annelik

asla tadamayacağım bir duygudur kendisi.
üzgün müyüm bunun için, mutlaka. ama elden ne gelir, hiç.

dünyann en mucizevi duygularından biri, hatta en büyüğü sanırım..* *

taklit edilemeyecek duygudur. çoğu kadının hayali bazılarının ise hak edemediği olgudur.

sadece evlatlarının mutluluğu için yaşamak. kelimeler yetmez anlatmaya.

paketten tek bir ıslak mendil çekebilmektir.

başka kimse yapamaz.

en değerli mevkidir. birgün anne olursam çocuğuma yeterli olamam diye çok korkuyorum.

ne siyasete ne kapitalizme ne de başka herhangi bir şeye alet edilmeyecek derecede kutsaldır. modernitenin asla anlamayacağı şeydir...

--spoiler--
• Neredeyse sürekli ayakta çalışacak

• Sürekli çaba gösterecek

• Haftada en az 135 saat (limitsiz) çalışma

• Tıp, finans ve mutfak sanatları lisansı

• Tatil yok

• Şükran Günü, Noel ve yılbaşı gibi tatillerde iş yükü artıyor

• Uyumak yok

• Maaş yok

--spoiler--

http://www.campaigntr.com...;fb_action_types=og.likes

Dünya üzerinde varolan en güçlü bağ, duygu.

Tarif edilemez.

nesil itibariyle anne olmaya degmez.

Valla bak bunlardan daha kotu bir nesil gelmemesini arz ediyorum.

canlılara verilmiş en mükemmel duygulardan birisidir.

görsel

görsel

Bir zamanlar ne yaşamış olursa olsun, doğacak yavrusuna sevgisini ve güzel yaşaması için herşeyi sunabilecek kadının sonuna kadar hakettiği duygu, eşsiz tat olsa gerek.

Herkesin yapabileceği bir şey değildir çünkü çocuk doğurmak anne olmaya yeten bir eylem değildir. Belki herkes biyolojik olarak anne olur ama gerçekten anne olamaz.

bir erkek olatak pok yemek dusse de her kadin anne olmali bence.

eğer topluma zararlı evlat yetiştircekseniz anne olmayın.

öncesindeki bütün klişe lafları, hadi canım sen de dediğin mottoları daha sonrasında sana da yaşatan durumdur.
doğumdan sonra ki adına lohusalik deniyor, benim için zor geçen dönemdi. 3 ay eşimden ayrı uyumak resmen ona hasret kalmak, lanet olası sezaryen dikişleri yüzünden bebeğin bakımının zorluğu, uykusuzluk vs tam anlamıyla hissedemëdim. insan anne olunca direkt o duygulara giremiyormus. makine değiliz neticede. hele benim gibi bebeğin bakımını kolay kolay başkasına bırakmak istemeyen yeni anneler daha da bunalıma giriyor. sebebi de bebeği esirgedigimden, kıskandıgimdan değil bir an önce alışmam lazım kafası yüzünden kendi işimi kendim zorlastirdim.
5 ayı geçti. daha yeni yeni kendime geliyorum. bebekle tatile gidememek, hala evde tosuncuk kıvamında löp löp gezmek, facebooktan arkadaşlarınin bebeksiz ve çılgınca yaptığı tatilleri gördükçe evet sinirlerim bozuluyor.
ama bambaşka. içini sıkıntı kaplamisken bir gülüyor ya tamam orda bitiyor her şey. ne kadar klişe bir laf değil mi ama aynen öyle oluyormus. yanında sessiz kalmaya bile kıyamiyorum. saksı mi bu bebek sıkılmasın bir şeyler anlatayım diyorsun. kusuyor ya üzerine. kus annem rahatla diyorsun. ıkınirken televizyonun sesini kapatıyorum ki dinlemek için o bile çok tatlı çünkü. Birt yapıyor işimi gücümu bırakıp burnumu dayıyorum. kokunun güzelliği yüzünden salya bırakıyorum. boynunun altı ter kokuyor. Dünyanın en güzel parfümü sanki.
dün midesi bulandı. tam bulantı geldiği sırada anladım yüzünden bebek acı çekti resmen. O an dünya başıma yıkıldı. bebeğimin canı yandı ve ben yabancı gibi uzaktan sadece baktım. işte hemen dua ettim, ne acıymis. Allah kimsenin evladına dert keder vermesin dedim. mide bulantısı ne ki. bazı bebekler var hasta doğuyor. ilk doğduğu gunden şanslı ise büyüyene kadar annesine babasına cehennemi yaşatıyor. Allah bütün hasta bebeklere çocuklara gençlere şifa versin. kimseye evladının acısını yaşatmasin.

barındırmayanlara anne sıfatı verilirken, geberircesine varolanlarsa yoksun kalıyor, rabbim sen görüyorsun..

Çok özel ve zor olduğunun farkında olduğum , büyük ihtimal yaşamayacağım duygu.

Doğurmakla olunmayan vasıftır.

Kadinlara verilen ic gudunun iyiye yoneltilmesi halinde bolca merhamet ve fedakarlik iceren muazzam his. Umarim herkese nasip olsun.

günümüzde bolca ekmeği yenen güzide kavramlardan biri.

üstüne kitaplar yazılıyor, bloglar açılıyor, videolar çekiliyor, fotoğraflar paylaşılıyor...

bizim annelerimizin bunların hiçbirini yapmaya vakti yoktu, kötü anneler mi peki annelerimiz? bilinçsizler mi? bunca kitap çıkaran hatunlardan daha mı az bilgiye sahiptiler?

artık anneliğin de içi boşaltıldı, bizim anneler son nesil.

Bazıları senelerce bir yavrusu olsun diye uğraşır, doktorlar, türbeler dolaşır, bazıları da ya sokağa atar, ya da böyle döver işte el kadar bebekleri.

izmirli kızlar bilmez anneligi.

saçma sapan her kadına verilen içgüdü zırvasına bağlanılmaması gerektiğini düşündüğüm mertebe. Artık küçüklere çok büyük hayatlar sunmak zorundayız içimden geldi deyip üremeyin.