ahmed arif

m. niyazi akıncıoğlu, enver gökçe, ahmed arif bugünkü kuşağa epey uzak şairlerdir.
üçü de komünisttir.

üçü de şiiri, toplumsal gerçekçilik ekseninde ele alıp, ezileni anlatmaya ağırlık vermişlerdir.

üçünün de en önemli özellikleri, şiiri düz yazıdan( yani nesirden) tümüyle ayrıştırmalarıdır.

ne demek, şiiri düz yazıdan ayrıştırmak?..
düz yazı, uzun uzadıya, tanımlayıp örnekleyip anlatmaya cevaz verir; oysa, şiir, öylesine bir sözcük yoğunlaşmasıdır ki, koca bir mevsimi üç beş sözcükle anlatabilir.

anlatmaya çabaladığım şairler, bunu başarmışlardır şiirlerinde.
akıncıoğlu'nun "selamın geçiyor besbelli/ yeşillendi telgraf direkleri/ seneler sonra/ ormanından ayrı." dizeleri, baharın gelişine görkemli bir selam çakmaktan başka nedir ki?

ya da enver gökçe'nin "saçlarına kan gülleri takayım.." dizesi..
tek dize... neler anlatır, nasıl anlatır. ve nasıl bu kadar güzel anlatır, sorusunu insana defalarca sordurur.

saydığım üç şair, şiiri şiir yapanlardır.

beyinlerine yüreklerine ömürlerine sağlık diyemiyorum, üçü de öldü.

işin kötüsü, türk dilini, türk şiirini bu denli zenginleştiren bu üçlü, fikir hayatımızda da öldürüldüler.
bize bu denli güzellikler sunan bu insanların şiir kitapları bile yok ortalıkta.

üzülüyor muyum?
artık bilemiyorum.

Çocuklarım her gün birbirini öldürüyorlar, ne kadar üzülüyorum; onu bile bilemez hale geldim.
O şairler, toplumsal hafızadan silinerek öldürülmüşler, ona mı üzüleceğiz? Değil mi?

sen üzülüyor musun?
ktir et,üzülme....

seni, anlatabilmek seni.
iyi çocuklara, kahramanlara.
seni anlatabilmek seni,
namussuza, halden bilmeze,
kahpe yalana.

evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...
ve zehir - zıkkım cigaram.
gene bir cehennem var yastığımda.
Der ve gecmise goturur. Keske goturmese.

''...
yiğitlik, sen cehennem olsan bile
fedayı kabul etmektir,
cennet yapabilmek için seni,
yoksul ve namuslu halka.
budur, ol hikayet
ol kara sevda.
''
Vay Kurban şiirinden...

damarlarından kan değil sevda akmıştır.

http://www.soylentidergi....an-degil-sevda-akan-adam/

üşüyorum kapama gözlerini, dersin sadece üşümeğe çare şopar pazarından palto, kapamaya korku , gözlere yaş* . hepsiyle çarpışırız yeri gelir acıtmaz da gelir devirirsin sözcükleri , acıtır şu dünyanın yüzü, bir kadın çığlığı, bir diz yarası, tırnak kokan leylim dizeleri.

neden yapmıştır bilmem, ama babam almıştır kitabını , koymuştur masama ben daha mahpusa neden sokarlar içinden insan çıkanları bilmezken , titreyip battaniye altına girmeyi karanfil kokmasını ağzın, kaç leylim bahar geçmesini mektup mektup, onu öğrendim senden gri duvarlar arasında.

iyi ki doğmuşsun iyi ki geçmişsin bu topraklardan yüce gönüllü şair, hemşehrim.

sus, kimseler duymasın. duymasın ölürüm ha. aydım yarı gecede yeşil bir yağmur sonra... yağıyor yeşil.

en uzak, o adsız ve kimselersiz, o yitik yıldızda duyuyor musun? bir stradivarius inler kendi kendine, yayı, reçinesi, köprüsü yeşil. önce bendim diyor ve sonra benim... ölümsüz, güzel ve çetin. ezgisidir dolaşan bütün evreni, bilinen, bilinmeyen ıssızlıkları. canımı, tüylerimi sarmada şimdi kendi rüzgarıyla vurgun... sarıyor yeşil.

