sözlük yazarlarının itirafları

hayatımdaki en değerli varlık dediğiniz şeylerin aniden sizden uzaklaştığını, hepsinin birden anlamsızlaştığını, beyninizin çöplüğe dönüştüğünü hissettiğiniz oldu mu sözlük?

dergilerim, fanzinlerim, albümlerim, kalemlerim, kağıtlarım.. şiirler şarkılar...
ben iç güveysinden hallice bir yazarım sözlük. sözlük yazarlığı değil kastım.. şu güne kadar bir kalem ve bir kağıt parçası üzerine düşlediğim hayatımda, ilk defa kalemim ve kağıdımın da anlamını yitirdiğini hissediyorum. hoş bunları hissederken bile bir şeyler karalamaya çalışıyorum da bu yersiz çabamı mazuz görün.
önümüzdeki sene sahnelenmesi planlanan bir köy tiyatrosu yazıyordum hali hazırda. az kaldı, sona yaklaştım. 2 aydır tek bir parantez arası dahi ekleyemedim. 2 ayın geçti ve ben bu çöplüğe dönüşme hissini yeni hissetmeye başladım.

korkuyorum sözlük.
sartre diyor ki: "Biliyorum. Bana tutku verecek herhangi bir şeye ya da kimseye artık rastlamayacağımı biliyorum. Birisini sevmeye kalkışmak, önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, kendini veriş, körlük ister. Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan. Bundan böyle artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum."
komik gelecek; ergenlik çağımın başlarında bir kıza tutuldum. tutkunduk birbirimize. en saf duygularımızla uzunca bir süre devam ettik ve uzun süre önce de yolun sonunu gördük.
büyük adamdır sartre ama büyük adamlar da yanılır dimi sözlük?
çünkü etrafımda değer verdiğim her varlığa karşı hissizleşirken birinin beni buradan çekip kurtarmasını bekliyorum.
umarım ,allah affetsin, cebrailim bana ulaşabilir.