depresyon

birbirimize girip çıkıyoruz...

saçınıza yapışan ve fark etmediğiniz bir sakızdır. belki bir gün çıkar ama sızısı bir süre boyunca devam eder.

40 yaşına gelmiş, hayallerinizi gerçekleştirememişseniz, hayattan ne tat alacak ne de intihar edecek derecede anlamsızlık sağanağı yiyorsanız biraz zor kurtulursunuz.
terapi ve ilaçlar sadece perde çeker. ama depresyon oradadır. en basitinden bir kadının kalbinize ve yatağınıza girmek istemediği bir hayat ne kadar renkli olabilir ki ?
depresyondayım ve kurtulmak için bir çözüm yolu bulmakta zorlanıyorum. iki arada bir derede tatsız ve renksiz yaşamaktan da sıkıldım. hep bir arada kalmışlık var.

not: gevşek ve ciddiyetsizler asla depresyonu tatmamıştır. tavsiye falan da gereksiz olur.

sigara geçirdi baya.

Terapi, ilaç, yeni hobiler, aşk ve seks sayesinde azaltılabilecek yorucu his.

adhs ile beraber bu da bir teşhisimdi.

Çaresi aşk.

sanırım bulunduğum nokta ama en azından farkındayım ve çıkmaya niyetliyim.

aynı durumdan muzdaripiz.

Kesinlikle kapıyı açık bırakmayın. Son dönemde sizi yalnız bırakmak istemeyen durumlardan biri.

yalnız bırakmayın siz de gelin lan içerisi boş.

son geçirdiğim hastalıktan sonra baktım ki zaten depresyona girmişim.
hastayken insan fark etmiyor.

hiçbir şeyden keyif almıyorum.

depresyon, vücudun hormon dengesinin bozulması demekmiş. canımızı sıkan bir olay veya stres dengeyi alt üst ediyor demek. çok gerçekçi bir açıklama. ufkumu ikiye katladı.

Keşke ilaçla düzelebilseymiş.
Olmuyor işte öyle şeyler yalnızca ilaçla.

Bir bakmışsınız ki çıldırıyor ve sizin kurtuluşunuzun olacağının düşünüldüğü o ilaçlar sonunuz oluyor.

Bazı şeyler bu kadar basittir.

Bugünkü terapide doktorum depresyona girdiğimi söyledi. Neydi belirtiler? Hiçbir şey yapmak istememem, sürekli uyumak istemem (fırsatım da yok halbuki), sürekli kötü senaryolar kurmam. Doktorum, ilaçlarımA citoles'i ekledi. Düzeldiğim de citoles'i kaldıracak reçeteden. Bakalım düzelebilecek miyim? Ne kadar zamanımı alacak?

hayatta kalmak isteyen bir bedende ölmek isteyen bir ruhla yaşamaktır.

Yaşadığım ve bir ömür ara ara yaşayacağım durum. Öyle bir batak ki bu, eğer tek başına kalırsan yaşadığın şeyin zaten herkesin yaşaması gerektiği şey olduğunu sanıyorsun. Yani etrafında ne açmış bir gül görüyorsun ne de gülen bir yüz. Sanki dünya tüm renklerini kaybetmiş. Fakat bu renksiz haliyle de okeysin dünyaya. Yani şöyle diyorsun kendi kendine "renkli olsa ne olacak ki". Bir farketmezliğe boğuluyorsun. Ne olursa olsun farketmez. Hani iskenderinize ekstra tereyağ ister misiniz sorusuna ne biliyim kardeşim istersen vişne suyu at üzerine bana farketmez diyorsun.
Depresyon dediğin şey öyle ay inanılmaz mutsuzum, ühü ühü her gün ağlıyorum, perdeleri kapatın olmuyor sürekli. Tabi bunlar da var fakat şu küçük olayların dayanılmaz mutsuzluğunda işler daha da berbat hale gelmeye başlıyor. Ve biliyor musunuz öyle bir normalleşiyorki mutsuzluk daha önce hiç mutlu olmamışsınız gibi hissettiriyor.

Depresyon, kalıcı üzüntü ve ilgisizlik ile karakterize bir ruhsal bozukluktur. iştah kaybı, uyku bozuklukları, düşük enerji seviyeleri ve konsantrasyon güçlüğü gibi çeşitli duygusal ve fiziksel sorunlara yol açabilir.

Depresyon genetik, biyolojik, çevresel ve psikolojik faktörlerin bir kombinasyonundan kaynaklanır. Sevilen birinin ölümü veya ailede bir hastalık gibi stresli yaşam olayları tarafından tetiklenebilir.

Depresyonun tanımlanabilir herhangi bir neden olmadan ortaya çıkması da mümkündür.

Dünya Sağlık Örgütü, dünya çapında 300 milyondan fazla insanın depresyonla yaşadığını tahmin ediyor. Depresyon, yaşamları boyunca bir noktada yaklaşık beş kişiden birini etkiler. Kadınların erkeklere kıyasla depresyon yaşama olasılığı yaklaşık iki kat daha fazladır.

bugün aniden yaşadığım sorunlu günler aklıma gelmiştir.

Kendini kötü hissetme hali ile karıştırılmaması gereken durum. Kendimi terapi edebiliyorsam ederim, edemiyorsam yarını yarın düşünürsün felsefesini uygulamaya çalışırım. Kalıcı olmaması, gelip geçici bir kötü hissetme hali olması için elimden geleni yaparım. Kendimi oyalama beşiklerinde sallarım da sallarım. Ne iyi geliyorsa ona sarılırım. Alışverişse alışveriş, kişisel gelişim zırvalarıysa kişisel gelişim zırvaları. Aileme yakın olduğum zamanlar bile kötü hissetme hali içinde olduğum zamanlardır genelde. Benimki her daim kontrollü depresyon.

Anda olma, anda kalma yeteneğinin geçici bi süreyle kaybı olarak biliyorum.

şu anki psikolojik hâlimdir.

Abartılan bir şey ve üstelik çözümü basit, bir iş uğraş bulup buna yoğunlaşacaksınız ve bir bakmışsınız artık depresyonda değilsiniz.

depresyondayım unutuldum, aldatıldım
sevgilimden ayrıldım, çok yalnızım.

Bazen senelerce sürer. Ruh hali olarak kanıksarsınız. Muhakkak bir işle meşgul olun bununla beraber kendinizi gelistirmek icin kurslara gidebilirsiniz her yerde halk egitim ve ismek kursları mevcut, arkadaşlarınız varsa onlarla vakit geçirmeye önem verin, yoksa en önemlisi kendinizle aranızı bozmayın kendinizi sevin ve suçlamayın. Şartları daha iyiye nasil getirebilirsiniz onu düşünün, kendinizi salmayın. ilaçlar evet bir süre iyi gelir ama yine iş sizde biter. Evet.

"...Şüphesiz, güçlükle beraber bir kolaylık vardır. Öyleyse bir işi bitirince diğerine koyul. Ancak Rabbine yönel ve yalvar.” (inşirah)

Çok ciddi bir illet. Hafife almak olmaz. ilerleyen yaşlarda bunamayı da hızlandırıyor.
Onunla 21. yılımdayım ve beni asla terk etmedi. Bu gidişle de terk etmesi zor gözüküyor.