rüya, bütün çektigimiz. rüya kahrım, rüya zindan. nasıl da yılları buldu, bir mısra boyu maceram... bilmezler nasıl aradık birbirimizi, bilmezler nasıl sevdik, iki yitik hasret, iki parça can. çatladı yüreği çakmaktaşının, ağıyor gök kuşaklarının serinliğinde çağlardır boğulmuş bir su... ağıyor yeşil.

yivlerinde yeşil güller fışkırmış, susmuş bütün namlular... susmuş dağ, susmuş deniz. dünya mışıl-mışıl, uykular derin, yılan su getirir yavru serçeye, kısır kadin, maviş bir kız doğurmuş, memeleri bereketli ve serin... sağıyor yeşil.

aydım yarı gecede, neron, çocuk kitaplarında çirkin bir surat, ve sezarsa, bir ad, yıkıntılarda. ama hançer taşı sanki koca kartaca! hani, kibrit suyu vermişlerdi üstüne bak nasıl alıyor, yigit, binlerce yıl da sonra alıyor yesil.

vurur dağın doruğundan atmacamın çalkara, yalın gölgesi. kuş vurmaz, tavşan almaz, ama aç, azgın köpek balıklarıydı parçaladığı bak, tiber saygılı, suskun. bak nilüfer dizisi zinciri. bunlar bukağısı, kolbağlarıdır, cihanın ilk umudu, ilk sevgilisi, ve ilk gerillası spartakus'un. susuyor yeşil.

sus, kimseler duymasın, duymasın, ölürüm ha. aymışam yarı gece, seni bulmuşam sonra. seni, kaburgamın altın parçası. seni, dişlerinde elma kokusu. bir daha hangi ana doğurur bizi?

ruhum... mısra çekiyorum, haberin olsun. çarşılarin en küçük meyhanesi bu, saçları yüzümde kardeş, çocuksu. derimizin altında o olüm namussuzu... ve ahmedin işi ilk rasgidiyor. ilktir dost elinin hançersizliği... ağlıyor yeşil.

-sevdayı,özlemi,inadı direnci,kavgayı ve ihaneti ülke topraklarının en yalın haliyle ama en derin tonla içimize işlettiği ve ki bir çoğumuzu tanıştırdığı üstad...-

diyarbakır'lı bir şairdir. 33 kurşun adlı şiiri vardır. dönemin siyasi konjoktürüne etki eden bir şairdir.

Ve biz, milyarlarca, aşkın, yalanın, alçaklığın, kahramanlığın; kapıları, kapakları, kuş uçurmaz uzaklıkları ve ayrılıklarıyla, kahrolası yasaklarıyla, bu acayip kaos karanlığında, biz ikimiz! iki müthiş hasret, iki parça can...

iyi ki doğdun ahmed arif.

görsel
görsel
görsel

Aşk'ı mürekkep yapıp, acı fırçasıyla yazmıştır üstad. iyi ki yazmış, iyi ki okumuşuz kızgınlıklarını.
Koca koca, yoğun yazmıştır, yoğunlaştırmıştır.
Posra gazetesinin okur köşesi şairleriyle kıyaslamayınız. O'nun yazdığı cümleler şairdir, inim inim inlerler peşi sıra dizili kelimeler.
Ne mutlu ve de ne yazık seni seven kadınlara..

Mağlup mu desem yoksa mahçup mu ? Her ikisi de değil, Ben garip, sen güzel, Dünya umutlu...

Ahmed Arif (21 Nisan 1927, Diyarbakır - 2 Haziran 1991, Ankara), şair ve gazeteci. Asıl adı Ahmed Önal'dır. Ahmed Arif'in babası Türk, annesi ise Kürt tür.[1][2][3][4]

Yaşamı Değiştir

Ahmed Arif, 21 Nisan 1927'de Diyarbakır'ın Hançepek semtindeki Yağcı sokak 7 no'lu evde dünyaya geldi.Asıl adı Ahmed Önal'dır. Diyarbakır Lisesi'nden mezun oldu. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Felsefe Bölümünde okudu. 1940-1955 yılları arasında değişik dergilerde yayınladığı şiirlerinde kullandığı kendine has lirizmi ve hayal gücüyle Türk edebiyatındaki yerini aldı. Türkçeyi en iyi kullanan şairlerdendir.[kaynak belirtilmeli]

