nefes

gitmez olaydım.

koskoca salonda 3 kişiydik. rica ettik filme ara vermediler, tek çırpıda izledik. belki onunda etkisi vardı pek bilemiyorum ama bu tarz konuları bu kadar yaşatarak anlatabilen film bir daha yapılabilir mi pek bilemiyorum.

hayatımda izlediğim hiçbir filmde bir çatışma sahnesini bukadar yaşayarak izlemedim.

hayatımda hiç bukadar küfür etmedim.

hayatımda hiç bu kadar karmaşık duygular içinde bulunmadım.

o mükemmel final sahnesiyle film bitti ve ışıklar yandı. ama salondan tek bir çıt bile çıkmadı. 5 - 10 dakika gözlerimin yaşını silmeme anca yetti. filmden sonra yemek yemeyi planlamıştık ama umrumuza gelmedi. kalktık ve evlere dağılana kadar kimse birşey söyleyemedi.

işte böyle bir film.

(bkz: vatan sana canım feda)