eskişehir

antalya'dan sonra en sevdiğim şehir. orada ne okuyorum, ne yaşıyorum. ama özlüyorum yine de.

yaz okulunun bitmesine kısa süre kalmasına rağmen hala yazın nasıl geçtiğini anlayamadığım şehir. barlar sokağı, adalar, mekanlar süper desen değil ama kötü desen hiç değil, bilemedim yahu.
yok mu hiç sıkılanlar, yaz okulunda olanlar, zirve yapanlar, görüşenlerde, şöyle lafın belini kıralım, can sıkınıtısı giderelim.

(bkz: sıkıntıdan ölmek üzere olan yazar)

"gecenin 9 u 10 u olmuş yorgun argınsınızdır. şöylece uzanıp elinizde tv kumandası zaplaya zaplaya rahatlamak istersiniz ama bir dakika henüz savaş uçaklarının mesaisi bitmemiştir ve saatlerce şehrin üzerinde full gaz tur atarlar.
ve yine sinirlenirsiniz evde de rahat yok........." dedirten şehirdir.

gündüz o korkunç sıcaklardan sonra,gece insana serin havasıyla nefes aldıran şehirdir.

kasvetli havasıyla insanı sıkan, boğan, hüzünlendiren şehirdir. *

yağmuru bekleyen şehir. yağsın artık, soğuk gelsin. giyelim kazakları, montları falan.

karanlıklar altında olan şehir ve resmen şimdilerde yine soğuk vurdu. yazın oratsında mıyız diye düşündüryo resmen yaz olmayacak biraz daha zorlasa.

çok sevdiğim memleketim. yılmaz hocanın avrupa kenti havası kattığı harika şehir.

adı duyulduğunda ortamdaki birinin hemen atlayıp "öğrenci şehri" dediği ilimiz.

es es le karıştırılmaması gereken il. es es diye bir il yoktur. çok var böyle beyinsiz.

aşkların uzun ömürlü olduğu şehir.

burada aşık olan yaz aşkı nedir bilmez. gelip geçici heves gibi sabun köpüğü tutkulara sahip olmaz. buz gibi havası, insanın hissettiği sevgi nedeniyle sıcacık olur. lapa lapa kar yağarken bir eliniz cebinizde durur, diğer eliniz sevgilinizin elini tutar. buz tutmuş porsuk'u, yine buz gibi olan banklara oturup seyredersiniz.

anılarla dolu şehir. yarın üniversite kaydımı aldırmaya gidip, bu şehirle halihazırdaki son bağlantımı da koparmış olacağım.
şebnem ferah reyizin de dediği gibi; sil baştan başlamak gerek bazen...

uzak kalındıkça, buz gibi sabahın sessizliğinde hamamlar' a gidip erken ve küçük bir kahvaltı yapmak bile özlenen şehir.

piçtir. bütün eleştirilerim kişisel ve kuyruk acılarımla bağlantılı olacağından ne söylesem boştur.

soğuk ve sert geçen kışından çok, yağmuru sıkıntı yaratan güzel şehirdir. kırkikindi yağışları başladığı zaman şehrin alt yapısının zayıflığını görürsünüz. en işlek caddelerde bile çamurlu yollardan yürümek zorunda kalırsınız.

düşman işgalinden kurtuluşunun 89. yılını kutladığımız şehrimizdir.

yerlisi pistir diye bahsedilip şehire tereddütlü yaklaşmama sebebiyet verilmiş şehir.

görsel
çok özledik be şöyle karın yağmasını.

bu şehirden ayrılınca adeta bir sevgiliden ayrılırmışcasına insana koyan bir şehir.

bana en büyük mutluluk ve en büyük hüzünleri yaşatan şehir. herşeye rağmen herşeyiyle sevilir.

mükemmel bir şehir. yaşanılabilir şahirler sıralamasında 1. olmuş şehirdir. gelişmiş, ferah, kültürlü, rahat, yaşanılası şehir. her açıdan mükemmel yahu aşık oldum bu şehre. 6 yıllık üni hayatımı burda okuyacağım için çok mutluyum. tramvayla heryere gidilebiliyor ayrıca öğrenciye de ayrı bir ucuz ve rahat. zaten heryer öğrenci apart yurt dolu. süper bir şehir.

Lise yıllarında Kılıçoğlu yada Arı Sinemasının önünden buluşulan. Pino'da ziyafet çekilen. Kızılcıklı'da bir aşağı bir yukarı tur atılan, insanların pek birbirlerine karışmadığı, yağmur yağınca çamur deryasına dönen sokakları ile masum zamanların şehri, benim şehrim.

Üniversite yıllarında yavaşca caddelerinde gezen lüks arabaların arttığı, artık önünde buluşulmayan yeni sinemalara sahip olan, yukarıdan ard arda 5 jet geçince kimsenin kafasını kaldırıp bakmadığı, Anadolu'nun incisi.

30'lu yaşlar da artık ne Kılıçoğlu ne Arı sineması kalmış, yoğun bir kalabalık sürekli omurgasları yokmuş gibi üst geçitten Espark'a yol alıyor. Suç oranı artmış, artık sık sık 3.sayfada görüyoruz kendilerini. Daha lüks mekanlar her yeri kaplamış. Ama eski ruhu yok. Zaten ben de istanbul'da yaşıyorum. Ne o eski şehir Eskişehir ne o eski ben ben.
Ha bu arada, esnaf sarayı hala aynı. Bir o değişmedi.

6 yılımı devirip kürkçü dükkanım izmir'e döndüğüm andan beri burnumda tüten şehir. bir buçuk sene oldu hala dinmedi bu özlem. bazen rüyamda sokaklarında gezerken görürüm kendimi.

daha önce hiç gitme şansını bulamadığım, ismini duyunca bana öğrenci havasını yaşatan şehir.

daha fazla giyim mağazasının açılmasını istediğim şehrim. üstüme göre bir şey zor buluyorum.

edit: zayıfları da düşünün az.