Şiirlerinde hep ezilen insandan yana oldu ve ezilenlerin kardeşliğine vurgu yaptı.[kaynak belirtilmeli] Şiirlerinin toplandığı tek kitabı Hasretinden Prangalar Eskittim 1968'de yayımlandı. Türkiye'de en çok basılan kitaplar listesindedir. Ahmet Kaya, Cem Karaca gibi sanatçılarca birçok şiiri bestelenmiştir. Ankara'da yalnız yaşadığı evinde 2 Haziran 1991 tarihinde geçirdiği kalp krizi sonucu yaşamını yitirdi.

görsel

'hasretinden prangalar eskittim' şiirinin şairi.

"Haberin var mı taş duvar?
Demir kapı, kör pencere,
Yastığım, ranzam, zincirim,
Uğruna ölümlere gidip geldiğim,
Zulamdaki mahzun resim,
Haberin var mi?
Görüşmecim, yeşil soğan göndermiş,
Karanfil kokuyor cıgaram
Dağlarına bahar gelmiş memleketimin..."

dizeleriyle mapus hayatını çok güzel anlatmıştır.

Anadolunun en sağlam şairlerindn biridir..

Maviye
Maviye çalar gözlerin,
Yangın mavisine
Rüzgarda asi,
Körsem,
Senden gayrısına yoksam,
Bozuksam,
Can benim, düş benim,
Ellere nesi?
Hadi gel,
Ay karanlık...

itten aç,
Yılandan çıplak,
Vurgun ve bela
Gelip durmuşsam kapına
Var mı ki doymazlığım?
ille de ille
Sevmelerim,
Sevmelerim gibisi?
Oturmuş yazıcılar
Fermanım yazar
N'olur gel,
Ay karanlık...

Dört yanım puşt zulası,
Dost yüzlü,
Dost gülücüklü
Cıgaramdan yanar.
Alnım öperler,
Suskun, hayın, çıyansı.
Dört yanım puşt zulası,
Dönerim dönerim çıkmaz.
En leylim gecede ölesim tutmuş,
Etme gel,
Ay karanlık...

Ahmed Arif

babam, canım. şu hayatta değer verdiğim yegane insanlardan biridir. onun şiirleriyle büyüdüm, onun kavgasını verdim. onun gibi güzel insan olabildiysek ne mutlu bize. mekanın cennet olsun babam.

yokluğun cehennemin öbür adıdır.

seni sevmek felsefedir ... kusursuz.

hani kurşun sıksan geçmez geceden.

körsem,
senden gayrısına yoksam,
bozuksam,
can benim, düş benim,
ellere nesi?

en leylim gecede ölesim tutmuş,
etme gel,
ay karanlık...

ve geçersin içimden
bitmek bilmezsin."

bir başka ama bilemem
bir kaçıncı bahara kalmıştır vuslat
kalbim, bu zulümlü sevda,
kar altındadır."

çok sevmiş karşılık bulamamış yüreği ve kalemi güzel adam.

"bunlar engerekler ve çıyanlardır
bunlar aşımıza ekmeğimize
göz koyanlardır
tanı bunları
tanı da büyü"

Saygıyla...

Hasretinden prangalar eskittim adlı şiir ile ünlü şair.

"Dayan kitap ile
Dayan iş ile.
Tırnak ile, diş ile,
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni."

Toplumcu gerçekçiliğin önemli şairi, hemşehrim olmasından gurur duyduğum, mekanın cennet olsun.

günün en anlamlı başlığı olsa gerek. keşke yaşasaydı dediğim nadir şairlerden. saygıyla ve bolca sevgiyle..

Hırsla çakarım kibriti,
ilk nefeste yarılanır cıgaram,
Bir duman alırım, dolu,
Bir duman, kendimi öldüresiye,
Biliyorum, "sen de mi?" diyeceksin,
Ama akşam erken iniyor mahpushaneye.
Ve dışarda delikanlı bir bahar,
Seviyorum seni,
Çıldırasıya...

anadolu'dur ahmed arif saygıyla..