bob ross

işte burada...
tam da böyle...
aynen böyle...
evet, işte şöyle...

çok seviyorum bu amcamızı. çocukken bu adamceyizle büyüdük.

30 dakikadan kısa süre içerisinde yaptığı manzara resimleriyle izleyicide hayranlık uyandıran ressam.
tuvalinin başına geçer, boy boy fırçaları, tüp tüp boyaları ile şuraya bir ağaç, buraya bir göl, oraya da bir köpek, diğer tarafa da pembe panjuru olan mutlu ve huzurlu bir ev çizerdi.

çöp ressamsı. çocukken yapamadığı resimlerden midem bulanırdı.

Gerçek bir sanatçı, gerçek bir ressamdır.
Karakter ve donanım olarakta boş biri değildi.

Kendisine gerçekten saygı duyarım halen.

bence 21.yüzyılın en iyi ressamı. bir programında neden sürekli doğa resmi yaptığıyla ilgili olarak alaskada askerlik yaptığını o sırada muhteşem doğadan etkilenerek kendini doğa resimleri yapmaya adadığından bahsetmişti. resim yapmasını izlemek çok rahatlatıcıdır seside zaten ninni gibi asmr gibi.

25 dakikada yağlı boya resmi bitirebilen şahane yetenek.

netflix'e belgeseli gelmiş. dün ufaktan başladım ama yarıda bıraktım. devam edeceğim.

(bkz: belki şurada küçük mutlu bir ağaç vardır)

"Küçük Mutlu Ağaçların Arasında Gizlenen ihanet ve Hırs" adıyla kendisinin belgeseli yapılmış ve 25 ağustos 2021 tarihinde gösterime girmiştir. belgeselin yapımcılığını ise komedyen Melissa McCarthy, Ben Falcone, Divya D’Souza ve Steven Berger üstlenmiştir. henüz izlemedim ama merak ediyorum bir program arasına yerleştirip izleyeceğim. çok merak ediyorum çünkü.

çöp ressam. yaptığı resimler ilkokul seviyesinde.

renkli istop oynarken bir kızdan duyduk ilk kez çingene pembesini. sonra büyüyünce anladık ki o deve de kulakmış, ne renkler varmış da haberimiz yokmuş: fuşya, taba, turkuaz... mor, lila ve eflâtun bambaşkaymış. bu renkleri ve daha fazlasını bilen tek erkek ise artık aramızda yok. trt'deki bob ross.

Tuvalle sevişen adam. insan imreniyor resim yaparken.

halkın arasına karışınca sevgi seline boğulan ressam abimiz. programının bir bölümünde o konuda fotoğraflar paylaşmıştı. severek izlerdik kendisini.

"let's add some happy little trees" meşhur cümlesi ile akılda kalmıştır.

Öldükten sonra yaptığı resimler oğlu tarafından üç otuz paraya satılıp büyük ayıp edilen nami diğer "belki şurada mutlu bir ağaç yaşıyordu" reis.
Akrep burcudur bu abimiz.

çocukluk günlerimizin efsanesi. her programda mükemmel tablolar yapan bir ressamdı. toprağı bol olsun.

Celiskilerle dolu bir facebook bilgisi..
Lisede okulu bıraktı ama hava kuvvetlerine girdi. Okulu biraktigi halde hava kuvvetlerine nasil girdi.
Kuafore gitmeyi sevmedigi icin saclarini perma yaptırdı ve saclarini uzatti. Sac uzadikca perma altta kalir dolayısıyla olmaz.
Parmaği yoktu. E parmaksiz haliyle hava kuvvetlerine nasil kabul etmisler bu abimizi?

görsel

FOTOĞRAFTAKi YAKışıklı KiM DESEM ???

Peki “Küçük Mutlu Ağaçlar” denildiğinde aklınıza ilk kim gelir diye sorsam ?

Elbette Ressam BOB ROSS ...

