anne

Filmlerde hep şöyle sahneler var. Erkek evlat kendini geliştirmiş, sosyal çevresi değişmiş, ama annesi geri planda kalmış. Anne ile oğul bir araya geliyor. Oğlu anneye kızıyor ve anne sessizliğe gömülüyor. Hatta bazı filmlerde ikisi de sessizce ağlıyor. Muhtemelen bu durumu yaşayan çok var. Özellikle ankara ve istanbul sosyetende. Sosyete dedim de sevdiceğimin arkadaşları dışında kimseyi tanımak istemiyorum. Evcimen birisiyim. Neyse konuya dönelim, millet bana da annesine düşkün diye laf atıyor. Hani yazarlar çizerler annesini küçümseyen erkekleri konu edinirken, bana da tam ters açıdan eleştiri ile yaklaşmaları dikkat çekici. Mesela hanımefendiciğim ile annem çok farklı karakterler. Hatta bazı yönden zıt yönde yaşıyorlar. Annemin ticaretle ilişkisi kira almak. Hanımefendi harika bir yönetici ama bununla kalmamış muhteşem özgün markalar da yaratmış birisi. ileride bir şeyiniz olursam orada buluşur muyuz? Ne diyordum, çok farklı karakterler ama ben ikisini de çok seviyorum. Anneme birçok şeyi anlatamıyorum, iletişim engellerini filan, ama hanımefendiciğim sık sık o konuda yardım ediyor. ikisine de ihtiyacım var.