ankara

barınaksız bir şehir.

ilk aşkımı da son aşkımı da içinde barındırmayan şehir.

ilk ve son aşkımı içinde barındıran şehir.

bütün aşklarımı içinde barındıran şehir.

hiçbir aşkımı içinde barındırmayan şehir.

hatırlattığı şeyler benim için her zaman masumluk ve sevgi olarak kalacak şehir.

Ankara, sevilesi iklim. ankara'da ki aşkları en iyi anlatan şarkı "yoda - belki"'dir. Dinlemek isterseniz : http://www.dailymotion.co...o/xbco05_yoda-belki_music

(bkz: vega)

bir halt yoktur içinde diyim.sadece başkent olmasının avantajını kullanır o kadar.

kaçıp gitmek istediğim şehirdir. güzel midir? sakindir. güzeldir.

bugün cayır cayır yanmış olan şehirdir. ağzıma sıçtın ankara. yaz okuluna dua et yoksa siktiri çekmiştim sana.

bu yıl iklimi iyice yaşanmaz bir hale getirmiştir.

kendini sevdirememiş şehir.

edit: kişisel bir tanım.

sıcak ve nem olayının bokunu çıkarmıştır. uyumayı bırakın nefes almak bile sıkıntılı.

gecenin şu saatinde cayır cayır yanan şehir. ulan ankara ayazında tir tir titrerim sıcağında cayır cayır yanarım yine de seni severim nasıl bir şehirsin.

buradan sıkıldığımda kendimi aştide evime giderken hayal ediyorum. hayal ediyorum sadece. bu bile rahatlatıyor.

Ankara' da okuyan bir öğrenci olarak gözlemlediğim kadarıyla yazıyorum. Ankara da olmak sabahları siyah camlı makam arabalarını her daim görebilmektir. Kızılaya giderken bakanlıkların önünden geçmektir. Ata kuleden Ankara' yı izleyebilmektir. Her gün yeni bir olay demektir. Hele ki öğrenciysen Ankara aşk' tır. Ulus'ta her türlü beladır. okul dan çıktığın da bir adım ötede HSYK yı görebilmektir. Belkide Behzat Ç. , Deniz yıldızı, setlerini görebilmektir. Gençlik park'ına bir türlü ısınamamaktır. Nedense orada sürekli travestiyle karşılaşmaktır. Her seferinde peşine bir kro' nun takılması demektir. Dönüp dolaşıp Kızılay' a gelmektir. iyidir ankara iyidir.

izmirden sıcak olmasın izmirden mayomu giyip angaraya yüzerek gitme istegimi gursağımda bırakan haziran ayında dolu yağan bir şehir.

sıcak, hem de fena sıcak şehir. *

hep hüzün kokan şehir. ankara ya ankara ya bakıyormuş gibi bakamayan, o hüznün çekiciliğini göremez.

belki de ankara'da doğup büyüyen herkesin aklındadır bir gün bırakıp gitmek bu "taştan" kenti. bu fikir her ne kadar aklın bir ucundan geçse de sadece geçmiş olduğuna inanırsın gidecek olduğuna değil. herkesin sonbaharını sevdiği, dizelerine kazıdığı bu kentin en çok kışını sevmem beni ankara'dan gitmekten vazgeçirdiğindendir belki.

bugün tüm sokaklarını ayrı ayrı gezdim ankara'nın, sahaflarını dolaştıktan sonra da hafif kararmış simidini yiyerek her zaman gri,sisli görünen bu kasvetli şehrin renklerini fark ederek güvenpark taki havuzu ve güvercinlerini izledim, küçükken simit attığımı anımsayarak.

hani ilkokuldayken denir ya "gerçek dostun kitaplar" olduğu ... bir kulağımızdan giren çıkan bu sözlerin kitaplara bağlanmakla geçebileceği gerçeğidir yalnızlığın aşılabileceği ta ki insanların kendilerini biriktirdiklerini fark edinceye kadar.

akıllarda hep bir sorudur ya “ankara neden sevilir? “ bunun cevabını hiçbir zaman , hiç kimse bulamasa da her an değişen gökyüzüne baktığında, umarsızca bi tebessüm oluşuyorsa yüzünde ankara o iç karartıcı sislerden kurtulup senin için gökkuşağının tüm renklerine kavuşmuştur bile.

Beni çeken birşeylerin olduğu şehir. Sevdiğim orda bulunmaktan hoşlandığım bir şehir. Denizi aramadığım tek şehir.

hakkında bu kadar entry girilince öldüğünü sandığım şehir.*

altı aydır iç anadolu kırsalından dışarıya çıkmamış biri olarak diyebilirim ki artık sıktı.

türkiye'nin başkenti olan fakat istanbul'un gerisinde kalan şehir.