir. intihara yaklaşmış biri; aciz, mücadeleden yoksun vb. değildir. sadece artık bazı şeyler yetmiyor ya da fazla geliyordur. kişinin aklı yerindeyse eğer, zaten her şeyin farkındadır.
ortalama hayat standartlarına sahip, halinden memnun gibi gözüken ama aslında son günlerde kendine göre dibi görmüş ve sona yaklaştığını hissettiği halde yalnızca etrafı seyredip, dışarıdan bilinçli ve akıllı sanılıp, devamlı meşgul edilen biri olarak söylüyorum; ölmeyi başarabiliyorsan öl kardeşim. ciddili söylüyorum. hiç bekleme. Bu senin tercihin. aynen seni bu noktaya getiren olaylar ve kişiler de nasıl senin tercihinse bu da senin tercihin. kabullen ve uzatma. ver kararını. arkada bıraktıklarına ise hiç takılma. intiharı düşünüyorsan zaten varla yok arası o belirsiz formdasındır. kalanlar birkaç gün üzülür gibi olup, sonra kaldıkları yerden devam ederler. aa şu var; belki seni çok seven bir annen ve baban varsa acıyı içlerine gömer, daimi akıllarının bir köşesinde seni yaşatırlar. gerisi ise hikaye. Bu hep böyledir. kimse yok şöyle yok böyle demesin. çünkü biliyoruz ki hayat devam ediyor.

"ya yanılıyorsan?"

intihar düşüncesi az çok, pek çoğumuzun aklından geçmiştir diye düşünüyorum.
bir kitapta okudum sanıyorum, şu minvalde bir sözdü:
"inandığım değerler uğruna hayatımı feda edemem. ya yanılıyorsam?"

bu "ya yanılıyorsam?" sorusu benim için müthiş etkileyiciydi, bu kadar basit bir soru olmasına rağmen. kendime çokça bu soruyu sorar oldum, değişik durumlar, olaylar karşısında.

intiharın eşiğinde olan bir insanı her şeyin güzel olacağına inandıramazsınız, onu teselli edemezsiniz sözle. fakat belki, bu söz bir kıvılcım, bir şüphe oluşturur zihninde.

"ya yanılıyorsan?"

camdan atlamayı düşünmüyordun heralde ölürken bari sıradan olma. hayatın boyunca bi şey mi kazandın millet gökdelenden atlar sen gecekondudan atlıyorsun. karnın da açtır senin mk fakiri gel bi döner ısmarlayayım da öyle edersin diyip zayıf noktalarını kullanarak vazgeçirile bilir. bu arada da ona vizyon kazandırılır.

Edit: alttaki yazarın dediği yapılmıştı Adam atlamıştı 3. Kattan büyük ıslıklar eşlığinde.

yakın bir arkadaşım , senelerdir depresyon tedavisi görüyor. çok iyi bir kadın. önceden bir kaç kez intihar girişiminde bulunmuştu.
akıl sağlığı yerinde aslında ama bir türlü aşamadığı problemleri var. iyi de bir mesleği.

çok zor bir yıl geçirdi çok aşık olduğu kocasının onu aldattığını öğrendi ve anlaşmalı boşandılar. onu her şeyden çok seven babacığının kanser olduğunu öğrendiler ve tüm çabalarıba rağmen 3 ay sonra hakkın rahmetine kavuştu.

arkadaşım yanıma geldi 24 saat ağlar vaziyetteydi. çantasında , doktorların babası son günlerinde acı çekmesin diye verdiği narkoz hapları vardı.anlamıştım . onlarla intihar etmeyi düşünüyordu. aala geriye dönüşü olmazdı. asla kurtulamazdı.
durumu annesine bildirdim gizlice. o haplar olduğu sürece her an intihar edebilirdi. çok kolay bir ölüm olacaktı çünkü. hiç bir şey hissetmeyecekti. neyse , bende hamileydim. depresiftim. hep konuştum onunla ilk aylarda. gece gündüz, ne zaman isterse. ona sürekli hepimizin kayipları olduğunu söyledim ve bunun yaşamanın doğal bir sonucu olduğundan bahsettim. " hepimiz öleceğiz , hepimiz onlardan uzun yaşarsak sevdiklerimizi kaybedeceğiz " dedim. sana çok mutlu görünen insanlarında kayıpları var , onları da aldatanlar , kandiranlar , terk edenler oldu" dedim. "zamanla geçmeyecek ama alışacaksın " dedim.

Ne sebeple intihar ettiğine de bağlıdır. Ama dengesiz insan olduğu kesindir. Çünkü hayat , yaşanmayacak kadar çirkin , paranla yaşayabileceğin kadar da adaletsiz.

hacı gel gel, hükümet düşmüş, bak gökkuşağı açtı karşı tepede.

Geber amına koyim beni de al yanına gitmeden.

hayat her şeye rağmen güzel / yaşamaya değer gibi şeyler olmaması gereken söylemlerdir. adam gider ayak benimle kafa buluyorlar deyip vazgeçeceği varsa bile vazgeçmeyebilir. hayat güzel olsa zaten oraya çıkmaz ki.. daha mantıklı şeyler söylenmeli sanki.

görsel

Gerçekten intihar etmeyi kafaya koyduysa söylenenlerin bir anlamı yoktur zaten kesinlikle intihar edecektir ama bu söylenenleri dikkate alıyorsa bir kurtuluş bir çıkış yolu arıyordur, eğer size yolu gösteren yoksa o yolu kendiniz bulun ve yürüyün, ortada bir yol yoksa kazmayı küreği alıp o yolu siz açın ve gene yürüyün, velhasıl yürüyün.

Eşikte bekleme uğursuzluktur.

olsun sen yine de intihar etme. o senin hayatın sonuçta.

bu ne cesaret yiğidim seni tanımak isterim ve bu eşige kadar gelmişsen vazgeçme.

bir intihar kararı kolay alınmıyor günümüzde

Eminim intihar edecek herhangi bir insanın yanından bile geçemez şu yukarıdakiler.

Gel bir kadeh içelim öyle gidersin.

Bir uzmanla görüş derim, hatta kendim götürürüm. Bir insanı intihardan döndürmek her babayiğidin harcı değildir.