italyanca biliyordur.

Her kurban bayramı, kurbanın kesilmesi hariç geri kalan her şeyini yapan biri olarak ben.

Ter kokusu değil ten kokusu olsa gerek o.

Defalarca başıma gelmiş olan durum. Başka bir versiyonu da dışarı çıkarken kapıyı anahtarla açmaya çalışmaktır. Üstelik açmaya çalıştığınız kapı kendi odanıza ait değilse ufak çaplı rezil olmaya neden olabilmektedir.

Eylül ayında havanın cehennem gibi sıcak olduğu bi zaman üniversiteye başladım. Memleketten 7 saat otobüs yolculuğu yaptım, güç bela bilmediğim şehirde daha önceden kayıt sırasında bi kez gördüğüm yurdu bulmayı başardım. Hem hava sıcak, hem kaç saat yolculuk yapmışım ama yurtta sıcak su yok. Başta bu özel yurdun sayın yönetimi tarafından sıcak suyun sadece gece 2 ile sabah 7 arasında olduğunu söylendi. Yurttasın, kız yurdundasın, gece 2 ile sabah 7 arasında sıcak su vermek nedir yahu. Kim ne yapar o saatte acaba. Velhasıl gece 2den sonra da gelmedi sıcak su. Tam 5 gün o musluklardan hiç sıcak su akmadı. Dolayısıyla soğuk duşla tanışma hikayemiz bu şekilde gelişti.

Başta soğuk ama sonra alışıyosun durumu yok bunda. Alışmıyosun, Hep soğuk hep soğuk. Bi süre sonra kafa derisi uyuşuklukla ağrı arasında bir his oluşuyor.

Sıcak duş sonrası, duşu soğuğa yakın bi suyla bitirmek denenebilir lakin doğrudan soğuk suyla başlamak çok iyi bir fikir değil kanaatimce.

Kötüsü, kötülüğü yine kendi kendine yapıyor olduğunu farketmek. Loop halidir, başa döner durursun.

kişinin kendi ismini kendine yakıştıramamasından daha kötü değildir.

Herkese benden ciao.

Seni her şeyin mümkün olduğu bir yere götüreceğim (laurent gounelle).

the best offer.

yesterday's mistake (oi va voi).

yazdıklarıyla çeliştiği için zinhar'ın anlamını öğrenmesi gerektiğini düşünmekteyim.
(img:#1045209)

O yıllarda da anadolu lisesi, anadolu öğretmen lisesi ve süper liselerde hazırlık+3 yıl okumanın bir havası vardı. Ben liseyi 4 yıl okudum falan denirdi. lise 4 diye bir kavram var artık. Zaman zaman duyuyorum da bir garip geliyor kulağa.

(img:#1044358)

sanki kalbini almışlarda yerine boşluk koymuşlar gibi ağlama isteğini hissetmek ama gerçekleştirememek. Tam bir araf.

Bizim bir ilkokul öğretmenimiz vardı. Aslında müzik öğretmeniymiş ama sonradan nasıl olduysa sınıf öğretmeni olmuş. Kendini çok çeşitli nedenlerden dolayı pek iyi anamıyorum maalesef. Sürekli bir şeylere sinirlenirdi. O zamanlarda da en yakın resim, beden eğitimi veya müzik derslerinden birini yapmamakla tehdit ederdi. Yani ona göre bu dersleri yapmak sınıfa verilmiş bir ödüldü. Küçücük küçücük çocuklarla uğraşmanın mantığı nedir hala anlam verebilmiş değilim.

Uzun lafın kısası 5 yıl boyunca biz o dersleri yapmadığımızdan- buna müzik de dahil- gerilimini yaşamaya nail olamadım.

Bi tek bende oluyor sanırdım. Yalnız olmadığımı öğrendim, garip bi şekilde mutlu oldum şu an.

Sevgili olsa bu kadar beklenmezdi. Sonunda geldi.

Cezayir.
http://youtu.be/xSXbJ7oylE0

Evlenmeyi anlamsızlaştıran istektir.

Paylaşılan anlar kıymetliyse ödenen mebla çok da göze batmaz böyle durumlarda. Buradaki ince çizgi karşıdakinin enayi yerine konup konmadığıdır. Her defasında bi dahakine ben öderim diyip o bi dahaki seferinde bi dahaki sefere ertelenmesi gibi küçük hesaplar peşinde olunmamalı.

Metro'dan hiçbir farkı kalmayan otobüs firması. Eskiden bi ağırlığı vardı.