sanki

içimde garip bir sıkıntı
bilmiyorum neden?
içim uzaklaşıyor sanki benden. sanki içim de sıkılmış gibi benden.
boşa bakıyorum semaya sanki, sanki bir labirent, sonsuz mavilik
içinde kaybolduğum, çıkış telaşında çaresiz.
yazılar yazıyorum, ne kime önemli değil; okuyorum dönüp; derin bir anlamsızlık,
heyecanım gitmiş sanki, sanki yavaş yavaş sarılan mumya gibi hayallerim, gözlerim donuk bakıyor aynalara, o da sorar gibi yansıyor; dudaklarım kıpırtısız; nefes alışlarım zoraki sanki; hep hayatım bir dolu sanki olmuş; sanki arayışın girdabında tutukluyum, anladım. soramıyorum, isteyemiyorum; selamlarım bile sönmüş balon gibi; uçamayan, takatsiz.
bir name bile değilim, serapa adressiz.

minik burjuva afacan sıkılırsa "SANKi" böyle yazarmış.
ben de yalan yok; bazen çıkmazlarda içime böyle tarifsiz sıkıntılar misafir olur, istilacı nobran.
yüreğimi çıkarırım o zaman, koyarım bir kafese; "ah vatanım" der, güler geçerim.
hadi.