ahmed arif

üşüyorum kapama gözlerini, dersin sadece üşümeğe çare şopar pazarından palto, kapamaya korku , gözlere yaş* . hepsiyle çarpışırız yeri gelir acıtmaz da gelir devirirsin sözcükleri , acıtır şu dünyanın yüzü, bir kadın çığlığı, bir diz yarası, tırnak kokan leylim dizeleri.

neden yapmıştır bilmem, ama babam almıştır kitabını , koymuştur masama ben daha mahpusa neden sokarlar içinden insan çıkanları bilmezken , titreyip battaniye altına girmeyi karanfil kokmasını ağzın, kaç leylim bahar geçmesini mektup mektup, onu öğrendim senden gri duvarlar arasında.