(1942 - 4 Temmuz 1995)

Çocukluğumuzun efsanesi, Tv ekranından evimize huzur dolduran Bob Ross, aslında “bağırmamaya” kendi kendine söz vermiş eski bir askerdi.

Bob Ross, 18 yaşında hava kuvvetlerine girdi, 20 yılı aşkın süre boyunca görev yaptı. Burada askerlere o kadar çok bağırmış ki, emekli olduktan sonra bir daha bağırmamaya yemin etmiş.
Duyduğunuzda şaşıracağınız bir diğer şey ise Ross’un saçları aslında kıvırcık değildi. Dümdüz olan saçlarına kuaföre gitmeye üşendiği için perma yaptırdı ve saçları imajı ile bir bütün haline geldiği için bir daha hiç kestirmedi.

Ross, tam bir hayvansever. Hatta programın çekildiği indiana’da hayvan kurtarma servisi kurdu. Orlando’daki evinin arka bahçesini ise hayvan rehabilitasyon merkezine çevirdi.
Ross, yaptığı televizyon programlarından hiç para almadı.

Marangoz olan babasının atölyesinde vakit geçirmekten son derece keyif alan Ross, lisedeyken okulu bırakıp babasının yanında çırak olarak başladı.
Atölyede yaşadığı bir kaza sonucu sol işaret parmağının ucunu kaybetti. Ama paleti o kadar ustaca tuttu ki hiçbirimiz bunu izlerken fark edemedik.

Resim yapmayı kendi kendine öğrenen Bob Ross, geceleri uyumayıp sürekli pratik yaptı. Onu herkes tanıdığında bile yaşam tarzını asla değiştirmemiş, karısıyla birlikte sessizce yaşamaya devam etti.

Onun ölümünün üzerinden yıllar geçti ama biz onu gördüğümüzde hala gülümsüyoruz.
Çünkü Bob Ross bizi, “Küçük Mutlu Ağaçlara” inandırdı...

https://www.facebook.com/...10158700839239674/?type=3

Şuraya gençliğinde ihtiyar olmuş bir kedi peri çizelim.

Çocukluğumda sabahları her gün aynı saatte manzara resimleri çizdiği programlarını severek takip ettiğim (tercümesi Bir türk tarafından seslendirilen) ve o zaman yaşıyor sandığım kıvırcık sempatik adam.
Meğerse ben doğmadan ölmüş biri varmış karşımda.
ileriki yıllarda öldüğünü öğrenmiştim, fakat yine de izlediğim yıllarda sağ olduğunu sanıyordum.
Yaşam öyküsünü incelediğimde, biraz talihsizlik gördüm sanki.
14 yaşında babasının marangoz atolyesinde bir parmağını kısmen kaybetmiş, aslen bir askermiş, resim yeteneğinden de elle tutulur bir kazanç sağlayamamış.
Erken de göçmüştür bu dünyadan. (53 yaşında.)
Manzara resminin zirvelerindendir kendisi, nurlar içinde yatsın.

saygı ile..

görsel

Ortaokulda bir defasında önümde resim defteri, elimde yağlı boya fırçası, portresini taklit etmeye çalışıyordum. O gün griptim ve boğazımda gıcık vardı. Ben de rahatsız rahatsız sesler çıkararak düzelttim boğazımı.
Ekrandaki bay ross'dan yorum gecikmedi:
"işte insan resim yaparken böyle sesler çıkarmalı"

Bence bana cevap verdi o gün.

görsel
Yaa sen o kadar neşeli dağ, çiçek, ağaç çiz bir ağaç dikenin olmasın sonra mezarına. Hayat çok acımasız.

Uykuya dalmadan önce dinlerdim rahmetliyi. benim gibi yapan bir kişi, fırçadan çıkan bir ses iç gıcıklıyor deyince bir dahakine daha dikkatli dinledim hakikaten de çok kötü ses çıkıyormuş uykumun içine etti.

görsel

şu an trt2'de titanyum beyazıyla kırmızıyı karıştırıp karlı yol yapıyor. üstad